ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਹਾਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਮਹਾਖਗਃ। ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਾਖਾਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਉਡੀਕ ਕੇ, ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਡ ਗਿਆ।
ਨ ਤਾਂ ਵਧ੍ਰੀ ਪਰਿਣਹੇਚ੍ਛਤਚਰ੍ਮਾ ਮਹਾਤਨੁਮ੍। ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਯਯੌ ਖਗਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਫੜ ਕੇ ਉਡਾਰੀ ਲਾ ਲਈ।
ਸ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰਮਾਗਤਃ। ਕਾਲੇਨ ਨਾਤਿਮਹਤਾ ਗਰੁਡਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲਈ।
ਸ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤੁਃ। ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਸ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਖੇਚਰਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਪੰਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਹਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਚ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸਮਾਗਲਿਤਪਾਦਪ
ਉਸਦੇ ਪੰਛਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ।
ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਖਯਾऽਭਿਹਤਾਸ੍ਤਯਾ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਭਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤੇ ਹੇਮਵਿਕਚਾ ਭੂਮੌ ਯੁਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਧਾਤੁਭਿਃ। ਵ੍ਯਰਾਜਞ੍ਛਾਖਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਪ੍ਰਤਿਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਗਰੁੜ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਦੋਵੇਂ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮਕੁਞ੍ਜਰੌ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਗ੍ਰਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਕਛੂਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਥ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਤਾ ਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਭਯਾਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਉਣ ਲੱਗੇ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਧੂਮਾ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਸਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਿਵੋਲ੍ਕਾ ਨਭਸਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ। ਤਥਾ ਵਸੂਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਉਲਕਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ; ਐਸਾ ਹੀ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਇਆ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ। ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇऽਪਿ ਚ। ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨਿਰਭ੍ਰਮੇਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਗਰ੍ਜ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦੇਵਃ ਸੋऽਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਰਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਮ੍ਲੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨੇਸ਼ੁਸ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਚੈਵ ਹਿ। ਉਤ੍ਪਾਤਮੇਘਾ ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਵृषੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਰਖਣ ਲੱਗੇ।
ਰਜਾਂਸਿ ਮੁਕੁਟਾਨ੍ਯੇषਾਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨਿ ਵ੍ਯਧਰ੍षਯਨ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਉਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਧੂੜ ਉਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੀ; ਫਿਰ, ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਨ੍ਘੋਰਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯੇਤ੍
“ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ।”
ਤਵਾਪਰਾਧਾਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਤਪਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ—
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਃ। ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਮਭਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਮਰ੍ਥੋ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਂ ਵਿਹਂਗਮਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਭਾਵਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਾਧ੍ਯਮਪਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਉਹ ਪੰਛੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੋਮ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚਾਮृਤਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਬਲਃ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਮਿਹੋਦ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਸੋਮ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਸਂਬੋਧਯਾਮ੍ਯੇष `ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਰਣਾਯੁਧਾਨ੍। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਮਦ੍ਵਚਨਾਦਿਹ
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੋ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਿਬੁਧਾ ਵੀਰਾ' ਯਥਾ ਨ ਸ ਹਰੇਦ੍ਬਲਾਤ੍। ਅਤੁਲਂ ਹਿ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ
'ਹੇ ਵਿਭੁਤੀਰੋ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ,' ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਬੁਧਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਸ੍ਥੂਰ੍ਵਜ੍ਰੀ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਧਾਰਯਨ੍ਤੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨਿ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਕਵਚਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵੈਦੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਵਚ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਬੈਡੂਰੀ ਪਥਰ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਚਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਿ ਦृਢਾਨਿ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਘੋਰਰੂਪਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਿਤਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰਧਾਰਾਣਿ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਜ੍ਵਾਲਾਨਿ ਸਧੂਮਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਤੇ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਾਣਿ ਪਰਘਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਨਿ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਕਰਵਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਨ੍। ਸ੍ਵਦੇਹਰੂਪਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਗਦਾਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਕਰ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਬਾਣ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਗਦਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਭਾਨੁਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ। ਭਾਨੁਮਨ੍ਤਃ ਸੁਰਗਣਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ
ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।