ਤਤੋ ਵੈ ਹੇਮਯੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਾਨ੍। ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਥੰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲਗਵਾਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹੇਮਤਾਲਮਯਾਨਿ ਚ। ਸ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੋਰਣੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦ੍ਯੋਰਿਵ ਸਮ੍ਬਭੌ
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੇਖੇ; ਉਹ ਯਜਨ ਉਹਨਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਤੋਰਣੈਰ੍ਹੈਮੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਰਿਵ ਦਿਸ਼ਾਗਜੈਃ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਸ੍ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯਥਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਕਿਰੀਟੈਰ੍ਨृਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਸਦਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਉਰਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਸਭਾ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਵਯ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਰਾਜਸੂਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ। ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਲੋਕ ਇਵਾਪਰਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਯਜਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ। ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਜਗੌ ਤਤ੍ਰ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਈ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਉਥੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਗੀਤਕੋਵਿਦਾਃ। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਜਗੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ, ਹਰ ਰਸਮ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਆਖ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਊਚੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਉਥੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਖਾਣਾਂ ਹਰ ਰਸਮ ਵਿਚ ਸੁਣਾਏ।
ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਡ੍ਡੁਕਾ ਗੋਮੁਖਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਸ਼ृਙ੍ਗਵਂਸ਼ਾਮ੍ਬੁਜਾ ਵੀਣਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਭੇਰੀ, ਮੁਰਜਾ, ਮੱਡੂਕਾ, ਗੋਮੁਖਾ, ਸਿੰਗ, ਵਾਂਸਲੀ, ਅੰਬuja ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਨृਪਾਦਯਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਸਰ੍ਵਗਣਾਸ੍ਤ੍ਵਾਦਿਮਧ੍ਯਾਨ੍ਤਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਹਰ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਆਰੰਭ, ਮੱਧ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਜਨਮੇ, ਸਭ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਰ੍ਨਾਨਾਜਾਤਿਭਿਰਾਗਤੈਃ। ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤ ਇਵ ਲੋਕੋऽਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰਵਃ ਸਸੁਯੋਧਨਾਃ। ਵृष੍ਣਯਸ਼੍ਚ ਸਮਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸੁਯੋਧਨ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਾਸਾ ਇਵ ਕ੍ਰਤੌ। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦਾਸਾਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਯਜਨ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੋਮਸ੍ਯੇਵ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯਥਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕਮ੍ਬਲਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਯਜਨ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਸੋਮਾ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਪੜੇ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਨਿष੍ਕਹੇਮਜਭਾਣ੍ਡਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣ ਦਿਤੇ।
ਯਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਮਹੀਪਾਲੈਰ੍ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਦਦੌ ਤਦਾ
ਜੋ ਰਤਨ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸਂਬਭੌ ਵਿਪੁਲੋਤ੍ਸਵਃ
ਫਿਰ, ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯਜਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਯਜਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਿਘ੍ਨਃ ਸੁਖਾਰਮ੍ਭਃ ਪ੍ਰਭੂਤਧਨਧਾਨ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਨਵਾਨ੍ਬਹੁਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਯਜਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ।
ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ਚ ਤਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। `ਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤਂ ਲੋਕੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਯੋ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਯਾਜਕਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਤਤृਪੁਰ੍ਧਨੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ; ਯਜਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵ੍ਯਾਸਂ ਧੌਮ੍ਯਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਨਾਰਦਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਸ, ਧੌਮਯ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਮਨ੍ਤੁ ਜੈਮਿਨਿਂ ਪੈਲਂ ਵੈਸ਼ਮ੍ਪਾਯਨਮੇਵ ਚ। ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਕਪਿਲਂ ਕਪਾਲਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ऋਤ੍ਵਿਕ੍ਪ੍ਰਵਰਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਕृਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤੁ, ਜੈਮਿਨੀ, ਪੈਲ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਯਾਜ਼ਨਵਲਕਯ, ਕਪਿਲ, ਕਪਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁष੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਂ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ। ਜਨਾਰ੍ਦਨਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਿ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਮੇ ਮਨੋਰਥਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਥ ਯਜ੍ਞਂ ਸਮਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਧਵਮ੍। ਬਲਦੇਵ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹਾਨ੍
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਬਲਦੇਵ ਨੂੰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਆਦਿ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਸਮਸ੍ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੁਪਗਮ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਇਹ ਬੋਲ ਪਏ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਰ੍ਧਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ। ਆਜਮੀਢਾਜਮੀਢਾਨਾਂ ਯਸ਼ਃ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਮਰਾਟੀ ਹਕੂਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਅਜਮੀਢਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਵਧੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣੈਤੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕृਤਃ। ਆਪृਚ੍ਛਾਮੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਸੂਪੂਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ