ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਚੈਦ੍ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਅਦਿੱਖ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਰਥੌ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਪੁਰਾ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ੁਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸਾ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਨੀਥਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸੁਨੀਥਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਯਦ੍ਬਲੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਨੀਥਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਨਾਦਾਵਸਰੇ ਨृਪਃ। ਤੋऽਤਿਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੌ ਨਖੈਰਿਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਦਨ੍ਤੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜੌ। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਵ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯੌ ਚਰਣੈਰਿਵ ਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ—
ਦਾਰਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਧਿ ਤਾਵੁਭੌ। ਤਤੋ ਮੁਮੁਚਤੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਤਦਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਤੀ-ਮਾਨਵ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛ੍ਰੀਘ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਬਹਾਦਰ, ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਬੇਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਚੇਦਿਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ। ਰਣੈਵ ਸਹਸਾऽਨਾਸ਼ਯਤ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕੁਬੇਰ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੁਚੇ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਮਾਨਵਂ ਮਾਨਵੇਨ ਚ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚਾਭਿਭੂਃ
ਤੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦਮਗੋषਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਾਮੁਸਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਗੱਡਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥਮੁਸਣ੍ਡੀਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਤਦਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵ੍ਯਸ़ਜਚ੍ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਛਤਸ਼ੋ ਹਿ ਤਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੁਨੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਦਮਘੋषਸੁਤੋ ਧृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਕृष੍ਣਮਕृष੍ਣਂ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮਮ ਸਾਯਕਾਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਰ ਦੇਣ!' ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਸ਼ਰਸਂਙ੍ਕृਤ੍ਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋ ਗਏ।
ਰੁਧਿਰਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਮਦਂ ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਨ ਯਨ੍ਤਾ ਨ ਰਥੋ ਵਾਪਿ ਨ ਚਾਸ਼੍ਵਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਵਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਮਦ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਰਥੀ, ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਰਸਞ੍ਛਨ੍ਨਾਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਚਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦਾਰੁਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕृष੍ਣਂ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨੇਦृਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੋ ਵੈ ਪੁਰਾ ਮਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਾਧਵ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਨ ਚ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਧਰਾਯੇਯੁਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਮਾਧਵ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।'
ਅਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਧਂ ਕੁਰੁ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸੂਤੇਨ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਗੋਵਿੰਦ, ਸੋਚ ਕੇ ਇਸ ਦਾ ਵਧ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।' ਇਉਂ ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏष ਹ੍ਯਤਿਬਲੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਪੁਰਾ। ਰਿਪੁਃ ਸੁਰਾਣਾਮਭਵਦ੍ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
'ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸੀ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ।'
ਤਥਾऽऽਸੀਦ੍ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਹ੍ਯਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤੇਨੈਵ ਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਬਲਂ ਨਾਗਣਯਨ੍ਮਮ
'ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਸੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।'
ਅਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸੂਤ ਨੈष ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
'ਮੈਂ ਮੌਤ ਹਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ; ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਸੂਤ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'