ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਯਨ੍ਮਾਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਤਦਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਰਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਯਦ੍ਯਹਂ ਹੇਤੁਰੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਰਨ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਸ੍ਤਾਤ ਕੋ ਮਮਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਿਤਾ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੋ ਬੁਦ੍ਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਸਤਯਧ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਬਚਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾਸ੍ਤਾਤ ਕੋ ਮਮਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣੋ: ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਨ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰੁषਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਤ੍ਸੁਮੁਦਾਹਰਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸੁਤੇऽष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਭੇਦੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਭੇਦਮੂਲੋ ਹਿ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੜਾਈ ਫੁਟ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਦੂਰਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇਵ ਸਮਾਚਰਨ੍। ਵਾਚ੍ਯਤਾਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਮਨੁਜਰ੍षਭਾਃ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭ੍ਰਾਤृਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਂਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ। ਤਮੇਵ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਧਰ੍ਮਰਾਜਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਡ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕृਤਮਙ੍ਗਲਕਲ੍ਯਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਿਰਵਾਰਿਤਃ। ਗਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੰਗਲਮਈ ਰੀਤਾਂ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਮਣੀਯਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਸਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ਼ਨੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਯੇ ਤੇਨ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਉਥੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀਆਂ ਅਜੋਬਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸ੍ਥਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਲਮਿਤ੍ਯਭਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸਫ਼ੈਦ ਕাঁচ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕਰ੍षਣਂ ਰਾਜਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਮਨ ਮਲੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਨृਪਃ। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੋਯਾਂ ਵੈ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਪੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲਮਿਵ ਸਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਾਪਤਞ੍ਜਲੇ
ਫਿਰ, ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੱਚੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਜਲੇ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਹਾਸ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦੂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਤਥਾਗਤਂ ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖ ਕੇ ਫਿਰ ਹੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚੋਭੌ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਹਸਂਸ੍ਤਦਾ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਵਹਾਸਮਮਰ੍षਣਃ
ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੱਸ ਪਏ; ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਆਕਾਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਨ ਸ ਤਾਨ੍ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਪੁਨਰ੍ਵਸਨਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਥਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਫਰਸ਼ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨਾਃ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਪਿਹਿਤਾਕਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮਿਪਃ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਨਾਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵ੍ਯਾਘੂਰ੍ਣਿਤ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫਿਰ ਹੱਸ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੱਚ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੰਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਟਕਾਇਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਚ ਪਰਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ੍ਫਾਟਿਕੋਰੁਕਵਾਟਕਮ੍। ਵਿਘਟ੍ਟਯਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਪਪਾਤ ਹਾ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਜੋਬਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਕੱਚ ਦੇ ਪੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅੱਗੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਂ ਤੁ ਵਿਤਤਾਕਾਰਂ ਸਮਾਪੇਦੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਸਃ। ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਚੇਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੋ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨਾਦੁਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜੋ ਖੁੱਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਲਮ੍ਭਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਨृਪਃ
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੋਖੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਪਹृष੍ਟੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਸੂਯੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਮਦ੍ਭੁਤਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਜਗਾਮ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਰਾਜਸੂਯ ਮਹਾ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਅਜੋਬੀ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੀਪ੍ਰਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਃ ਪਾਪਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਦ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸੁਮਨਸੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਨ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਚਾਪਿ ਹਿਤਂ ਲੋਕਮਾਕੁਮਾਰਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ,