ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। `ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਂ ਲੋਕੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਯਾਜਕਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਤਤृਪੁਰ੍ਧਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ; ਯਜਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵ੍ਯਾਸਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਨਾਰਦਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਨ੍ਤੁ ਜੈਮਿਨਿਂ ਪੈਲਂ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨਮੇਵ ਚ। ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਕਪਿਲਂ ਕਪਾਲਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕृਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਪੈਲ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਕਪਿਲ, ਕਪਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਥ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਮ੍। ਬਲਦੇਵ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਨ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਪਗਮ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਪਏ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ। ਆਜਮੀਢਾਜਮੀਢਾਨਾਂ ਯਸ਼ਃ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਮਰਾਟੀ ਹਕੂਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਅਜਮੀਢਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਧੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣੈਤੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕृਤਃ। ਆਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੂਪੂਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਪੂਜ੍ਯ ਨृਪਤੀਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਹ। ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾऽਸ੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਤਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਮਾਮਾਪृਚ੍ਛਯ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ। ਅਨੁਵ੍ਰਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿषਯਾਨ੍ਤਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
'ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਚੰਗੀ ਦुआ ਦੇ ਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਓ।'
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਨृਪਤੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਕੈਕਂ ਸਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਵਿਰਾਯਟਮਨ੍ਵਾਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਧृष੍ਟਹ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਯਜ੍ਞਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਧੁਮਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਯਜਨਸੇਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਰੋਣਂ ਤੁ ਸਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸਹਦੇਵੋ ਯੁਧਾਂ ਪਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ; ਸਾਹਦੇਵ, ਯੁੱਧਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਨੇ ਵੀਰ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਨਕੁਲਃ ਸੁਬਲਂ ਰਾਜਨ੍ਸਹਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਃ ਸਸੌਭਦ੍ਰਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ।
ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ। ਏਵਂ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕੁਰੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਰਾਜਸੂਯ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਨ, ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰਤੁਵਰੋ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਮਗ੍ਰਮਪਿ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਉਪਾਦਾਯ ਬਲਿਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਮਾਮੇਵ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੂਰਮੇ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟੋਹਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਦ੍ਗਮਨਾਰ੍ਥਂ ਮੇ ਵਾਣੀ ਵਿਤਰਤੇऽਨਘ
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ?
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਵੀਰਂ ਰਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਕਰ੍ਹਚਿਤ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਚੈਵ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭਵਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਪੁਰੀ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਜਾਵਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪृਥਾਂ ਪृਥੁਯਸ਼ਾ ਹਰਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਥਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ। ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਵਸੁਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਅੱਜ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁਕੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਚਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਸਭਾਜਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਸ੍ਨਾਤਸ਼੍ਚ ਕृਤਜਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮੇਘਵਪੁਃ ਪ੍ਰਗ੍ਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਚ ਸੁਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਾਰੁਕਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਦਾਰੁਕ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਸ੍ਥਿਤਂ ਰਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਫਿਰ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।