ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚੋਭੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਵਹਾਸਮਮਰ੍षਣਃ
ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸ ਪਏ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਕਾਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਨ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਪੁਨਰ੍ਵਸਨਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨਾਃ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਪਿਹਿਤਾਕਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਾਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫਿਰ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੱਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੰਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਕਾਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਪਰਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋਰੁਕਵਾਟਕਮ੍। ਵਿਘਟ੍ਟਯਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪਪਾਤ ਹਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਜੋਬਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਕੱਚ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਵਿਤਤਾਕਾਰਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ। ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨਾਦੁਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜੋ ਖੁੱਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੋਖੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਜਗਾਮ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਮਹਾ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਅਜੋਬੀ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਦ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੁਮਨਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਨ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਲੋਕਮਾਕੁਮਾਰਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰੰਗਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਨੇਕਾਗ੍ਨਃ ਸਭਾਮੇਕੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮਨੁਪਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ੍ਸੁਬਲਜਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਾਗ੍ਰਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਕृਤੋਮੂਲਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲ ਪਿਆ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਜਿਤਾਮਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਥ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਤੁਲ। ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵੇषੁ ਤਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਤੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਯੇ ਤੋਯਮਿਵਾਲ੍ਪਕਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਮਾਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵੇਖ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋਤ੍ਥੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਨ੍ਤੋऽਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਲਗਾਈ ਅੱਗ ਨੇ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਲਈ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਥਾऽਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ, ਜੇਕਰਚੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾਹਿ ਰਤ੍ਨਨ੍ਯਾਦਾਯ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਨृਪਾ ਨृਪਮ੍। ਉਪਾਤਿष੍ਠਨ੍ਤ ਕੌਨ੍ਯੇਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਇਵ ਕਰਪ੍ਰਦਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਵਪਾਰੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਮਿਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇ। ਅਮਰ੍षਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਦਹ੍ਯਾਮਿ ਨ ਤਥੋਚਿਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਘਰ ਆਈ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਹ੍ਨਿਮੇਵ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਵਿषਮ੍। ਅਪੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤੁਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜੀਉਣ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਪੁਮਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ ਸਤ੍ਵਵਾਨ੍। ਸਪਤ੍ਨਾਨृਦ੍ਧ੍ਯਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਨਮਾਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਦਿਲੇਰ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੋऽਹਂ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨ ਪੁਮਾਨ੍ਨਾਪੁਮਾਨਪਿ। ਯੋऽਹਂ ਤਾਂ ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਗਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਾ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਨਾ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਰਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਰਦ ਨਹੀਂ—ਜੋ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਈ ਹੋਈ ਐਸੀ ਸ਼ਾਨ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਮਤ੍ਤਾਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀਮ੍। ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਦृਸ਼ਃ ਕੋ ਨ ਸਂਞ੍ਜ੍ਵਰੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਨਾਹ ਸੜੇ?
ਅਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੈਕ ਏਵਾਹਂ ਤਾਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨृਪਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਸਹਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਾਮਹਤਾਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ—ਕਿਉਂਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਤਸ੍ਯ ਸੌਬਲ। ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਵृਦ੍ਧੋऽਪ੍ਸ੍ਵਿਵ ਪਙ੍ਗਜਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੌਂਡੇ ਵਾਂਗ ਵਧ ਗਿਆ।
ਨ ਦੈਵਂ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਚ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸੁਮਨਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਵਰ੍ਧਯਤਿ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਨਹੀਂ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।