ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬਹੁ। ਚਕੋਪ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਈ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਯਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ। ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਰਕ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰਕੁਟੀਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ, ਭੰਨੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਸਨ੍ਦਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ਦਦृਸ਼ੁਰਾਨਨਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਸ੍ਯੇਵ ਜਿਘਤ੍ਸਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹੈਨਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨ੍। ਭੀष੍ਮ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸੇਨਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਵੱਡੇ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਵ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਗੁਰੁਣਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਾਗਤਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਘਨਾਪਾਯੇ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭੀਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਭੀਮਸੇਨੇ ਜਨਾਧਿਪ। ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪੌਰੁषੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨ ਸ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਸਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਭੀष੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਯਾਵਦੇਨਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵਵਿਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਪਤਙ੍ਗਮਿਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੇਖ ਸਕਣ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਭੀਮਸੇਨਮੁਵਾਚੇਦਂ ਭੀष੍ਮੇ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨੈषਾ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਮਾਹ੍ਵਯਤੇऽਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਭੀਮਸੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੈਵ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਮਹਾਂਬਾਹੁ, ਇਹ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ; ਇਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ।
ਚੇਦਿਰਾਜਕੁਲੇ ਜਾਤਖ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਏष ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ। ਰਾਸਭਾਰਾਵਸਦृਸ਼ਂ ਰਰਾਸ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯਕਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਰੰਘਦਾ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਤ੍ਰੇਸਤੁਸ੍ਤੌ ਸਬਾਨ੍ਧਵੌ। ਵੈਕृਤਂ ਤਸ੍ਯਤ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਯਾਗਾਯਾਕੁਰੁਤਾਂ ਮਤਿਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਡਰ ਗਏ; ਉਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਪੁਰੋਹਿਤਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਾਸਂਮੂਢਹृਦਯਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰੇਣੀ
ਫਿਰ, ਰਾਣੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏष ਤੇ ਨृਪਤੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਜਾਤੋ ਬਲਾਧਿਕਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪਾਹਿ ਵੈ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਚ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਨ੍ਤਾऽਸ੍ਯ ਸ ਚੋਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯੋਦਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭੂਤਮਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਤਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਜਨਨੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇਨੇਦਮੀਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਮੈਤਂ ਤਨਯਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਸ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਉਹ ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਖੇ।
ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਃ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਰੱਬ ਹੈਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਮੈਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ: ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇਗੀ?
ਅਨ੍ਤਰ੍ਭੂਤਂ ਤਤੋ ਭੂਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ। ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਭੁਜਾਵਭ੍ਯਧਿਕਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਨੇ ਫਿਰ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਨੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣਗੀਆਂ—'
ਪਤਿष੍ਯਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲੇ ਪਞ੍ਚਸ਼ੀਰ੍षਾਵਿਵੋਰਗੌ। ਤृਤੀਯਮੇਤਦ੍ਬਾਲਸ੍ਯ ਲਲਾਟਸ੍ਥਂ ਤੁ ਲੋਚਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੋ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਆ ਗਏ; ਬੱਚੇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅੱਖ, ਜੋ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਈ।
ਨਿਮਜ੍ਜਿष੍ਯਤਿ ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਅੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਡੁਬਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਤਾਨ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਏ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਸ੍ਯ ਨृਪਸ੍ਯਾਙ੍ਕੇ ਪੁਤ੍ਰਮਾਰੋਪਯਤ੍ਤਦਾ। ਏਵਂ ਰਾਜਸਹਸ੍ਰਾਣਾ ਪृਥਕ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਮ ਸੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਰੂਢੋ ਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਯ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਤੁ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਪਰ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਂਬਲੀ,
ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਯਾਦਵੌ ਯਾਦਵੀਂ ਦ੍ਰੁष੍ਟੁਂ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤੌ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੋ ਯਾਦਵ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਚੇਦੀ ਨਗਰ ਆਏ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨृਪਂ ਚ ਤਾਮ੍। ਕੁਸ਼ਲਾਨਾਮਯਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣੌ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਯਥਾ-ਰਿਵਾਜ ਤੇ ਯਥਾ-ਮਰਤਬਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸਾऽਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਤਃ। ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਮੋਦਰੋਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਦੇਵੀ ਸਂਨ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ।