ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਤਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਮਾਮਾਪृਚ੍ਛਯ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਨੁਵ੍ਰਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿषਯਾਨ੍ਤਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
'ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਦुआ ਦੇ ਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਓ।'
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਕੈਕਂ ਸਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵਿਰਾਯਟਮਨ੍ਵਾਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧृष੍ਟਹ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਯਜ੍ਞਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਧੁਮਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯਜਨਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਤੁ ਸਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ; ਸਾਹਦੇਵ, ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਵੀਰ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਨਕੁਲਃ ਸੁਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸਹਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਸੌਭਦ੍ਰਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ। ਏਵਂ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕੁਰੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰਤੁਵਰੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਮਗ੍ਰਮਪਿ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਪਾਦਾਯ ਬਲਿਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਮਾਮੇਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੂਰਮੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟੋਹਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਦ੍ਗਮਨਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਾਣੀ ਵਿਤਰਤੇऽਨਘ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਕਰ੍ਹਚਿਤ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਪੁਰੀ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਜਾਵਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥਾਂ ਪृਥੁਯਸ਼ਾ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਥਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ। ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਵਸੁਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਅੱਜ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਸਭਾਜਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਜਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੇਘਵਪੁਃ ਪ੍ਰਗ੍ਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਰੁਕਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਦਾਰੁਕ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਿਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਮਿਵ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤ੍ਵੋਪਜੀਵਨ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਮਰਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰੇਣੈਵ ਸਂਵਾਦਂ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਗਤੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਾਤ੍ਵਤਪ੍ਰਵਰੇ ਨृਪ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮਹਾਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। `ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਧੇਯਃ ਸਹ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ, ਸੌਬਲਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ, ਗਧੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ—
ਸਰ੍ਵਕਾਮਗੁਣੋਪੇਤੈਰਰ੍ਚ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਭਾਰਤ'। ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਭਾਯਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯਾਮਵਸਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਸਭ ਇੱਛਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਵਸਦੇ ਰਹੇ।
ਅਨੁਸਂਸਾਰ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਗ੍ਰਜਮ੍। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਆਏ।
ਸੋऽਨੁਮੇਨੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ'। ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਯਾਦਾਸਨਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਪਿਤਾਮਹਮਪੂਜਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।