ਅਰ੍ਚਾ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ ਨਦਨ੍ਤਿ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਚ। ਉਨ੍ਮੀਲਨ੍ਤਿ ਨਿਮੀਲਨ੍ਤਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਹੱਸਦੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਦੀਆਂ ਤੇ ਬੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾ ਯਦਿ ਪ੍ਰਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨੇਹਾਂਸ਼੍ਚੋਦਕਸਮ੍ਭਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਵਿਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਭਯਸ੍ਯ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੋਂ ਤੇਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਜੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਤਰੇ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਾ ਰਾਜਾ ਸਪਰਿਵਾਰਕਃ। ਪੁਰਸ੍ਯ ਯਾ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧੀ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦੇਸ਼ੇ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਾਃ
ਜੇ ਵੱਡੇ ਅਫਸਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਜਾਂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਦਾऽऽਵਾਸੇ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਭਾਣ੍ਡਾਗਾਰਾਯੁਧਾਗਾਰੇ ਨਿਵਿਸ਼ੇਤ ਯਦਾ ਮਧੁ
ਜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲ, ਜਾਂ ਭੰਡਾਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਧੂ (ਸ਼ਹਦ) ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਬਲੀਯਸਾ। ਆਗਨ੍ਤੁਕਂ ਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਭਵੇਦਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਤਦ ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਬਾਹਰੀ ਖਤਰੇ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਪਸ਼੍ਚੈਵ ਯੋ ਯਤ੍ਰ ਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਰਵਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਦਨ੍ਤਾਗ੍ਰਾਤ੍ਕੁਞ੍ਜਰੋ ਵਾਪਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾ ਵृषਭਸ੍ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਬਲਦ ਆਪਣੀ ਟਾਹਣੀ, ਦੰਦ ਜਾਂ ਸਿੰਗ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦਪਾਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਿਵਿਭ੍ਰਂਸ਼ਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਦ੍ਰਾਜਵਿਭ੍ਰਮਃ। ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵृਵਭਸ੍ਯੇਤਿ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਰੁੱਖ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ, ਤੇ ਬਲਦ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਂ ਨਰਪਤੇਰ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਪਤੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਸਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨृਪਤੀ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਛਤਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਗਾਰੇषੁ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵਿਕृਤਂ ਯਦਿ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਨਾਗਾਵਾਸੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੰਦਰ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਜਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਗੜਾਵੇ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਿਗੜਾਵਾ ਜੇ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ, ਤਾਂ...
ਤਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੀਡਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਨਪਦਸ੍ਯ ਵਾ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਘੋਰਮਤਿਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਥੇ ਭਿਆਨਕ ਸੁਕਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਕਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਾਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਾਯਾ ਬਾਹੁਭਙ੍ਗੇਨ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਭਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਭਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਹਰਣੇ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੇਨਾਪਤਿਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਜੇ ਹਥਿਆਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਗਨ੍ਤੁਕਾ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਜਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇਣ षਣ੍ਮਾਸਾਦ੍ਰਾਜਾ ਤ੍ਯਜਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਜੇ ਨਵੀਂ ਆਈ ਮੂਰਤੀ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਵਿਨਦਤ੍ਯਪਿ ਪਾਤ੍ਯਤੇ। ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਚ ਤਤ੍ਰ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਫਟ ਜਾਵੇ, ਗੂੰਜੇ ਜਾਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਮੌਤ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਣੀਪਦਾਨ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਾਨ੍ਵਾ ਡੁਣ੍ਡੁਭਾਨਥ ਦੀਪ੍ਯਕਾਨ੍। ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਕਾਂਡਾ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸੱਪ, ਡੁੰਬੀ ਜਾਂ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵੇ, ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਨ੍ਨਂ ਵਾਪ੍ਯਪਕ੍ਵਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਨ੍ਨਮੁਪਚੀਯਤੇ। ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਾ ਤਦਨ੍ਨਂ ਨੋਪਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਅਟੁੱਟ ਜਾਂ ਅਧਕੱਚਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਖਾਣਾ ਸੜ ਜਾਂ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਦਪਾਨੇ ਚ ਯਤ੍ਰਾਪੋ ਵਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨ ਪੁਨਸ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਵੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਉਣਾ।
ਅਪਾਦਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਪਾਦਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਸ਼ੀਰ੍षਂ ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸੂਯਨ੍ਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਦੇਣ, ਉਥੇ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਜੈਡਕਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਗਾਵੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਵਿਯੋਨਯਃ। ਵਿਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰਜਾਯਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪਰਾਭਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਲੰਗੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਦੀ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਾ ਆਵਹੇਤ੍ਕਲੁषੋਦਕਮ੍। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦਰਿਆ ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਗੰਦਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹਾਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਏਤਾਨਿ ਚ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਕੇਸ਼ਵਾਦੇਵ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਖਗਾਨਿ ਚ
ਭਾਰਤ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਾਯੁਰਗ੍ਨਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪਃ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਾਤ੍
ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਗ੍ਰਹਿ, ਤਾਰੇ, ਭਾਰਤ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ — ਇਹ ਸਭ ਜਨਾਰਦਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਾਨਿਂ ਵਾ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਕਰੋਤ੍ਯਯਮ੍
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਉਹ ਘਟਾਅ ਜਾਂ ਵਾਧਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਥੇ ਉਹ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋਸੌ ਚੇਦਿਪਤੇਸ੍ਤਾਤ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸ੍ਵੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਾਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਚਨਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਯਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾ ਭੂਮਿਰਸ਼ਿਵਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਮਾਰੁਤਾਃ। ਰਾਹੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਤ੍ਸੋਮਮਪਰ੍ਵਣਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਹਿਲਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਅਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਹੂ ਨੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਚੰਦ ਨੂੰ ਲੱਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲ੍ਕਾਸ੍ਤਮਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਚੇਦਿਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਹਰਿਰੇष ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ
ਗਰਜ ਨਾਲ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ; ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹਰੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦੋ ਵਿਰਰਾਮ ਹ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਦ੍ਧ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਸ੍ਤੇ ਘੋਰਾਨੌਤ੍ਪਾਤਿਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍।। ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ।
ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਰਾਜਞ੍ਛਿਵਾਨਾਮਸ਼ਿਵਾ ਰਵਾਃ।। ਰਰਾਸ ਚ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਵृਕ੍ਸ਼ਵਨਪਰ੍ਵਤਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ, ਸਿਆਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲਾਂ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੰਬ ਗਈ।
ਅਪਰ੍ਵਣਿ ਚ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮੂਰ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਰਗ੍ਰਸਤ੍।। ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਮੱਧ ਦਿਨ, ਜਦ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਰਭਾਨੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲਿਆ; ਤੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਪਤਤ੍ਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤੋ ਗृਧ੍ਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤੁਣ੍ਡਃ ਪਰਨ੍ਤਪ।। ਆਰਣ੍ਯੈਃ ਸਹਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਪਰੰਤਪ, ਨੁਕੀਲੇ ਚੁੰਝ ਵਾਲਾ ਗਿੱਧ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ; ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।