ਅਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾਮਕਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ਰਃ। ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵਾਚਲਮ੍
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ; ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਅਥ ਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਯਮ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। षਡ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਛੇ ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਸ਼ੌਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਮੋਦਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਇਦਂ ਚੋਵਾਚ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਦ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਦੇਣਗੇ; ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨृਣ੍ਯਮਦ੍ਯਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕਂਸਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਹ
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਕਾਂਸ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਦਿੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਚੈਦ੍ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਅਦਿੱਖ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਰਥੌ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਪੁਰਾ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ੁਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸਾ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਨੀਥਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸੁਨੀਥਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਯਦ੍ਬਲੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਨੀਥਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਨਾਦਾਵਸਰੇ ਨृਪਃ। ਤੋऽਤਿਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੌ ਨਖੈਰਿਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਦਨ੍ਤੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜੌ। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਵ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯੌ ਚਰਣੈਰਿਵ ਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ—
ਦਾਰਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਧਿ ਤਾਵੁਭੌ। ਤਤੋ ਮੁਮੁਚਤੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਤਦਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਤੀ-ਮਾਨਵ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛ੍ਰੀਘ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਬਹਾਦਰ, ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਬੇਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਚੇਦਿਰਾਟ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ। ਰਣੈਵ ਸਹਸਾऽਨਾਸ਼ਯਤ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਕੁਬੇਰ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੁਚੇ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ। ਯਾਮ੍ਯੇਨੈਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਯਾਮ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਮਾਨਵਂ ਮਾਨਵੇਨ ਚ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਚਾਭਿਭੂਃ
ਤੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਰੌਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਮੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਹਾਬਲੌ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਦਮਗੋषਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਗਦਾਮੁਸਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾਞ੍ਛਕ੍ਤਿਤੋਮਰਸਾਯਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਗੱਡਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ, ਤੀਰ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਦੀਆਂ ਭੂਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਪਰਸ਼੍ਵਥਮੁਸਣ੍ਡੀਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਅਮੋਘਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਿਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਪਰ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਵਜ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਭਿਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਂ ਤਦਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਲਵਰ੍षਂ ਤਤੋ ਘੋਰਂ ਵ੍ਯਸ़ਜਚ੍ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਵਾਯਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਗਵਾਨ੍ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਛਤਸ਼ੋ ਹਿ ਤਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਾਯਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਾਯਾਂ ਵੈ ਸੁਨੀਤਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੁਨੀਤ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਦਮਘੋषਸੁਤੋ ਧृष੍ਟਮੁਵਾਚ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।