ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਃ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਭਾਰਤ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਾਨਿਂ ਵਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਕਰੋਤ੍ਯਯਮ੍
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਘਟਾਅ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਸੌ ਚੇਦਿਪਤੇਸ੍ਤਾਤ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਵੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਚਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਯਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਭੂਮਿਰਸ਼ਿਵਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਮਾਰੁਤਾਃ। ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਤ੍ਸੋਮਮਪਰ੍ਵਣਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਅਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਹੂ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੱਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲ੍ਕਾਸ੍ਤਮਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚੇਦਿਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹਰਿਰੇष ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ; ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਰੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦੋ ਵਿਰਰਾਮ ਹ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਘੋਰਾਨੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍।। ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ।
ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਛਿਵਾਨਾਮਸ਼ਿਵਾ ਰਵਾਃ।। ਰਰਾਸ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਪਰ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਸਿਆਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਬ ਗਈ।
ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਚ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਗ੍ਰਸਤ੍।। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਮੱਧ ਦਿਨ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਰਭਾਨੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲਿਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪਤਤ੍ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਃ ਪਰਨ੍ਤਪ।। ਆਰਣ੍ਯੈਃ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪਰੰਤਪ, ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ।। ਏਵਮਾਦਿਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਗਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਥੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ; ਐਸੇ ਹੀ ਭੈੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ
ਜਦ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਰਾਜਾ ਮਹਚ੍ਚੈਦਿਪਤਿਰ੍ਧਨੁਃ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਤਤਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਦਿਦਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਿਰਸ੍ਯ ਵਤ ਮੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜੋ ਦਵੈ-ਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਚਿਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰਤ੍ਤਤੇਜਨੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਡ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍?
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਚ੍ਛਦਾ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਮੋਰ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਤ੍ਯਸ੍ਯਤੋਪਿ ਵਾ। ਦਧृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਰਂ ਕੇਚਿਦ੍ਗਤਿਂ ਵਾਯੋਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ?
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਬਾਣਾਂ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਚੇਦਿਰਾਜਮਹਾਮੇਧਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਮ੍ਬੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪਯੋਦ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਆਬਭਾषੇ ਮਹਬਾਹੁਃ ਸੁਨੀਥਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਪਰ-ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭਾਮਕਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜ ਮਹਾਸ਼ਰਃ। ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਵੇਗੇਨ ਮਹਾਸ਼ਨਿਰਿਵਾਚਲਮ੍
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਤੇ ਨੁਕੀਲਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ; ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੂਫਾਨ ਵਾਂਗ ਤੋੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਃ ਪੁਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਅਥ ਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਾਯਮ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਞ੍ਛਤਸ਼ੋਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁਕੀਲੇ ਬਾਣ ਛੱਡੇ।
ਤਾਞ੍ਛਰਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਸ੍ਤੁ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। षਡ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਕੇਸ਼ਵਂ ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਸਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਛੇ ਹੋਰ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਰਂ ਸਹਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਚੇਦਿਰਾਟ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਸ਼ੌਰਿਂ ਦਾਮੋਦਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੇ-ਵਕਰੇ ਤੇੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਮੋਦਰ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਇਦਂ ਚੋਵਾਚ ਸਂਰਬ੍ਧਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਅਦ੍ਯਾਙ੍ਗਂ ਮਾਮਕਾ ਬਾਣਾ ਭੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਵ ਸਂਯੁਗੇ। ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਤਾਮਾਤ੍ਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਦੇਣਗੇ; ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਨृਣ੍ਯਮਦ੍ਯਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕਂਸਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨਰਕਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਹ
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਜਰਾਸੰਧ, ਕਾਂਸ, ਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਅੱਖ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਦਿੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।