ਏਵਮਾਦਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਗਰ੍ਹਣਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਵ੍ਯਗਰ੍ਹਯਨ੍। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਤਂ ਰੁषਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪਿ ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਵਿਹਾਯ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਜਹਾਸ ਸ੍ਵਨਵਦ੍ਧਾਸਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕृष੍ਣ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍। ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਕਥਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਃ ਸਤ੍ਸੁ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਜਾਤੁ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਮਧੂਸੂਦਨ
ਮਧੂਸੂਦਨ, ਕੌਣ ਮਰਦ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ? ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਾ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਾ ਵਾ ਕृष੍ਣ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਮ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦ੍ਵਾ ਕਿਂ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧੀਰਜ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਸ਼੍ਵਪਤ੍ਤਿਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਕृष੍ਣਤੇਜੋਹਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਰਥੇਨੈਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਾਤ੍ਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਰੁषਾ ਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਞ੍ਛਲਭਃ ਪਾਵਕਂ ਯਥਾ
ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਨਦ੍ਧਂ ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਭੂਮੌ ਚ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾਨਿ ਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਭੌਮਾਨਿ ਚ ਖਗਾਨਿ ਚ
ਤੈਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਲੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲੁਕਾਈ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨੀਹ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਉਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ। ਏਤਦਿਤ੍ਛਾਮਿ ਕਾਰ੍ਤ੍ਸ੍ਨ੍ਯੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਕੇਤ ਤੇ ਉਤਪਾਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਿਤਮਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਕੁਰੁਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪृਚ੍ਛਤਃ ਸਰ੍ਵਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਕੁਰੁਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਾਕ੍ਰਮਂ ਚ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚ ਸਂਨਿਪਾਤਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਮ੍। ਆਰੋਹਣਂ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਪਣਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਲਣ, ਟਕਰਾਉ, ਉਤ्थਾਨ, ਚੜ੍ਹਾਈ, ਹਟਣਾ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪਸ਼੍ਮੀਨਾਂ ਵ੍ਯਤਿਸਂਸਰ੍ਗਂ ਵ੍ਯਾਯਾਮਂ ਵृਤ੍ਤਿਪੀਡਨਮ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਅਦृਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਮਿਹਨਤ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਤਕਲੀਫ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਾ ਵੀ ਵੇਖਣ।
ਹਾਨਿਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਹ੍ਰਾਸਂ ਚ ਵਰ੍ਣਸ੍ਥਾਨਂ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਗ੍ਰਹਕੋਵਿਦਃ
ਹਾਨੀ, ਲਾਭ, ਘਟਾਅ, ਜਾਤੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂਚੇ।
ਭੌਮਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍। ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ; ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਉਤਪਾਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਛਾਯਾ ਨ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਅਪਰੇਣ ਗਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਚ੍ਛਾਯੇ ਵਿਮਲਚ੍ਛਾਯਾ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਾਯੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਯਤ੍ਰ ਚੈਤ੍ਯਕਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਛਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਛਾਂ, ਪਰਛਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਸਮਝੋ।
ਸ਼ੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਪ੍ਰਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚੈਤ੍ਯਕਾਃ। ਅਪਭ੍ਰष੍ਟਪ੍ਰਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰਾਭਾਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੱਤੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਪਰ੍ਣਪ੍ਰਵਾਲਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚੈਤ੍ਯਕਾਃ। ਈਹਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਟਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਟਾਹਣੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗ ਹਨ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕੋਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪੇ ਪੁष੍ਪਂ ਪ੍ਰਜਾਯੇਤ ਫਲੇ ਵਾ ਫਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਮਾਤ੍ਰੋ ਵਾ ਮਰਣਾਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਫਲ ਤੋਂ ਹੋਰ ਫਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਛਰਦਿ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਆਕਾਲਿਕਂ ਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ੇਤ੍
ਜੇ ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ ਜਾਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਅਸਮੇਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਦੀਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੋਤਸੋऽਕਾਲੇ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਭਯਮ੍। ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਃ ਪੂਜਿਤੋऽਪੂਜਿਤੋऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਨਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਇਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਭਜ੍ਯੇਤ ਵਾਤੇਨ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਨਮਿਤੋऽਪਿ ਵਾ। ਅਗ੍ਨਿਵਾਯੁਭਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਾਪਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਚੀਰ ਜਾਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਖਤਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝੋ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਰਾਜਵਿਭ੍ਰਮਾਃ। ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੋ ਯਦਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਨਦੇਚ੍ਚਾਪਿ ਪਾਤਿਤਃ। ਸਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਨਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਪਾਤਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਰੁੱਖ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਰਾਜ ਵੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਨਂ ਛੇਦਯੇਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ। ਛੇਤ੍ਤਾ ਭੇਤ੍ਤਾ ਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਲਕ ਤਿੰਨੇ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਪਤਨਂ ਮष੍ਟਪਾਨਾਂ ਚ ਪਾਤਨਮ੍। ਅਚਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ, ਅਠ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ, ਤੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੰਬਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਹਾਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।
ਨਿਸ਼ਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਤਤੋਪਿ ਚ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍। ਤਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟਰੇਵ ਭੀਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਧਨੁਸ (ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼) ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਡਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਰਾਤ ਨੂੰ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੋ।