ਯਯੋਰਨ੍ਯਤਰੋ ਭੀष੍ਮ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਚਰਾਚਰਾਮ੍। ਇਮਾਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃ ਸ਼ੇषਾਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਹਿ ਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਨਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਃ ਸਮਂ ਭੀष੍ਮ ਨ ਚ ਤੌ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਯੋ ਵੈਪ੍ਰਤਿਸਮੋ ਭਵੇਤ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਇਸ ਸਮੁੰਦਰ-ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਤੂੰ ਮਹਾਂਬਾਹੁ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦृਢਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਦ੍ਰੁਮਂ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषਾਚਾਰ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਥਿਤਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਤੇ ਜਯਦ੍ਰਥ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਡਰੁਮਾ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਭਰਤਾਚਾਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਕृਪਮ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਤੇ ਭਰਤਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂਵੀਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਧਨੁਰ੍ਧਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਤੇ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਭੀष੍ਮਕਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਭੂਮਿਪਮ੍। ਭਗਦਤ੍ਤਂ ਯੂਪਕੇਥੁ ਜਯਤ੍ਸੇਨਂ ਚ ਮਾਗਧਮ੍
ਤੇ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਜੋ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੈ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਭਗਦੱਤ, ਯੂਪਕੇਤੁ, ਤੇ ਜਯਤਸੇਨ, ਜੋ ਮਾਗਧ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਵਿਰਾਟਦ੍ਰੁਪਦੌ ਚੋਭੌ ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚ ਬਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਪਾਣ੍ਡ੍ਯਂ ਸ਼੍ਵੇਤਮਥੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੇ ਵੀਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਦੋਵੇਂ; ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਵਿਂਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਜੋ ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਹਨ; ਪਾਂਡਿਆ, ਸ਼ਵੇਤ ਤੇ ਉੱਤਮ।
ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚ ਸੁਮਹਾਭਾਗਂ ਵृषਸੇਨਂ ਚ ਮਾਨਿਨਮ੍। ਏਕਲਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਕਾਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਉਜਲੇ ਸ਼ੰਖ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਬਹਾਦਰ ਏਕਲਵਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਕਾਲਿੰਗਾ—
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਤਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਸ਼ਲ੍ਯਾਦੀਨਪਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੌषਿ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍। ਸ੍ਤਵਾਯ ਯਦਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਭੀष੍ਮ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਬੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਸ਼ਲਯ ਆਦਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਜੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਕਿਂ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਦ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪ। ਪੁਰਾ ਕਥਯਤਾਂ ਨੂਨਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ?
ਆਤ੍ਮਨਿਨ੍ਦਾਤ੍ਮਪੂਜਾ ਚ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾ ਪਰਸ੍ਤਵਃ। ਅਨਾਚਰਿਤਮਾਰ੍ਯਾਣਾਮਿਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਆਚਰਨ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਭੀਸ਼ਮ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ।
ਯਦਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਮਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਸਂਸ੍ਤੌषਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ। ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਚ੍ਚ ਤੇ ਭੀष੍ਮ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਨੁਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਹ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਕਥਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇ ਵਤ੍ਸਪਾਲੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਿ। ਸਮਾਵੇਸ਼ਯਸੇ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਕੇਵਲਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਵੱਛਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ?
ਅਥ ਚੈषਾ ਨ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਤਿ ਭਾਰਤ। ਮਯੈਵ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯਥਾ
ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਲੀੰਗਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹਿਮਵਤਃ ਪਰੇ। ਭੀ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਦਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇऽਰ੍ਥਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਃ
ਹਿਮਾਲੇ ਦੇ ਪਾਸ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀੰਗਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮਾ ਸਾਹਸਮਿਤੀਦਂ ਸਾ ਸਤਤਂ ਵਾਸ਼ਤੇ ਕਿਲ। ਸਾਹਸਂ ਚਾਤ੍ਮਨਾਤੀਵ ਚਰਨ੍ਤੀ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੀਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਸਾਹਸ ਨਾ ਕਰੋ', ਪਰ ਖੁਦ ਬਹੁਤ ਸਾਹਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ।
ਸਾ ਹਿ ਮਾਂਸਾਰ੍ਗਲਂ ਭੀष੍ਮ ਮੁਖਾਤ੍ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਖਾਦਤਃ। ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਤਰਵਿਲਗ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤਦਾਦਤ੍ਤੇऽਲ੍ਪਚੇਤਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਝ ਘੱਟ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਸ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤਃ ਸਾ ਹਿ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮ ਜੀਵਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਤਦ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਧਰ੍ਮਿष੍ਠ ਸਦਾ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਸਿੰਘ ਜਿਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਅਧਰਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤਾਂ ਭੂਮਿਪਾਲਾਨਾਂ ਭੀष੍ਮ ਜੀਵਸ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾ ਹਿ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭਵਤਾ ਸਮਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਿਉਂਦੇ ਅਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਃ ਸ ਕਟੁਕਂ ਵਚਃ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਚ੍ਛਤਾਂ ਕਿਲ ਨਾਮਾਹਂ ਜੀਵਾਮ੍ਯੇषਾਂ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਸੋऽਹਂ ਨ ਗਣਯਾਮ੍ਯੇਤਾਂਸ੍ਤृਣੇਨਾਪਿ ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਟੰਡੀ ਵਰਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤਤਃ ਸਞ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਨृਪਾਃ। ਕੇਚਿਜ੍ਜਹृषਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਭੀष੍ਮਂ ਜਗਰ੍ਹਿਰੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ।
ਕੇਚਿਦੂਚੁਰ੍ਮਹੇष੍ਵਾਸਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਯਦ੍ਵਚਃ। ਪਾਪੋऽਵਲਿਪ੍ਤੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਨਾਯਂ ਭੀष੍ਮੋऽਰ੍ਹਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।'
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਸਾਧ੍ਵਯਂ ਨृਪਾਃ। ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧੈਰ੍ਦਹ੍ਯਤਾਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ
'ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਭੀਸ਼ਮ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ! ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ।'
ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਨੇਵ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਫਿਰ ਉਹੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਉਕ੍ਤਸ੍ਯੋਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨੇਹਾਨ੍ਤਮਹਂ ਸਮੁਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਯਤ੍ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਘਾਤਨਂ ਵਾ ਮੇ ਦਹਨਂ ਵਾ ਕਟਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵੋ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਮਯੇਦਂ ਸਕਲਂ ਪਦਮ੍
ਮੇਰੀ ਹਾਲਤ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਕੱਟਣ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਣ ਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਤਿष੍ਠਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪੂਜਿਤੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤਃ। ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਵਰਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਰਣਾਯ ਸ ਮਾਧਵਮ੍
ਇੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪੂਜਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਹਾਰਦਾ। ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੀ, ਉਹ ਮੌਤ ਵੱਲ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਮਾਹ੍ਵਯਤਾਮਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਯਾਦਵਸ੍ਯੈਵ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਵਿਸ਼ਤੁ ਪਾਤਿਤਃ
ਅੱਜ ਜਿਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਾਦਵ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਵੇ।