ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਡ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕृਤਮਙ੍ਗਲਕਲ੍ਯਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਿਰਵਾਰਿਤਃ। ਗਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੰਗਲਮਈ ਰੀਤਾਂ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਮਣੀਯਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਸਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ਼ਨੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਯੇ ਤੇਨ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਉਥੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀਆਂ ਅਜੋਬਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸ੍ਥਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਲਮਿਤ੍ਯਭਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸਫ਼ੈਦ ਕাঁচ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕਰ੍षਣਂ ਰਾਜਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਮਨ ਮਲੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਨृਪਃ। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੋਯਾਂ ਵੈ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਪੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲਮਿਵ ਸਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਾਪਤਞ੍ਜਲੇ
ਫਿਰ, ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੱਚੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਜਲੇ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਹਾਸ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚੋਭੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਵਹਾਸਮਮਰ੍षਣਃ
ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸ ਪਏ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਕਾਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਨ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਪੁਨਰ੍ਵਸਨਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨਾਃ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਪਿਹਿਤਾਕਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਾਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫਿਰ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੱਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੰਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਕਾਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਪਰਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋਰੁਕਵਾਟਕਮ੍। ਵਿਘਟ੍ਟਯਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪਪਾਤ ਹਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਜੋਬਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਕੱਚ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਵਿਤਤਾਕਾਰਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ। ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨਾਦੁਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜੋ ਖੁੱਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੋਖੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਜਗਾਮ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਮਹਾ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਅਜੋਬੀ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਦ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੁਮਨਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਨ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਲੋਕਮਾਕੁਮਾਰਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ,
ਮਹਿਮਾਨਂ ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੂਰ੍ਯੋਧਨੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਣਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰੰਗਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਨੇਕਾਗ੍ਨਃ ਸਭਾਮੇਕੋऽਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਤਾਮਨੁਪਮਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ-ਇਕੱਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੌਣਕ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਭ੍ਯਭਾषਤ੍ਸੁਬਲਜਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੇਕਾਗ੍ਰਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਕृਤੋਮੂਲਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਗੁਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੁਰਯੋਧਨ, ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੰਝੀਆਂ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਲ ਪਿਆ।"
ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍। ਜਿਤਾਮਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹਥ ਥੱਲੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਗਈ।
ਤਂ ਚ ਯਜ੍ਞਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮਾਤੁਲ। ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵੇषੁ ਤਥਾਭੂਤਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇਃ
ਤੇ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਦਾ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਮਰ੍षੇਣ ਤੁ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸ਼ੁਚਿਸ਼ੁਕ੍ਰਾਗਮੇ ਕਾਲੇ ਸ਼ੁष੍ਯੇ ਤੋਯਮਿਵਾਲ੍ਪਕਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਪੁਮਾਨਾਸੀਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦਾਨੁਗਃ
ਵੇਖ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਦਮੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋਤ੍ਥੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਨ੍ਤੋऽਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਲਗਾਈ ਅੱਗ ਨੇ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਲਈ—ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਥਾऽਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍। ਸਿਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ, ਜੇਕਰਚੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।