ਅਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਮਕृष੍ਣਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਾਯਕਾਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰ ਦੇਣ!' ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ਼ਰਸਂਙ੍ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ।
ਰੁਧਿਰਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਨ ਯਨ੍ਤਾ ਨ ਰਥੋ ਵਾਪਿ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਰਥੀ, ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਰੁਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਂ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨੇਦृਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋ ਵੈ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਾਧਵ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਾਯੇਯੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਮਾਧਵ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'
ਅਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕੁਰੁ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੂਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਸੋਚ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਵਧ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।' ਇਉਂ ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏष ਹ੍ਯਤਿਬਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਰਿਪੁਃ ਸੁਰਾਣਾਮਭਵਦ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
'ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ।'
ਤਥਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹ੍ਯਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤੇਨੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਂ ਨਾਗਣਯਨ੍ਮਮ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਅਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸੂਤ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
'ਮੈਂ ਮੌਤ ਹਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਸੂਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਨਨਰ੍ਦ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਂ-ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ।
ਸਂਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਦੇਹਾਤ੍ਤੇਜੋऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਮ ਤੇਜ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਗਗਨਾਦਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਤਦਾ ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਜ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਿਆ।
ਅਨਭ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਦ੍ਯੌਃ ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼ਨਿਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੇ ਚੈਦ੍ਯੇ ਚਚਾਲ ਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਪਰ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੇਦੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾ ਨਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਅਤੀਤਵਾਕ੍ਪਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਮਪਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ। ਅਪਰੇ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਾਨਦਸ਼ਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਹਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਕੇਚਿਦੇਵ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇऽਭਵਨ੍
ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗਣਾ ਰਾਜਾਨੋ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਹਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਕੁਰ੍ਵਤ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਮਹਾਤਮਾ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਹ। ਤੇ ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਗਤਾਯੁषਃ
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਸੁਰ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਸਨ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਗਣਾ ਯੇ ਤੁ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਚਾਰਣਾਃ
ਪਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੀ—
ਤੇ ਵੈ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਤੈਃ। ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਗੀਤੇਨ ਵਿਵਿਧੇਨ ਚ। ਉਪਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸਭ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਹਾਤਮਾ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਏ।
ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਾਤॄਨ੍ਸਤ੍ਕਾਰੇਣ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜਂ ਸ਼ੂਰਂ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਤ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਪਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਜਲਦੀ ਕਰਵਾਓ।'
ਕੁਰੁਰਾਜਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਤਥਾ ਚ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵੈ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਦਾ
ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਚੇਦੀਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ। ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਹਿਤੈਰ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪੈਃ
ਹਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੇਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਹਣਕ੍ਸ਼ੋਭੋ ਮਹਰ੍षਿਗਣਸਙ੍ਕੁਲਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ, ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਤਂ ਤੁ ਯਜ੍ਞਂ ਮਹਾਬਾਹੁਰਾਸਮਾਪ੍ਤੇਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਰਰਕ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਞ੍ਛੌਰਿਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੌਰੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤਾ।