ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਭਾਰਤਾ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਭੀਮ-ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਯਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਪਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍। ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਭਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਕਪਾਲਿਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਝ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇਗਾ—ਨੀਲਕੰਠ, ਭਵ, ਸਥਾਣੁ, ਕਪਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਮਹਾਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਹਰਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਵृषਂ ਸ਼ੂਲਂ ਪਿਨਾਕਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍
ਉਗਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ; ਹਰਾ, ਸ਼ਰਵ, ਵਾਝ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ।
ਕੈਲਾਸਕੂਡਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵृषਭੇऽਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਸਤਤਂ ਪਿਤृਰਾਜਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਵਾਝ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸ਼ਿਵ, ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ।
ਏਵਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਾ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਹਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਤੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦਾਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਯਯੌ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਹ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹਾਨੁਗੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁष੍ਣਮਸਕृਤ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦ ਪਿਤਾਮਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਥਂ ਤੁ ਦੈਵਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤੁਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭਵਿਤਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਯਨ੍ਮਾਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ।'
ਤਦਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਰਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ। ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਧਨੇ ਯਦ੍ਯਹਂ ਹੇਤੁਰੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਰਨ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਲੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਸ੍ਤਾਤ ਕੋ ਮਮਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਃ। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਿਤਾ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਜਦ ਰਾਜਾ ਇਹ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾ ਰਾਜਨ੍ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਘੋਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੋ ਬੁਦ੍ਧਿਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਤ੍ਸਮਾਚਰ
ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਤ੍ਯਧृਤਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਸਤਯਧ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦਵੈਪਾਯਨ ਦੇ ਬਚਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ। ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾਸ੍ਤਾਤ ਕੋ ਮਮਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਤਿ ਜੀਵਤਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸੁਣੋ: ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਪਿਤਾ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਕੀ ਲਾਭ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਨ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰੁषਂ ਭ੍ਰਾਤॄਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਤ੍ਸੁਮੁਦਾਹਰਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸੁਤੇऽष੍ਵਿਤਰੇषੁ ਚ। ਭੇਦੋ ਨ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਭੇਦਮੂਲੋ ਹਿ ਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫੁਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੜਾਈ ਫੁਟ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਦੂਰਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯੇਵ ਸਮਾਚਰਨ੍। ਵਾਚ੍ਯਤਾਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇषੁ ਮਨੁਜਰ੍षਭਾਃ
ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰਫ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਂਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭ੍ਰਾਤृਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਸਂਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤ। ਤਮੇਵ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਧਰ੍ਮਰਾਜਹਿਤੇ ਰਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਡ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕृਤਮਙ੍ਗਲਕਲ੍ਯਾਮੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਿਰਵਾਰਿਤਃ। ਗਤੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮੰਗਲਮਈ ਰੀਤਾਂ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਸਭਾਯਾਂ ਸਮਣੀਯਾਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਮਹਾਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਸੌਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵਸਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ਼ਨੈਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਭਾਂ ਸ਼ਕੁਨਿਨਾ ਸਹ
ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਪੂਰੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਭਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾ ਯੇ ਤੇਨ ਨਗਰੇ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯੇ
ਉਥੇ, ਕੁਰੁ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖੀਆਂ ਅਜੋਬਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਸ੍ਫਾਟਿਕਂ ਸ੍ਥਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਲਮਿਤ੍ਯਭਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸਫ਼ੈਦ ਕাঁচ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਸਮਝ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕਰ੍षਣਂ ਰਾਜਾ ਕृਤਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਤਃ। ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਮਨ ਮਲੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਲੇ ਨਿਪਤਿਤੋ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤੋ ਨृਪਃ। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵਿਮੁਖਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਾਂ ਸਭਾਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੱਕੀ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਲੱਜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਤੋਯਾਂ ਵੈ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਮ੍ਬੁਜਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਪੀਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਲਮਿਵ ਸਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਾਪਤਞ੍ਜਲੇ
ਫਿਰ, ਕੱਚ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਕੱਚੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਜਲੇ ਨਿਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਜਹਾਸ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚੈਵ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਯੋਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ।