ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕृਤਂ ਭਵਤਿ ਭੀष੍ਮ ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਨਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮੋਘਂ ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਭੀਸ਼ਮ, ਕਈ ਵਾਰ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ, ਜੇ ਵੰਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਨਪਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਧਰ੍ਮਾਨੁਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਹਂਸਵਤ੍ਤ੍ਵਮਪੀਦਾਨੀਂ ਜ੍ਞਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾ ਵਧਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋ ਕੇ, ਝੂਠੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਹੁਣ, ਹੰਸ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਹਿ ਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਰਾ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦਃ ਪੁਰਾ। ਭੀष੍ਮ ਯਤ੍ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ; ਉਹ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵृਦ੍ਧਃ ਕਿਲ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਂਸੋऽਭਵਤ੍ਪੁਰਾ। ਧਰ੍ਮਵਾਗਨ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸੋऽਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਚ
ਕਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੰਸ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਰਮ ਵੱਖਰੇ ਸੀ; ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮ ਚਰਤ ਮਾऽਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਕਿਲ। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੀष੍ਮ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
‘ਧਰਮ ਕਰੋ, ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚੋ’—ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਚਾਹਵਾਨ ਸਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਹਂਸਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਗਾ ਹਂਸਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਹੰਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਭਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਤਃ। ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਧਰ੍ਮ ਉਤ੍ਤਮਃ
ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ; ਕੌਣ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਹਿਂਸਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਹਿਂਸਾऽਧਰ੍ਮਃ ਖਗਵ੍ਰਜਾਃ। ਏਤਦੇਵਾਨੁਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਃ ਸਮਾਸਤਃ
ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਹਿੰਸਾ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਪੰਛੀਓ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਸਮਝੋ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ।
ਵृਦ੍ਧਹਂਸਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੇ ਸੁਸਂਹਿਤਾਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਲੁਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਇਵਾਣ੍ਡਜਾਃ
ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੰਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਕੇ, ਪੰਛੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਧਰ੍ਮਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਧੀਰਤਰੋऽਣ੍ਡਜਃ। ਸ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹੀਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਜੋ ਪੰਛੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਕੀ ਹੈ?
ਬਾਲਾ ਯੂਯਂ ਨ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਾਃ। ਧਰ੍ਮਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਲੋਕੇ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਭਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਨ ਚਾਯੁषੋऽਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ, ਪੰਛੀਓ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਤਥਾऽਹਮਪਿ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਲੇ ਦੇਹਮਿਮਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਇਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਗਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਵੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇਓ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਧਰ੍ਮਕਥਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਹਂਸਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਭੀष੍ਮ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਤੇ
ਹੰਸ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਪੰਛੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਹੀ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਜਹ੍ਰੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਜਲਚਾਰਿਣਃ। ਅਣ੍ਡਜਾ ਭੀष੍ਮ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਫਿਰ, ਜੋ ਅੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤੇ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸਮਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਣ੍ਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਾਮ੍ਭਸ੍ਯਮੋਦਨ੍ਤ ਚਰਨ੍ਤੋ ਭੀष੍ਮ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਡੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ; ਤੇ ਪੰਛੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਮਣ੍ਡਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਪਕृਤ੍। ਸ ਹਂਸਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਾਮਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੰਸ, ਜਦ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਲਾਪਰਵਾਹ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਚੁਸਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਡੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇषੁ ਤੇषੁ ਤੇष੍ਵਣ੍ਡਜੋऽਪਰਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਤ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਡੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਅੰਡੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੰਛੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਙ੍ਕਥਯਾਮਾਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਂਸਸ੍ਯ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍। ਤੇषਾਂ ਪਰਮਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੰਸ ਦੀ ਗਲਤ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਗੱਲ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੇ ਸਮੀਪਗਾਃ। ਨਿਜਘ੍ਨਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਹਂਸਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਫਿਰ, ਹੰਸ ਦੀ ਗਲਤ ਚਾਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੇੜਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਹੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਏਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਂਸਧਰ੍ਮਾਣਮਪੀਮੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ। ਨਿਹਨ੍ਯੁਰ੍ਭੀष੍ਮ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤਂ ਯਥਾਣ੍ਡਜਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਹ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਤੈਨੂੰ ਹੰਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗਾਥਾਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਨਾਃ। ਭੀष੍ਮ ਯਾਂ ਤਾਂ ਚ ਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਵਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ
ਇਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇੱਕ ਗਾਥਾ ਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਭੀਸ਼ਮ, ਮੈਂ ਉਹ ਗਾਥਾ ਤੈਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨ੍ਯਭਿਹਤੇ ਰੌषਿ ਪਤ੍ਰਰਥਾਸ਼ੁਚਿ। ਅਣ੍ਡਭਕ੍ਸ਼ਣਕਰ੍ਮੈਤਤ੍ਤਵ ਵਾਚਮਤੀਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਚੋਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ; ਅੰਡਾ ਖਾਣ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਮੇ ਬਹੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਯੋऽਨੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨੇਯੇष ਦਾਕ੍ਸ਼ੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਰਾਸਨ੍ਧਵਧੇ ਤਦਾ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਸ੍ਤਤ੍ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਵਧ ਵਿਚ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ?
ਉਦ੍ਵਾਰੇਣ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਛਦ੍ਮਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ। ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਭਾਵਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਜਰਾਸਨ੍ਧਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਮਭਿਜਾਨਤਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਪਾਦ੍ਯਮਸ੍ਮੈ ਤਦ੍ਦਾਤੁਮਗ੍ਰੇ ਦੂਰਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਬੀਮਧਨਞ੍ਜਯਾਟਃ। ਜਰਾਸਨ੍ਧੇਨ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਖਾਓ', ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ; ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਜਰਾਸੰਧ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਤਾ ਯਥੈਨਂ ਮੂਰ੍ਖ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮ੍ਯਗਾਤ੍ਮਾਨਮਵਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਇਦਂ ਤ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਂ ਮੇ ਯਦਿਭੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਅਪਕृष੍ਟਾਃ ਸਤਾਂ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਚ੍ਚ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵ, ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮੰਨਦੇ ਹੋ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਮਸਿ ਭਾਰਤ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਧਰ੍ਮਾ ਚ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ
ਜਾਂ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।