ਅਨੁਪਮਬਲਵੀਰ੍ਯਤੇਜਸੋ ਧृਤਮਨਸਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣੇऽਮृਤਸ੍ਯ। ਅਸੁਰਪੁਰਵਿਦਾਰਣਾਃ ਸੁਰਾ ਜ੍ਵਲਨਸਮਿਦ੍ਧਵਪੁਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਰਣਤਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸਮਰਵਰਂ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਿਘਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਿਗਲਿਤਮਿਵ ਚਾਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰਂ ਤਪਨਮਰੀਚਿਵਿਕਾਸ਼ਿਤਂ ਬਭਾਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋऽਪਰਾਧੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਃ ਪ੍ਰਮਾਦਸ਼੍ਚ ਸੂਤਜ। ਤਪਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਭੂਤੋ ਗਰੁਡਃ ਕਥਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਵੈ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਸੁਤਃ। ਅਧृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਵਧ੍ਯਸ੍ਚਾਭਵਤ੍ਕਥਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਵਧ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਕਥਂ ਚ ਕਾਮਚਾਰੀ ਸ ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪੁਰਾਣੇ ਯਦਿ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯੋऽਯਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਦਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਯਜਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਸਾਹਾਯ੍ਯਮृषਯੋ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦਦੁਃ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰੇਧ੍ਮਾਨਯਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਹ। ਮੁਨਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਉਥੇ, ਯਜਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਮਿਧ੍ਯਭਾਰਂ ਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯਾਨਯਾਮਾਸ ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦृषੀਨ੍ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਨਙ੍ਗੁष੍ਠੋਦਰਵਰ੍ष੍ਮਣਃ। ਪਲਾਸ਼ਵਰ੍ਤਿਕਾਮੇਕਾਂ ਵਹਤਃ ਸਂਹਤਾਨ੍ਪਥਿ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਕਦ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੇ ਸਨ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਕ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਮਿਲ ਕੇ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਲੀਨਾਨ੍ਸ੍ਵੇष੍ਵਿਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂਸ੍ਤਪੋਧਨਾਨ੍। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਨ੍ਦਬਲਾਨ੍ਗੋष੍ਪਦੇ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਵੀਰ੍ਯੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਅਪਹਾਸ੍ਯਾਭ੍ਯਗਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਲਮ੍ਬਯਿਤ੍ਵਾऽਵਮਨ੍ਯ ਚ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤੇऽਥ ਰੋषਸਮਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ। ਆਰੇਭਿਰੇ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸੁਤਪਸੋ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇਨ ਕਾਮੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ—ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਃ ਕਾਮਗਮੋ ਦੇਵਰਾਜਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ਛਤਗੁਣਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਚੈਵ ਮਨੋਜਵਃ। ਤਪਸੋ ਨਃ ਫਲੇਨਾਦ੍ਯ ਦਾਰੁਣਃ ਸਂਭਵਿਤ੍ਵਿਤਿ
ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਸਂਤਪ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਮਪृਚ੍ਛਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪੁੱਛੀ।
ਕੇਨ ਕਾਮੇਨ ਚਾਰਬ੍ਧਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹੋਮਕਰ੍ਮ ਚ। ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਮੇ ਬ੍ਰੂਤ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੂਢੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੇਨ ਸਦਾਚਾਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯਤਾ
ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਦ੍ਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭੋ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪ
ਇਸ ਲਈ, ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਇਹ ਕਰਮ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਤਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪ ਉਵਾਚੇਦਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕृਤਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਚ ਭਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਤਪਸੀ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਭਵਤਾਂ ਹਿ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾऽਯਂ ਸਂਕਲ੍ਪੋ ਵੈ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਃ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠੋ, ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਵੀ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਵਤ੍ਵੇष ਪਤਤ੍ਰੀਣਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਬਲਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਯਾਚਤਃ
ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ। ਅਪਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਭਵਤਸ਼੍ਚਾਯਮੀਪ੍ਸਿਤਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਤਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਯਤਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੈ।
ਤਦਿਦਂ ਸਫਲਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਵਯੈਵ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍। ਤਥਾ ਚੈਵਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਰ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਦੇਵੀ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਸ਼ੁਭਾ। ਵਿਨਤਾ ਨਾਮ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੱਖ ਦਾ ਸੁਪੁਤਰੀ, ਵਿਨਤਾ ਨਾਂਵ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਪਰਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਪੁਂਸਵਨੇ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਉਪਚਕ੍ਰਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਾਮੁਵਾਚਾਥ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਵ੍ਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ, ਪੁੰਸਵਨ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।