ਮृਗਵ੍ਯਵਾਯਨਿਧਨਾਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸ ਆਪਦਮ੍। ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰਾਚਾਰਵਿਧਿਕ੍ਰਮਃ
ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ। ਪਰ ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਪਾਲੀ।
ਮਾਤ੍ਰੋਰਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮੋਪਨਿषਦਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਧਰ੍ਮਾਨਿਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਾऽऽਜੁਹਾਵ ਸੁਤਵਾਞ੍ਛਯਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋਪਨਿषਦਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਾ ਪृਥਾ। ਧਰ੍ਮਾਨਿਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਾऽऽਜੁਹਾਵ ਸੁਤਵਾਞ੍ਛਯਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਗੁਪਤ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀ।
ਤਦ੍ਦਤ੍ਤੋਪਨਿषਨ੍ਮਾਦ੍ਰੀ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਾਜੁਹਾਵ ਚ। ਜਾਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ।' ਤਾਪਸੈਃ ਸਹ ਸਂਵृਦ੍ਧਾ ਮਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਂਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਪਲੇ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਮੇਧ੍ਯਾਰਣ੍ਯੇषੁ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਮਹਤਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇषੁ ਚ। `ਤੇषੁ ਜਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ
ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਜੰਮੇ।
ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹ ਸਂਗਮ੍ਯ ऋषਿਸ਼ਾਪਪ੍ਰਭਾਵਤਃ। ਮृਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਗਿਰੌ
ਪਰ ਮਾਦਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਾਂਡੂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਨੀਤਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਭਿਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਜਟਿਲਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਬੱਚੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਸ਼੍ਚੇਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਵਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਏਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋऽਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਸ੍ਤਤਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ—ਇਹ ਪਾਂਡਵ ਹਨ,' ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੈਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਕੌਰਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਣਾਃ ਪੌਰਾ ਯੇ ਤੇ ਹਰ੍षਾਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਾਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਲੋਕ ਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਕਰਕੇ ਚੀਕ ਪਏ।
ਆਹੁਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਤਸ੍ਯੈਤ ਇਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਯਦਾ ਚਿਰਮृਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਕਥਂ ਤਸ੍ਯੇਤਦਿ ਚਾਪਰੇ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਖਦੇ, 'ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹਨ,' ਹੋਰ ਆਖਦੇ, 'ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਹੀਂ,' ਤੇ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ, 'ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਮਰੇ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?'
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸਨ੍ਤਤਿਮ੍। ਉਚ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤਿ ਵਾਚੋऽਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
'ਸਾਡਾ ਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਆਗਤ ਹੈ!'—ਇਹ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਨਾਦਯਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਃਸ੍ਵਨਸ੍ਤੁਮੁਲੀऽਭਵਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਥਮਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਸੁਰ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ। ਆਸਨ੍ਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਸੁਗੰਧਾਂ ਫੈਲੀਆਂ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਚੰਭੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੌਰਾਣਾਂ ਹਰ੍षਸਂਭਵਃ। ਸ਼ਬ੍ਦ ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵਸ੍ਪृਕ੍ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਉਥੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧੀ।
ਤੇऽਧੀਤ੍ਯ ਨਿਖਿਲਾਨ੍ਵੇਦਾਞ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤਾ ਅਕੁਤੋਭਯਾਃ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਸ਼ੌਚੇਨ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋऽਭਵਨ੍। ਧृਤ੍ਯਾ ਚ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਭੀਮ ਦੀ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਯਮਯੋਰ੍ਵਿਨਯੇਨ ਚ। ਤੁਤੋष ਲੋਕਃ ਸਕਲਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਗੁਣੇਨ ਚ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸਮਵਾਯੇ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਸ੍ਵਯਂਵਰਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਕृष੍ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵੈਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਮਰੇष੍ਵਪਿ ਚਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਤੋ ਗਣਾਨ੍। ਆਜਹਾਰਾਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਲਿਆਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸੁਨਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ। ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਚੈਦ੍ਯਂ ਚ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਰ੍ਹਣਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗੋਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਧਨਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ—ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ—ਵੇਖੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਵਰਣਾਨਿ ਚ। ਕਮ੍ਬਲਾਜਿਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਓੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਉੱਨ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਚਟਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਲਿਚੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਈਰ੍ष੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯੇਨ ਸੁਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮੁਪਹृਤਾਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ
ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਵਿਮਾਨ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਵਹਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨਾਨਭਿਜਾਤਵਤ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਕਥਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪੀਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕਾ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਜਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੋਪਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ। ਦ੍ਯੂਤਾਦੀਨਨਯਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਜੂਏ ਕਰਕੇ ਹੋਈਆਂ ਭਿਆਨਕ ਬੇਇਨਸਾਫੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ।