ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਰੱਬ ਹੈਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਤਂ ਤਤੋ ਭੂਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ। ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਭੁਜਾਵਭ੍ਯਧਿਕਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਨੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣਗੀਆਂ—'
ਪਤਿष੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ। ਤृਤੀਯਮੇਤਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਲਲਾਟਸ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਚਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੋ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਆ ਗਏ; ਬੱਚੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਨਿਮਜ੍ਜਿष੍ਯਤਿ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡੁਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ। ਏਵਂ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਸੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਯ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਪਰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ,
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਯਾਦਵੌ ਯਾਦਵੀਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤੌ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੋ ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਚੇਦੀ ਨਗਰ ਆਏ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨृਪਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਕੁਸ਼ਲਾਨਾਮਯਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਥਾ-ਮਰਤਬਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਾऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਮੋਦਰੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਦੇਵੀ ਸਂਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਭੁਜਾਵਭ੍ਯਧਿਕਾਵੁਭੌ। ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਚ੍ਚ ਨਯਨਂ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ ਲਲਾਟਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ; ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰਂ ਕृष੍ਣਮਯਾਚਤ। ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ ਵਰਂ ਕृष੍ਣ ਭਯਾਰ੍ਤਾਯਾ ਮਹਾਭੁਜ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਘਬਰਾਈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ।'
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਭੀਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
'ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਨ ਮਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਤਵ। ਦਦਾਮਿ ਕਂ ਵਰਂ ਕਿਂ ਚ ਕਰਵਾਣਿ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ
'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ।'
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਣਿ ਵਚਸ੍ਤਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੋਲੀ:
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯਾਪਰਾਧਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਯਦੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਨਂ ਮੇ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ।'
ਅਪਰਾਧਸ਼ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਵਧਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੌ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।'
ਸ ਜਾਨਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृष੍ਣਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍'। ਏਵਮੇष ਨृਪਃ ਪਾਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਃ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਵੀਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਬਹੁਤ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨੈषਾ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਯਾ ਤ੍ਵਾਹ੍ਵਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਨੂਨਮੇਵ ਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਚੇਦੀਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਮਾਂ ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਰ੍ਹਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਕਾਲਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਥੈष ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਏष ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤੇਰ੍ਜੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਤਮੇਵ ਪੁਨਰਾਦਾਤੁਂ ਕੁਰੁਤੇऽਤ੍ਰ ਮਤਿਂ ਹਰਿਃ
ਇਹ ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ; ਹੁਣ ਹਰੀ ਆਪ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇਨੈष ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਇਵ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਗਰ੍ਜਤ੍ਯਤੀਵ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸ੍ਮਾਨਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਚੇਦੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨ ਮਮृषੇ ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਭੀष੍ਮਵਚਨਂ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਚੈਨ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀष੍ਮਮਥੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਨੋऽਸ੍ਤੁ ਭੀष੍ਮੈष ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਯਃ। ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤਵਵਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਬਨ੍ਦਿਵਤ੍ਸਤਤੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇਹ ਤਾਕਤ ਸਾਡੀਆਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਲਈ ਬੰਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਤਵੇ ਚਮਨੋ ਭੀष੍ਮ ਪਰੇषਾਂ ਰਮਤੇ ਯਦਿ। ਤਦਾ ਸਂਸ੍ਤੁਹਿ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਦਰਦਂ ਸ੍ਤੁਹਿ ਬਾਹ੍ਲੀਕਮਿਮਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਜਾਯਮਾਨੇਨ ਯੇਨੇਯਭਵਦ੍ਦਾਰਿਤਾ ਮਹੀ
ਦਰਦ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੀਰੀ ਗਈ ਸੀ।
ਵਙ੍ਗਾਙ੍ਗਵਿषਯਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਂ ਬਲੇ। ਸ੍ਤੁਹਿ ਕਰ੍ਣਮਿਮਂ ਭੀष੍ਮ ਮਹਾਚਾਪਵਿਕਰ੍षਣਮ੍
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਵੰਗ ਤੇ ਅੰਗ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕਰਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯੇਮੇ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਹਜੇ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤੇ। ਕਵਚਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਕਵਚ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਸਵਪ੍ਰਤਿਮੋ ਯੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋऽਤਿਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਵਿਜਿਤੋ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਦੇਹਭੇਦਂ ਚ ਲਮ੍ਭਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਦ੍ਰੌਣਿਂ ਚ ਸਾਧੁ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਵੁਭੌ ਭੀष੍ਮ ਸਤਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮੌ
ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ, ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ; ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੁਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।