ਕੌਬੇਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਚੇਦਿਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ। ਰਣੈਵ ਸਹਸਾऽਨਾਸ਼ਯਤ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕੁਬੇਰ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੁਚੇ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਮਾਨਵਂ ਮਾਨਵੇਨ ਚ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚਾਭਿਭੂਃ
ਤੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦਮਗੋषਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਾਮੁਸਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਗੱਡਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥਮੁਸਣ੍ਡੀਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਤਦਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵ੍ਯਸ़ਜਚ੍ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਛਤਸ਼ੋ ਹਿ ਤਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੁਨੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਦਮਘੋषਸੁਤੋ ਧृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਮਕृष੍ਣਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਾਯਕਾਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰ ਦੇਣ!' ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ਼ਰਸਂਙ੍ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ।
ਰੁਧਿਰਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਨ ਯਨ੍ਤਾ ਨ ਰਥੋ ਵਾਪਿ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਰਥੀ, ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਰੁਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਂ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨੇਦृਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋ ਵੈ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਾਧਵ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਾਯੇਯੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਮਾਧਵ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'
ਅਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕੁਰੁ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੂਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਸੋਚ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਵਧ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।' ਇਉਂ ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏष ਹ੍ਯਤਿਬਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਰਿਪੁਃ ਸੁਰਾਣਾਮਭਵਦ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
'ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ।'
ਤਥਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹ੍ਯਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤੇਨੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਂ ਨਾਗਣਯਨ੍ਮਮ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਅਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸੂਤ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
'ਮੈਂ ਮੌਤ ਹਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਸੂਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਨਨਰ੍ਦ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ। ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਾਂ-ਸ਼ੰਖ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਵਜਾਇਆ।
ਸਂਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦਦੇ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਦੇਹਾਤ੍ਤੇਜੋऽਗ੍ਰ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਮ ਤੇਜ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਗਗਨਾਦਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍। ਤਤਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਂ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍। ਵਵਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਤਦਾ ਤੇਜੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ ਨਰਾਧਿਪ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਯਦ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਜ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਮੰਨਿਆ।
ਅਨਭ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਦ੍ਯੌਃ ਪਪਾਤ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ਼ਨਿਃ। ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੇ ਚੈਦ੍ਯੇ ਚਚਾਲ ਨ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਅਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਪਰ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਚੇਦੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮਹੀਪਾਲਾ ਨਾਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਅਤੀਤਵਾਕ੍ਪਥੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਮਪਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਿਂषਨ੍ਨਮਰ੍षਿਤਾਃ। ਅਪਰੇ ਦਸ਼ਨੈਰੋष੍ਠਾਨਦਸ਼ਨ੍ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਹਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਕੇਚਿਦੇਵ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇऽਭਵਨ੍
ਕੁਝ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸਭ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।