ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਗ੍ਮਿਨੋ ਹੇਤੁਵਾਦਿਨਃ। ਹੇਤੁਵਾਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਜਿਗੀषਵਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਰਕ ਦੇ ਮਾਹਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨृਪਤਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਿਹਿਤਂ ਸਹਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੀਤਿ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਉਪੇਂਦਰ ਲਈ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਦੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਟਕੀਆਂ ਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹੇਮਤਾਲਮਯਾਨਿ ਚ। ਦੀਪ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨੀਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੋਰਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦ੍ਯੋਰਿਵ ਸਮ੍ਬਭੌ। ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਵਿਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਸਂਵृਤਾਨ੍
ਉਹ ਯਜਨਾ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਬੈਠਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਘਟਾਨ੍ਪਾਤ੍ਰੀਕਟਾਹਾਨਿ ਕਲਸ਼ਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸੌਵਰ੍ਣਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਘੜੇ, ਪਿਆਲੇ, ਥਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਲਸ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਭੋਜ੍ਯੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਿਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮੇषਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਕਾਰਾਃ ਸਞ੍ਜਲ੍ਪਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
‘ਦੇਵੋ, ਦੇਵੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ! ਖਾਓ, ਖਾਓ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਓਦਨਾਨਾਂ ਵਿਕਾਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਧਆਨਿ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੇਯਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ।
ਦਦੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਰਾਜਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਞ੍ਜਤਾਂ ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੱਖਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਙ੍ਖੋऽਧ੍ਮਾਯਤ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਪ੍ਰਣਾਦਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਇਕ ਸੰਖ ਉਥੇ ਸੰਕੇਤ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਜਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਸੰਖ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਉਤ੍ਤਮਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਨ੍। ਏਵਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਜਨਾਯੁਤੇ
ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਅਨ੍ਨਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਤ੍ਸੇਧਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ। ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਪਿषਸ਼੍ਚ ਹ੍ਰਦਾਞ੍ਜਨਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ; ਦਹੀਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਹੌਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪੋ ਹਿ ਸਕਲੋ ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਯੁਤਃ। ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯਤੈਕਸ੍ਥੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਸਾਰਾ ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੋਕ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਧਨਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ।
ਰਾਜਾਨਃ ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਤਾਨ੍ਪਰੀਵਿਵਿषੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਰਾਜੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਯਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤੇषਾਂ ਨृਪੋਪਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੁਃ ਸ੍ਮ ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨਾਨਾਵਿਧਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੁਪੁष੍ਪਫਲਾਨਿ ਚ। ਗੁਲਾਨਿ ਸ੍ਵਾਦੁਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਣਿ ਦਦੁਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਪਕਵਾਨ, ਸੁਆਦਲੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਤਾਨਿ ਸਤਤਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ। ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੋਦਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਪਦਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੌਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬਹੁਸ਼ੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਵਤ੍। ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਨृਪਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਯਥਾਬਦ੍ਧੂਯਮਾਨਾਗ੍ਨਿਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜੁਹੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਯਾਜਕਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮਹਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸਧੌਮ੍ਯਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਧਿਵਤ੍षੋਡਸ਼ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਵਿਆਸ, ਧੌਮਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਲਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਨਾषਡਙ੍ਗਵਿਦਤ੍ਰਾਸੀਤ੍ਸਦਸ੍ਯੋ ਨਾਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਨਾਵ੍ਰਤੋ ਨਾਨੁਪਾਧ੍ਯਾਯੋ ਨ ਪਾਪੋ ਨਾਕ੍ਸ਼ਮੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ, ਨਾ ਬਿਨਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਨਾ ਪਾਪੀ, ਨਾ ਅਣ-ਸੰਯਮੀ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ।
ਨ ਤਤ੍ਰ ਕृਪਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਨ ਬਭੂਵ ਹ। ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਦੁਃਖਿਤੋ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਵਾਪਿ ਮਾਨੁषਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਗਰੀਬ, ਮੰਗਤਾ, ਭੁੱਖਾ, ਦੁੱਖੀ ਜਾਂ ਨਿਮਨ ਦਰਜੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਭੋਜਨਂ ਭੋਜਨਾਰ੍ਥਿਭ੍ਯੋ ਦਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਸਹਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਤਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਵੰਡਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਂਸ੍ਤਰੇ ਕੁਸ਼ਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਿ ਯਾਜਕਾਃ। ਦਿਵਸ ਦਿਵਸੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਸਭ ਯਾਜਕ, ਜੋ ਹਰ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਹਰ ਦਿਨ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਦੇਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਰੇਮਿਰੇ ਚ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਸਾ ਵੇਦਿਰ੍ਵੇਦਸਮ੍ਪਨ੍ਨੈਰ੍ਦੇਵਦ੍ਵਿਜਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਬਭਾਸੇ ਤਦਾ ਕੀਰ੍ਣਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਮਲਾ
ਉਹ ਵੇਦੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਾਯ ਕੇਚਨ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਰ੍ਕਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਣ ਆਏ, ਕੁਝ ਤਰਕ ਕਰਨ ਆਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀਤ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਵਭृਥਸ੍ਨਾਤਾ ਯਾਜਕਾਃ ਕੇਚਨ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਆਏ; ਸਭ ਯਾਜਕ ਤੇ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਤਮ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁਕੇ ਸਨ।