ਸਮਰ੍ਥੋ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਂ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਾਧ੍ਯਮਪਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੋਮ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮृਤਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਬਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਮਿਹੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸੋਮ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ਯੇष `ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਰਣਾਯੁਧਾਨ੍। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦਿਹ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੋ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾ ਵੀਰਾ' ਯਥਾ ਨ ਸ ਹਰੇਦ੍ਬਲਾਤ੍। ਅਤੁਲਂ ਹਿ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ
'ਹੇ ਵਿਭੁਤੀਰੋ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ,' ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਸ੍ਥੂਰ੍ਵਜ੍ਰੀ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਵਚਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਵਚ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਬੈਡੂਰੀ ਪਥਰ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਦृਢਾਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਧਾਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਜ੍ਵਾਲਾਨਿ ਸਧੂਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਤੇ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਪਰਘਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਨਿ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਕਰਵਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍। ਸ੍ਵਦੇਹਰੂਪਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਕਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗਦਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ। ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਅਨੁਪਮਬਲਵੀਰ੍ਯਤੇਜਸੋ ਧृਤਮਨਸਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣੇऽਮृਤਸ੍ਯ। ਅਸੁਰਪੁਰਵਿਦਾਰਣਾਃ ਸੁਰਾ ਜ੍ਵਲਨਸਮਿਦ੍ਧਵਪੁਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਰਣਤਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਤਿ ਸਮਰਵਰਂ ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਪਰਿਘਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤੈਃ ਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਵਿਗਲਿਤਮਿਵ ਚਾਮ੍ਬਰਾਨ੍ਤਰਂ ਤਪਨਮਰੀਚਿਵਿਕਾਸ਼ਿਤਂ ਬਭਾਸੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੋऽਪਰਾਧੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਃ ਪ੍ਰਮਾਦਸ਼੍ਚ ਸੂਤਜ। ਤਪਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਭੂਤੋ ਗਰੁਡਃ ਕਥਮ੍
ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਵੈ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰਾਟ੍ ਸੁਤਃ। ਅਧृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਵਧ੍ਯਸ੍ਚਾਭਵਤ੍ਕਥਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਵਧ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?
ਕਥਂ ਚ ਕਾਮਚਾਰੀ ਸ ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪੁਰਾਣੇ ਯਦਿ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯੋऽਯਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ। ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਦਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਸੁਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਯਜਤਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ। ਸਾਹਾਯ੍ਯਮृषਯੋ ਦੇਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦਦੁਃ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰੇਧ੍ਮਾਨਯਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਹ। ਮੁਨਯੋ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਉਥੇ, ਯਜਨ ਲਈ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਮਿਧ੍ਯਭਾਰਂ ਗਿਰਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯਾਨਯਾਮਾਸ ਨਾਤਿਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦਿਵ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਦृषੀਨ੍ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਨਙ੍ਗੁष੍ਠੋਦਰਵਰ੍ष੍ਮਣਃ। ਪਲਾਸ਼ਵਰ੍ਤਿਕਾਮੇਕਾਂ ਵਹਤਃ ਸਂਹਤਾਨ੍ਪਥਿ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਕਦ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੇ ਸਨ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਇਕ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਮਿਲ ਕੇ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਲੀਨਾਨ੍ਸ੍ਵੇष੍ਵਿਵਾਙ੍ਗੇषੁ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂਸ੍ਤਪੋਧਨਾਨ੍। ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਮਨ੍ਦਬਲਾਨ੍ਗੋष੍ਪਦੇ ਸਂਪ੍ਲੁਤੋਦਕੇ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਏ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿੱਚ ਪਏ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਵੀਰ੍ਯੋਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਅਪਹਾਸ੍ਯਾਭ੍ਯਗਾਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਲਮ੍ਬਯਿਤ੍ਵਾऽਵਮਨ੍ਯ ਚ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਤੇऽਥ ਰੋषਸਮਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਜਾਤਮਨ੍ਯਵਃ। ਆਰੇਭਿਰੇ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਜੁਹੁਵੁਸ੍ਤੇ ਸੁਤਪਸੋ ਵਿਧਿਵਜ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਯੇਨ ਕਾਮੇਨ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵੀਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ—ਜਿਸ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਕਾਮਵੀਰ੍ਯਃ ਕਾਮਗਮੋ ਦੇਵਰਾਜਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਨਵਾਂ ਇੰਦਰ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ਛਤਗੁਣਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਚੈਵ ਮਨੋਜਵਃ। ਤਪਸੋ ਨਃ ਫਲੇਨਾਦ੍ਯ ਦਾਰੁਣਃ ਸਂਭਵਿਤ੍ਵਿਤਿ
ਸਾਡੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਵੇ।
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਸਂਤਪ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪੋऽਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨੁਪਾਗਮ੍ਯ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਿਮਪृਚ੍ਛਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪੁੱਛੀ।
ਕੇਨ ਕਾਮੇਨ ਚਾਰਬ੍ਧਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹੋਮਕਰ੍ਮ ਚ। ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਮੇ ਬ੍ਰੂਤ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਵਨ ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਤਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮੂਢੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਦਮਤ੍ਤੇਨ ਸਦਾਚਾਰਾਨ੍ਨਿਰਸ੍ਯਤਾ
ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।