ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਭੀष੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਯਾਵਦੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਪਤਙ੍ਗਮਿਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਸਕਣ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭੀष੍ਮੇ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨੈषਾ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਭੀਮਸੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਇਹ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ।
ਚੇਦਿਰਾਜਕੁਲੇ ਜਾਤਖ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਏष ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ। ਰਾਸਭਾਰਾਵਸਦृਸ਼ਂ ਰਰਾਸ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਰੰਘਦਾ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਤ੍ਰੇਸਤੁਸ੍ਤੌ ਸਬਾਨ੍ਧਵੌ। ਵੈਕृਤਂ ਤਸ੍ਯਤ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਯਾਗਾਯਾਕੁਰੁਤਾਂ ਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਹਿਤਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਾਸਂਮੂਢਹृਦਯਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰੇਣੀ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਤੇ ਨृਪਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਜਾਤੋ ਬਲਾਧਿਕਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪਾਹਿ ਵੈ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਚ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਯ ਸ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੋਦਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੂਤਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇਨੇਦਮੀਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮੈਤਂ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਖੇ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਰੱਬ ਹੈਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਤਂ ਤਤੋ ਭੂਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ। ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਭੁਜਾਵਭ੍ਯਧਿਕਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਨੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣਗੀਆਂ—'
ਪਤਿष੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ। ਤृਤੀਯਮੇਤਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਲਲਾਟਸ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਚਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੋ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਆ ਗਏ; ਬੱਚੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਨਿਮਜ੍ਜਿष੍ਯਤਿ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡੁਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ। ਏਵਂ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਸੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਯ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਪਰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ,
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਯਾਦਵੌ ਯਾਦਵੀਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤੌ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੋ ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਚੇਦੀ ਨਗਰ ਆਏ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨृਪਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਕੁਸ਼ਲਾਨਾਮਯਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਥਾ-ਮਰਤਬਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਾऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਮੋਦਰੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਦੇਵੀ ਸਂਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਭੁਜਾਵਭ੍ਯਧਿਕਾਵੁਭੌ। ਪੇਤਤੁਸ੍ਤਚ੍ਚ ਨਯਨਂ ਨ੍ਯਮਜ੍ਜਤ ਲਲਾਟਜਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬੱਚਾ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਧ ਗਈਆਂ; ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਡਿੱਗੀ ਤੇ ਡੁੱਬ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰਂ ਕृष੍ਣਮਯਾਚਤ। ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ ਵਰਂ ਕृष੍ਣ ਭਯਾਰ੍ਤਾਯਾ ਮਹਾਭੁਜ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਘਬਰਾਈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ।'
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਭੀਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
'ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਸ ਹੈਂ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਨ ਮਤ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਤਵ। ਦਦਾਮਿ ਕਂ ਵਰਂ ਕਿਂ ਚ ਕਰਵਾਣਿ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ
'ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ। ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ।'
ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਣਿ ਵਚਸ੍ਤਵ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
'ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬੋਲੀ:
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯਾਪਰਾਧਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਮੇਥਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਲ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਯਦੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯੇਨਂ ਮੇ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ; ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ।'
ਅਪਰਾਧਸ਼ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤृष੍ਵਸਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਵਧਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੋਕੇ ਮਨਃ ਕृਥਾਃ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸੌ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ।'
ਸ ਜਾਨਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृष੍ਣਂ ਯਦੁਸੁਖਾਵਹਮ੍'। ਏਵਮੇष ਨृਪਃ ਪਾਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਃ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਹ੍ਵਯਤੇ ਵੀਰ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਬਹੁਤ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨੈषਾ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਯਾ ਤ੍ਵਾਹ੍ਵਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਨੂਨਮੇਵ ਜਗਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਚੇਦੀਪਤੀ ਦੀ ਇਹ ਸੋਚ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਕੋ ਹਿ ਮਾਂ ਭੀਮਸੇਨਾਦ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਾਵਰ੍ਹਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਕਾਲਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਥੈष ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਅੱਜ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ?