ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਮਗ੍ਰਮਪਿ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਪਾਦਾਯ ਬਲਿਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਮਾਮੇਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੂਰਮੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟੋਹਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਦ੍ਗਮਨਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਾਣੀ ਵਿਤਰਤੇऽਨਘ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਕਰ੍ਹਚਿਤ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਪੁਰੀ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਜਾਵਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥਾਂ ਪृਥੁਯਸ਼ਾ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਥਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ। ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਵਸੁਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਅੱਜ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਸਭਾਜਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਜਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੇਘਵਪੁਃ ਪ੍ਰਗ੍ਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਰੁਕਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਦਾਰੁਕ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤ੍ਵੋਪਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਮਰਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰੇਣੈਵ ਸਂਵਾਦਂ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਾਤ੍ਵਤਪ੍ਰਵਰੇ ਨृਪ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮਹਾਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। `ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਧੇਯਃ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ, ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ, ਗਧੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤੈਰਰ੍ਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ'। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯਾਮਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਸਭ ਇੱਛਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨੁਸਂਸਾਰ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਰਜਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸੋऽਨੁਮੇਨੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ'। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਦਾਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਪਿਤਾਮਹਮਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੋਪਵਿਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਬੈਠੋ।'
ਅਥੋਪਵਿष੍ਟਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਅਾਸ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਕਹਿਆ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਵਰ੍ਧਿਤਾਃ ਕੁਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਵਧੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਕੁਲ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਕृष੍ਣੇਨ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ...
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯੋਪਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸ਼ਯੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਮੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ। ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤਾ ਵੈ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਦ੍ਵਿਜਪੁਙ੍ਗਵ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਸੰਦੇਹ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹ
ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਤ ਦੱਸੇ—ਅਕਾਸ਼ੀ, ਹਵਾਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਾਮਾ।
ਸੁਮਹਚ੍ਚ ਫਲਂ ਤੇषਾਂ ਭਵਿਤੇਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ'। ਅਪਿ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਨਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਮੌਤ੍ਪਾਤਿਕਂ ਮਹਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਉਤਪਾਤ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਾਸ਼ਰਸੁਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨੋ ਵ੍ਯਾਸ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਿਅਾਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਯਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਸਮਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨਾਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍। ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਉਤਪਾਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।