ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ।। ਏਵਮਾਦਿਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਗਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਥੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ; ਐਸੇ ਹੀ ਭੈੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ
ਜਦ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਰਾਜਾ ਮਹਚ੍ਚੈਦਿਪਤਿਰ੍ਧਨੁਃ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਤਤਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਦਿਦਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਿਰਸ੍ਯ ਵਤ ਮੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜੋ ਦਵੈ-ਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਚਿਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰਤ੍ਤਤੇਜਨੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਡ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍?
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਚ੍ਛਦਾ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਮੋਰ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਤ੍ਯਸ੍ਯਤੋਪਿ ਵਾ। ਦਧृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਰਂ ਕੇਚਿਦ੍ਗਤਿਂ ਵਾਯੋਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ?
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਬਾਣਾਂ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਚੇਦਿਰਾਜਮਹਾਮੇਧਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਮ੍ਬੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪਯੋਦ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਆਬਭਾषੇ ਮਹਬਾਹੁਃ ਸੁਨੀਥਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਪਰ-ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾਮਕਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ਰਃ। ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵਾਚਲਮ੍
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ; ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਅਥ ਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਯਮ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। षਡ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਛੇ ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਸ਼ੌਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਮੋਦਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਇਦਂ ਚੋਵਾਚ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਦ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਦੇਣਗੇ; ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨृਣ੍ਯਮਦ੍ਯਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕਂਸਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਹ
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਕਾਂਸ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਦਿੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤਦਾ ਚੈਦ੍ਯਮਨ੍ਤਰ੍ਧਾਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੇਦੀ ਅਦਿੱਖ ਹੋਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਗਤੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭਾਤੇ ਮਹਾਰਥੌ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਿੱਖ ਤੇ ਅਦਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੀਦृਸ਼ਕਂ ਪੁਰਾ। ਤਤਃ ਕृष੍ਣਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ੁਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਐਸਾ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਬਾਣੈਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਨੀਥਂ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਯੁਧਿ। ਤਤਃ ਸੁਨੀਥਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚੈਰ੍ਦਯਦ੍ਬਲੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਹ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਸੁਨੀਥਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਸੁਨੀਥ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਨਾਦਾਵਸਰੇ ਨृਪਃ। ਤੋऽਤਿਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਹਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨੌ ਨਖੈਰਿਵ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਦਨ੍ਤੈਰਿਵ ਮਹਾਗਜੌ। ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਵ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਯੌ ਚਰਣੈਰਿਵ ਕੁਕ੍ਕੁਟੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਪੰਜ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੁਰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ—
ਦਾਰਯੇਤਾਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਧਿ ਤਾਵੁਭੌ। ਤਤੋ ਮੁਮੁਚਤੁਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ।
ਸ਼ਰੈਰੇਵ ਸ਼ਰਾਞ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਚਕ੍ਰਾਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਮਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਘੋਰਂ ਤਦਤਿਮਾਨੁषਮ੍
ਦੋਵੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਡਰਾਉਣਾ, ਅਤੀ-ਮਾਨਵ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਮੁਚੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਵਾਰੁਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛ੍ਰੀਘ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਬਹਾਦਰ, ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।