ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਕਟੁਕਂ ਵਚਃ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਚ੍ਛਤਾਂ ਕਿਲ ਨਾਮਾਹਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸੋऽਹਂ ਨ ਗਣਯਾਮ੍ਯੇਤਾਂਸ੍ਤृਣੇਨਾਪਿ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਟੰਡੀ ਵਰਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤਤਃ ਸਞ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ। ਕੇਚਿਜ੍ਜਹृषਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਜਗਰ੍ਹਿਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕੇਚਿਦੂਚੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ। ਪਾਪੋऽਵਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨਾਯਂ ਭੀष੍ਮੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।'
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਨृਪਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧੈਰ੍ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ
'ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ! ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ।'
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਨੇਵ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਹਾਨ੍ਤਮਹਂ ਸਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਯਤ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਘਾਤਨਂ ਵਾ ਮੇ ਦਹਨਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਤਿष੍ਠਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਵਰਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਰਣਾਯ ਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਹਾਰਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਮਾਹ੍ਵਯਤਾਮਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਯਾਦਵਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਵਿਸ਼ਤੁ ਪਾਤਿਤਃ
ਅੱਜ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਵੇ।
ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਦਿਰਾਡੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਹ੍ਵਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਯਾਵਦਦ੍ਯ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ ਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृष੍ਣ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨृਪਤੀਨ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯੈਰਰਾਜਾ ਤ੍ਵਮਰ੍ਚਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸਮਰਾਜਾਨਂ ਬਾਲ੍ਯਾਦਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍। ਅਨਰ੍ਹਮਰ੍ਹਵਤ੍ਕृष੍ਣ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ `ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਨਾਦਯਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਰਣਾਯੈਵ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਸੁਨੀਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਯਜ੍ਞਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਨੀਥਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਹਾ ਹਰਿਃ। ਸਧ੍ਵਜਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਕੇਣ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਭੀष੍ਮੇਣ ਦਤ੍ਤਹਸ੍ਤੋऽਸਾਵਾਰੁਹੋਹ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਰੂਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹਥੀਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਕੋਪਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਜ੍ਜਿਤੈਕਰਥਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁष੍ਕਰਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਜਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਆਰੋਪਯਨ੍ਤਂ ਜ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵੌਜਸਾ। ਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁष੍ਪਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਕੇਤੁਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਤਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵੌਜਸਾ। ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਵृਤ੍ਤਿਮਵਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ, ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾऽਸੁਰਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਪਰਵੀਰਹਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੀਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਅਪੇਤ ਸਬਲਾਃ ਸਰ੍ਵ ਆਸ੍ਵਸ੍ਤਾ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਮਾ ਦृष੍ਟੋ ਦੂषਯੇਤ੍ਪਾਪ ਏष ਵਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਪਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਓ। ਇਹ ਮੰਦ ਬੰਦਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਰਾਜਿਆਂ।
ਏष ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਮੇष ਵृष੍ਣਿਵਿਮਰ੍ਦਨਃ। ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਸਾਤ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈਰਂ ਚਰਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਇਹ ਸਾਡਾ ਪੱਕਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਸਾਤਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਪੁਰਂ ਯਾਤਾਨਸ੍ਮਾਞ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨृਸ਼ਂਸਕृਤ੍। ਅਦਹਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇष ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੀਯਃ ਸਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਯੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਏਵ ਰੈਵਤਕੇ ਗਿਰੌ। ਹਤ੍ਵਾ ਬਧ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸਾਰ੍ਵਾਨੁਪਾਯਾਤ੍ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਰਾ
ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਹਯਂ ਮੇਧ੍ਯਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍। ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਯਜ੍ਞਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਮਹਰਤ੍ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸੌਵੀਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਾਂ ਚ ਬਭ੍ਰੋਰੇष ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਭਾਰ੍ਯਾਮਭ੍ਯਹਰਨ੍ਮੋਹਾਦਕਾਮਾਂ ਤਾਮਿਤੋ ਗਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਬਭਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੌਵੀਰ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਆਈ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏष ਮਾਯਾਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਕਾਰੂਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਜਹਾਰ ਭਦ੍ਰਾਂ ਵੈਸ਼ਾਲੀਂ ਮਾਤੁਲਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਕृਤ੍
ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ, ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਭਦਰਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਕਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵृष੍ਣਿਦਾਰਾਨ੍ਵਿਲਾਪ੍ਯੈਵ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਪਾਪਾਬੁਦ੍ਧਿਰੁਪਾਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬੜੀ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।