ਬਾਲਾ ਯੂਯਂ ਨ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਲੋਕੇ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਭਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਨ ਚਾਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ, ਪੰਛੀਓ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਥਾऽਹਮਪਿ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇ ਦੇਹਮਿਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਇਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇਓ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਹਂਸਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੀष੍ਮ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਤੇ
ਹੰਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਪੰਛੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਜਲਚਾਰਿਣਃ। ਅਣ੍ਡਜਾ ਭੀष੍ਮ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਫਿਰ, ਜੋ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਣ੍ਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਭਸ੍ਯਮੋਦਨ੍ਤ ਚਰਨ੍ਤੋ ਭੀष੍ਮ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਡੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ; ਤੇ ਪੰਛੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਮਣ੍ਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਪਕृਤ੍। ਸ ਹਂਸਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਾਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੰਸ, ਜਦ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਚੁਸਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਡੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਣ੍ਡਜੋऽਪਰਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਡੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੰਛੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਙ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਂਸਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਤੇषਾਂ ਪਰਮਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੰਸ ਦੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੇ ਸਮੀਪਗਾਃ। ਨਿਜਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਹਂਸਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਫਿਰ, ਹੰਸ ਦੀ ਗਲਤ ਚਾਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੇੜਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਸਧਰ੍ਮਾਣਮਪੀਮੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਨਿਹਨ੍ਯੁਰ੍ਭੀष੍ਮ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਂ ਯਥਾਣ੍ਡਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਤੈਨੂੰ ਹੰਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗਾਥਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਭੀष੍ਮ ਯਾਂ ਤਾਂ ਚ ਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਗਾਥਾ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਉਹ ਗਾਥਾ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨ੍ਯਭਿਹਤੇ ਰੌषਿ ਪਤ੍ਰਰਥਾਸ਼ੁਚਿ। ਅਣ੍ਡਭਕ੍ਸ਼ਣਕਰ੍ਮੈਤਤ੍ਤਵ ਵਾਚਮਤੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਚੋਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ; ਅੰਡਾ ਖਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਮੇ ਬਹੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਯੋऽਨੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨੇਯੇष ਦਾਕ੍ਸ਼ੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇ ਤਦਾ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਸ੍ਤਤ੍ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ?
ਉਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਛਦ੍ਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ। ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਮਭਿਜਾਨਤਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਪਾਦ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਦਾਤੁਮਗ੍ਰੇ ਦੂਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਬੀਮਧਨਞ੍ਜਯਾਟਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਖਾਓ', ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਤਾ ਯਥੈਨਂ ਮੂਰ੍ਖ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮ੍ਯਗਾਤ੍ਮਾਨਮਵਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਇਦਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਮੇ ਯਦਿਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਪਕृष੍ਟਾਃ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਚ੍ਚ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਭਾਰਤ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਧਰ੍ਮਾ ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬਹੁ। ਚਕੋਪ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭੀਮਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਈ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਯਤਵਿਸ੍ਤृਤੇ। ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੋਧਾਭਿਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਰਕ੍ਤੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰਕੁਟੀਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਲਲਾਟਸ੍ਥਾਂ ਤ੍ਰਿਕੂਟਸ੍ਥਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਵ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ, ਭੰਨੇ ਭੰਨੇ ਭੌਂ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਸਨ੍ਦਸ਼ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੋਪਾਦ੍ਦਦृਸ਼ੁਰਾਨਨਮ੍। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕਾਲਸ੍ਯੇਵ ਜਿਘਤ੍ਸਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੰਦ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹੈਨਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨ੍। ਭੀष੍ਮ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਸੇਨਮਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਰੱਬ ਵੱਡੇ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਵ ਭੀਮਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮੇਣ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਗੁਰੁਣਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰੋਧਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮਾਗਤਃ
ਭੀਮ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਭੀਮ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਨਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਸ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਘਨਾਪਾਯੇ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਦਧਿਃ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭੀਮ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਕਿਨਾਰੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਭੀਮਸੇਨੇ ਜਨਾਧਿਪ। ਨਾਕਮ੍ਪਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਪੌਰੁषੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਡੋਲ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨ ਸ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਿਂਹਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮृਗਂ ਯਥਾ
ਭੀਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਰ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਸਂਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਿਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਭੀਮਸੇਨਮਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਤੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।