ਅਰ੍ਚਾਯਾ ਬਾਹੁਭਙ੍ਗੇਨ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਭਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਹਰਣੇ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੇਨਾਪਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਗਨ੍ਤੁਕਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਜਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇਣ षਣ੍ਮਾਸਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਜੇ ਨਵੀਂ ਆਈ ਮੂਰਤੀ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਵਿਨਦਤ੍ਯਪਿ ਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਫਟ ਜਾਵੇ, ਗੂੰਜੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਣੀਪਦਾਨ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਵਾ ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨਥ ਦੀਪ੍ਯਕਾਨ੍। ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਕਾਂਡਾ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸੱਪ, ਡੁੰਬੀ ਜਾਂ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਨ੍ਨਂ ਵਾਪ੍ਯਪਕ੍ਵਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਨਮੁਪਚੀਯਤੇ। ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਤਦਨ੍ਨਂ ਨੋਪਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਅਟੁੱਟ ਜਾਂ ਅਧਕੱਚਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਖਾਣਾ ਸੜ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਦਪਾਨੇ ਚ ਯਤ੍ਰਾਪੋ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣਾ।
ਅਪਾਦਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਦੇਣ, ਉਥੇ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਜੈਡਕਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਾਵੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਵਿਯੋਨਯਃ। ਵਿਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਭਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਲੰਗੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਦੀ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਾ ਆਵਹੇਤ੍ਕਲੁषੋਦਕਮ੍। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਾਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਕੇਸ਼ਵਾਦੇਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਖਗਾਨਿ ਚ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਃ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਭਾਰਤ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਾਨਿਂ ਵਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਕਰੋਤ੍ਯਯਮ੍
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਘਟਾਅ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਸੌ ਚੇਦਿਪਤੇਸ੍ਤਾਤ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਵੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਚਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਯਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਭੂਮਿਰਸ਼ਿਵਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਮਾਰੁਤਾਃ। ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਤ੍ਸੋਮਮਪਰ੍ਵਣਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਅਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਹੂ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੱਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲ੍ਕਾਸ੍ਤਮਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚੇਦਿਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹਰਿਰੇष ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ; ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਰੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦੋ ਵਿਰਰਾਮ ਹ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਘੋਰਾਨੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍।। ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ।
ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਛਿਵਾਨਾਮਸ਼ਿਵਾ ਰਵਾਃ।। ਰਰਾਸ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਪਰ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਸਿਆਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਬ ਗਈ।
ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਚ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਗ੍ਰਸਤ੍।। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਮੱਧ ਦਿਨ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਰਭਾਨੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲਿਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪਤਤ੍ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਃ ਪਰਨ੍ਤਪ।। ਆਰਣ੍ਯੈਃ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪਰੰਤਪ, ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਭੈਰਵਂ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ।। ਏਵਮਾਦਿਨਿ ਘੋਰਾਣਿ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਸ੍ਵਗਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਜੰਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਥੇ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ; ਐਸੇ ਹੀ ਭੈੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਆਉਣ ਲੱਗੇ।
ਔਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ
ਜਦ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨਿ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਫਾਰਯਨ੍ਰਾਜਾ ਮਹਚ੍ਚੈਦਿਪਤਿਰ੍ਧਨੁਃ। ਅਭਿਯਾਸ੍ਯਨ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਹਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯ ਮਾਧਵ। ਤਤਃ ਸਾਗਰਪਰ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵੈਰਥਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਦ੍ਵੈ ਤਦਿਦਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਚਿਰਸ੍ਯ ਵਤ ਮੇ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ। ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਜੋ ਦਵੈ-ਰਥ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋਈ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਚਿਰ ਦੀ ਮੇਰੀ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰਤ੍ਤਤੇਜਨੈਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਯੁਧਿ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਡ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍?
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧਿਆ।
ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਚ੍ਛਦਾ ਬਾਣਾਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਧਨੁਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾਃ। ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਂ ਭੁਜਙ੍ਗਾ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ, ਮੋਰ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਬਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਨਾਦਦਾਨਸ੍ਯ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨਤ੍ਯਸ੍ਯਤੋਪਿ ਵਾ। ਦਧृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਰਂ ਕੇਚਿਦ੍ਗਤਿਂ ਵਾਯੋਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ?
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਬਾਣਾਂ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਚੇਦਿਰਾਜਮਹਾਮੇਧਃ ਸ਼ਰਜਾਲਾਮ੍ਬੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਦ੍ਧृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪਯੋਦ ਇਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍?
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਘਣੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਆਬਭਾषੇ ਮਹਬਾਹੁਃ ਸੁਨੀਥਂ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ, ਪਰ-ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸੁਨੀਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।