ਕਿਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ। ਪੁਰਾ ਕਥਯਤਾਂ ਨੂਨਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ?
ਆਤ੍ਮਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਪੂਜਾ ਚ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾ ਪਰਸ੍ਤਵਃ। ਅਨਾਚਰਿਤਮਾਰ੍ਯਾਣਾਮਿਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਆਚਰਨ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਭੀਸ਼ਮ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਯਦਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਮਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਸਂਸ੍ਤੌषਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ। ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਚ੍ਚ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨੁਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਕਥਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇ ਵਤ੍ਸਪਾਲੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਸਮਾਵੇਸ਼ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕੇਵਲਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਵੱਛਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਅਥ ਚੈषਾ ਨ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਤਿ ਭਾਰਤ। ਮਯੈਵ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯਥਾ
ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਲੀੰਗਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਮਵਤਃ ਪਰੇ। ਭੀ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇऽਰ੍ਥਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾ ਸਾਹਸਮਿਤੀਦਂ ਸਾ ਸਤਤਂ ਵਾਸ਼ਤੇ ਕਿਲ। ਸਾਹਸਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾਤੀਵ ਚਰਨ੍ਤੀ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਸਾਹਸ ਨਾ ਕਰੋ', ਪਰ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਸਾਹਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਸਾ ਹਿ ਮਾਂਸਾਰ੍ਗਲਂ ਭੀष੍ਮ ਮੁਖਾਤ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਖਾਦਤਃ। ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਵਿਲਗ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤਦਾਦਤ੍ਤੇऽਲ੍ਪਚੇਤਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਸ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤਃ ਸਾ ਹਿ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮ ਜੀਵਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਸਦਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਸਿੰਘ ਜਿਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਧਰਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤਾਂ ਭੂਮਿਪਾਲਾਨਾਂ ਭੀष੍ਮ ਜੀਵਸ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਸਮਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਿਉਂਦੇ ਅਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਕਟੁਕਂ ਵਚਃ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਚ੍ਛਤਾਂ ਕਿਲ ਨਾਮਾਹਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸੋऽਹਂ ਨ ਗਣਯਾਮ੍ਯੇਤਾਂਸ੍ਤृਣੇਨਾਪਿ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਟੰਡੀ ਵਰਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤਤਃ ਸਞ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ। ਕੇਚਿਜ੍ਜਹृषਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਜਗਰ੍ਹਿਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕੇਚਿਦੂਚੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ। ਪਾਪੋऽਵਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨਾਯਂ ਭੀष੍ਮੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।'
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਨृਪਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧੈਰ੍ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ
'ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ! ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ।'
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਨੇਵ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਹਾਨ੍ਤਮਹਂ ਸਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਯਤ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਘਾਤਨਂ ਵਾ ਮੇ ਦਹਨਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਤਿष੍ਠਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਵਰਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਰਣਾਯ ਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਹਾਰਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਮਾਹ੍ਵਯਤਾਮਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਯਾਦਵਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਵਿਸ਼ਤੁ ਪਾਤਿਤਃ
ਅੱਜ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਵੇ।
ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਦਿਰਾਡੁਰੁਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਹ੍ਵਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣਂ ਗਚ੍ਛ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਯਾਵਦਦ੍ਯ ਨਿਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮੇ ਵਧ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृष੍ਣ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨृਪਤੀਨ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਯੈਰਰਾਜਾ ਤ੍ਵਮਰ੍ਚਿਤਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸਮਰਾਜਾਨਂ ਬਾਲ੍ਯਾਦਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਮ੍। ਅਨਰ੍ਹਮਰ੍ਹਵਤ੍ਕृष੍ਣ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਜੋ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ `ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਨਾਦਯਨ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਸ਼ੀਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਰਣਾਯੈਵ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਰਾਜਭਿਃ। ਸੁਨੀਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਥਯਜ੍ਞਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਫਿਰ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਨੀਥਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਕੇਸ਼ਿਹਾ ਹਰਿਃ। ਸਧ੍ਵਜਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਰੁਕੇਣ ਸੁਸਤ੍ਕृਤਮ੍। ਭੀष੍ਮੇਣ ਦਤ੍ਤਹਸ੍ਤੋऽਸਾਵਾਰੁਹੋਹ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰੀ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਰੂਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ 'ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਹਥੀਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਕੋਪਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਆਸਸਾਦ ਰਣੇ ਕृष੍ਣਃ ਸਜ੍ਜਿਤੈਕਰਥਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਸੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁष੍ਕਰਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਜਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਿਵਾਕਰਮਿਵੋਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਆਰੋਪਯਨ੍ਤਂ ਜ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵੌਜਸਾ। ਸ੍ਥਿਤਂ ਪੁष੍ਪਰਥੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਪੁष੍ਪਕੇਤੁਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਜੋ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ 'ਤੇ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।