ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਙ੍ਖੋऽਧ੍ਮਾਯਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਣਾਦਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਸੰਖ ਉਥੇ ਸੰਕੇਤ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਜਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਸੰਖ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਤ੍ਤਮਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਨ੍। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਯੁਤੇ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ੍ਸੇਧਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਪਿषਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰਦਾਞ੍ਜਨਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ; ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਹੌਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੋ ਹਿ ਸਕਲੋ ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਯੁਤਃ। ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯਤੈਕਸ੍ਥੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਸਾਰਾ ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਤਾਨ੍ਪਰੀਵਿਵਿषੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤੇषਾਂ ਨृਪੋਪਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸ੍ਮ ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ। ਗੁਲਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਣਿ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ, ਸੁਆਦਲੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਤਾਨਿ ਸਤਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਤ੍। ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਨृਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਯਥਾਬਦ੍ਧੂਯਮਾਨਾਗ੍ਨਿਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜੁਹੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਯਾਜਕਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮਹਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸਧੌਮ੍ਯਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਵਤ੍षੋਡਸ਼ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਵਿਆਸ, ਧੌਮਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਨਾषਡਙ੍ਗਵਿਦਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸਦਸ੍ਯੋ ਨਾਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਨਾਵ੍ਰਤੋ ਨਾਨੁਪਾਧ੍ਯਾਯੋ ਨ ਪਾਪੋ ਨਾਕ੍ਸ਼ਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਪਾਪੀ, ਨਾ ਅਣ-ਸੰਯਮੀ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਨ ਬਭੂਵ ਹ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਵਾਪਿ ਮਾਨੁषਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਮੰਗਤਾ, ਭੁੱਖਾ, ਦੁੱਖੀ ਜਾਂ ਨਿਮਨ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੋਜਨਂ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯੋ ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਤਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਵੰਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਸ੍ਤਰੇ ਕੁਸ਼ਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਾਜਕਾਃ। ਦਿਵਸ ਦਿਵਸੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਸਭ ਯਾਜਕ, ਜੋ ਹਰ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹਰ ਦਿਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਚ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਾ ਵੇਦਿਰ੍ਵੇਦਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਬਭਾਸੇ ਤਦਾ ਕੀਰ੍ਣਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਮਲਾ
ਉਹ ਵੇਦੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਕੇਚਨ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਰ੍ਕਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਣ ਆਏ, ਕੁਝ ਤਰਕ ਕਰਨ ਆਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਾ ਯਾਜਕਾਃ ਕੇਚਨ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਆਏ; ਸਭ ਯਾਜਕ ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵੈ ਹੇਮਯੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਾਚਿਤਾਨ੍। ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਥੰਮ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਥੰਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਲਗਵਾਏ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹੇਮਤਾਲਮਯਾਨਿ ਚ। ਸ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੋਰਣੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦ੍ਯੋਰਿਵ ਸਮ੍ਬਭੌ
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੇਖੇ; ਉਹ ਯਜਨ ਉਹਨਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਾਲਾਨਾਂ ਤੋਰਣੈਰ੍ਹੈਮੈਰ੍ਦਾਨ੍ਤੈਰਿਵ ਦਿਸ਼ਾਗਜੈਃ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤੈਸ੍ਤੇਜੋਭਿਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰੈਰ੍ਯਥਾ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਕਿਰੀਟੈਰ੍ਨृਪੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਤ੍ਸਦਸ੍ਤਦਾ। ਦੇਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਉਰਗੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਸਭਾ, ਤਾਜਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਵਯ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਤੇ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਃ ਕੀਰ੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ ਰਾਜਸੂਯਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਧਰਮ ਦੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ। ਦੇਵੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਦੇਵਲੋਕ ਇਵਾਪਰਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਯਜਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਗੀਤੈਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਃ। ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਜਗੌ ਤਤ੍ਰ ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾਈ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਉਥੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਗੀਤਕੋਵਿਦਾਃ। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੁਨ੍ਦਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਜਗੁਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਉਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ, ਹਰ ਰਸਮ ਵਿਚ ਨੱਚਦੀਆਂ ਤੇ ਗਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਿ ਆਖ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਊਚੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇष੍ਵਥ
ਉਥੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਆਖਾਣਾਂ ਹਰ ਰਸਮ ਵਿਚ ਸੁਣਾਏ।