ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵੌਜਸਾ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਵृਤ੍ਤਿਮਵਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾऽਸੁਰਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਪੇਤ ਸਬਲਾਃ ਸਰ੍ਵ ਆਸ੍ਵਸ੍ਤਾ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਮਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੂषਯੇਤ੍ਪਾਪ ਏष ਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਪਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਓ। ਇਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ।
ਏष ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਮੇष ਵृष੍ਣਿਵਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਸਾਤ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਰਂ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੱਕਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਸਾਤਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਯਾਤਾਨਸ੍ਮਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨृਸ਼ਂਸਕृਤ੍। ਅਦਹਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇष ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯਃ ਸਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਏਵ ਰੈਵਤਕੇ ਗਿਰੌ। ਹਤ੍ਵਾ ਬਧ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸਾਰ੍ਵਾਨੁਪਾਯਾਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਹਯਂ ਮੇਧ੍ਯਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍। ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਮਹਰਤ੍ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸੌਵੀਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਾਂ ਚ ਬਭ੍ਰੋਰੇष ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਯਾਮਭ੍ਯਹਰਨ੍ਮੋਹਾਦਕਾਮਾਂ ਤਾਮਿਤੋ ਗਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਭਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੌਵੀਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏष ਮਾਯਾਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕਾਰੂਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਜਹਾਰ ਭਦ੍ਰਾਂ ਵੈਸ਼ਾਲੀਂ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਕृਤ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਭਦਰਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਕਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵृष੍ਣਿਦਾਰਾਨ੍ਵਿਲਾਪ੍ਯੈਵ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਪਾਪਾਬੁਦ੍ਧਿਰੁਪਾਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਰਾਜ੍ਞੋ ਦੁਹਿਤਾਂ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵृਤਾਂ ਸਤੀਮ੍। ਅਨੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਧਾਨਂ ਕਰੂਸ਼ੇਨ ਜਿਗੀषਯਾ
ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਰੂਸ਼ਾ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕਰ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮੇ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਰਾਜਾਵੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਲੰਘਣੇ ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੇਤਦਪਰ੍ਯਨ੍ਤਮੇष ਵृष੍ਣਿषੁ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ। ਅਸ੍ਮਾਕਮਯਮਾਰਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪਰਭਾਨृਜੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪਾਪੀ ਨੇ ਸਾਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਧਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕਿਲਾਗਸਾਮ੍। ਬਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਸਮਯੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਮਾਤੁਰਸ੍ਯੈਵ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਮੈਂ ਅਜਿਹੇ ਸੌ ਵੱਡੇ ਪਾਪ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਮਾਫ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮਾਂ ਦੀ خاطر, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਮਯਾ। ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਮੇ ਵਧਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੌ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਹੁਣ, ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੋ ਪਾਪ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਕਰਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਹृਦਮ੍। ਇਤਿ ਮੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਭਾਵਸ੍ਤਮਤੀਯਾਂ ਕਥਂ ਨ੍ਵਹਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ ਕृਤੇ ਦੁਃਖਂ ਸੁਮਹਨ੍ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਹੀਦਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਦ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਭਵਨ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਮਯ੍ਯਤੀਵ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਕृਤਾਨਿ ਤੁ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਮੇ ਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਨਿਬੋਧਤ
ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਉਲੰਘਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ; ਪਰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੁਪ ਚਾਪ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣੋ।
ਇਮਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਦ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਵਲੇਪਾਦ੍ਵਧਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸਮਗ੍ਰੇ ਰਾਜਮਣ੍ਡਲੇ
ਪਰ ਅੱਜ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਪਾਪ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਮਸ੍ਯ ਮੂਢਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾऽऽਸੀਨ੍ਮੁਮੂਰ੍षਤਃ। ਨ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਮੂਢਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਵੇਦਸ਼੍ਰੁਤੀਮਿਵ
ਇਹ ਮੂਰਖ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਗਰ੍ਹਣਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਵ੍ਯਗਰ੍ਹਯਨ੍। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧਨੁष੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਨ੍ਦਧਤਂ ਰੁषਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਗੱਡੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਪਿ ਚ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਵਿਹਾਯ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਜਹਾਸ ਸ੍ਵਨਵਦ੍ਧਾਸਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕृष੍ਣ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯਨ੍। ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇषੁ ਵ੍ਰੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਕਥਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਕਃ ਸਤ੍ਸੁ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਪੂਰ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਜਾਤੁ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਮਧੂਸੂਦਨ
ਮਧੂਸੂਦਨ, ਕੌਣ ਮਰਦ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ? ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਾ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਮਾ ਵਾ ਕृष੍ਣ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਮ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦ੍ਵਾ ਕਿਂ ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਧੀਰਜ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਖੁਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਸ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾਸ਼੍ਵਪਤ੍ਤਿਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਕृष੍ਣਤੇਜੋਹਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਰਥੇਨੈਕਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਾਯਾਤ੍ਸ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਰੁषਾ ਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਞ੍ਛਲਭਃ ਪਾਵਕਂ ਯਥਾ
ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਇਕੱਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਘਾਹ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਂਨਦ੍ਧਂ ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨਾਰਦਂ ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।