ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਨਨਰ੍ਦ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਂ-ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ।
ਸਂਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਦੇਹਾਤ੍ਤੇਜੋऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਮ ਤੇਜ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਗਗਨਾਦਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਤਦਾ ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਜ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਿਆ।
ਅਨਭ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਦ੍ਯੌਃ ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼ਨਿਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੇ ਚੈਦ੍ਯੇ ਚਚਾਲ ਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਪਰ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੇਦੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾ ਨਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਅਤੀਤਵਾਕ੍ਪਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਮਪਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ। ਅਪਰੇ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਾਨਦਸ਼ਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਹਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਕੇਚਿਦੇਵ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇऽਭਵਨ੍
ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਤ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਹ। ਤੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਤਾਯੁषਃ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਸਨ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਗਣਾ ਯੇ ਤੁ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਚਾਰਣਾਃ
ਪਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ—
ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤੈਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੀਤੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਾਤॄਨ੍ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਓ।'
ਕੁਰੁਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਦਾ
ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਚੇਦੀਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਹਿਤੈਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੇਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਹਣਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਙ੍ਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਸਮਾਪ੍ਤੇਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਰਰਕ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਞ੍ਛੌਰਿਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁ ਵਾਗ੍ਮਿਨੋ ਹੇਤੁਵਾਦਿਨਃ। ਹੇਤੁਵਾਦਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਜਿਗੀषਵਃ
ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਰਕ ਦੇ ਮਾਹਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਨृਪਤਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਵਿਹਿਤਂ ਸਹਦੇਵੇਨ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੀਤਿ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਉਪੇਂਦਰ ਲਈ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਦ੍ਯਜ੍ਞੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਕਥਯਨ੍ਤਃ ਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਨ੍
ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਦੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਨਾਟਕੀਆਂ ਤੇ ਨਰਤਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੋਰਣਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਹੇਮਤਾਲਮਯਾਨਿ ਚ। ਦੀਪ੍ਤਭਾਸ੍ਕਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਨੀਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤੋਰਣੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਹੈਰ੍ਦ੍ਯੋਰਿਵ ਸਮ੍ਬਭੌ। ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਵਿਹਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਰਤ੍ਨਸਂਵृਤਾਨ੍
ਉਹ ਯਜਨਾ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਬੈਠਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਘਟਾਨ੍ਪਾਤ੍ਰੀਕਟਾਹਾਨਿ ਕਲਸ਼ਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਨ ਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸੌਵਰ੍ਣਮਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਘੜੇ, ਪਿਆਲੇ, ਥਾਲੀਆਂ ਤੇ ਕਲਸ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਨਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਦੁਭੋਜ੍ਯੈਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਅਨਿਸ਼ਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਿਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮੇषਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਕਾਰਾਃ ਸਞ੍ਜਲ੍ਪਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
‘ਦੇਵੋ, ਦੇਵੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ! ਖਾਓ, ਖਾਓ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਓਦਨਾਨਾਂ ਵਿਕਾਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਦੂਨਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਧਆਨਿ ਚ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪੇਯਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਨ।
ਦਦੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਸਤਤਂ ਰਾਜਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੁਞ੍ਜਤਾਂ ਤਦਾ
ਰਾਜਾ ਦੇ ਨੌਕਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੱਖਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੋਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।