ਤਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤ੍ਵੋਪਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਮਰਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰੇਣੈਵ ਸਂਵਾਦਂ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਾਤ੍ਵਤਪ੍ਰਵਰੇ ਨृਪ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮਹਾਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। `ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਧੇਯਃ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ, ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ, ਗਧੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤੈਰਰ੍ਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ'। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯਾਮਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਸਭ ਇੱਛਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨੁਸਂਸਾਰ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਰਜਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸੋऽਨੁਮੇਨੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ'। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਦਾਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਪਿਤਾਮਹਮਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬੈਠੋ।'
ਅਥੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਕਹਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਵਧੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ...
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸ਼ਯੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਾ ਵੈ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਦੱਸੇ—ਅਕਾਸ਼ੀ, ਹਵਾਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾਮਾ।
ਸੁਮਹਚ੍ਚ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਭਵਿਤੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ'। ਅਪਿ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਮੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਮਹਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਉਤਪਾਤ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਵ੍ਯਾਸ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਾਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨਾਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍। ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਕਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਮੇਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਪਰਾਧੇਨ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਾਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਭਾਰਤਾ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਭੀਮ-ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਸੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਯਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਪਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਂ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍। ਨੀਲਕਣ੍ਠਂ ਭਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਕਪਾਲਿਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਤੂੰ ਵਾਝ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖੇਗਾ—ਨੀਲਕੰਠ, ਭਵ, ਸਥਾਣੁ, ਕਪਾਲੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਉਗ੍ਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਂ ਮਹਾਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਹਰਂ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਵृषਂ ਸ਼ੂਲਂ ਪਿਨਾਕਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍
ਉਗਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਉਮਾ ਦਾ ਪਤੀ; ਹਰਾ, ਸ਼ਰਵ, ਵਾਝ, ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਪਿਨਾਕੀ, ਚਮੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ।
ਕੈਲਾਸਕੂਡਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵृषਭੇऽਵਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਸਤਤਂ ਪਿਤृਰਾਜਾਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਵਾਝ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸ਼ਿਵ, ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ।
ਏਵਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਮਾ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਹ੍ਯਨੁਧ੍ਯਾਹਿ ਕਾਲੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਤੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸਮਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦਾਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਪਰਿਪਾਲਯ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਯਯੌ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਹ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸਹਾਨੁਗੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਦਵੈਪਾਯਨ ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਗਤੇ ਪਿਤਾਮਹੇ ਰਾਜਾ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਨਿਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨੁष੍ਣਮਸਕृਤ੍ਤਮੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਜਦ ਪਿਤਾਮਾ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਹਿਰੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਥਂ ਤੁ ਦੈਵਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤੁਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭਵਿਤਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਰ੍षਿਣਾ
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।