ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼੍ਵਾ ਸਿਂਹਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸੁਨੀਤੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਤਰਂ ਵृਤਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਕੁੱਤਾ ਚਾਹਵੇ ਕਿ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਇੱਥੇ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਨੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਹਿ ਯਥਾ ਸਿਂਹੇ ਸ਼੍ਵਾਨਸ੍ਤਾਤ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਭषੇਯੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੇਮੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥਾऽਮੀ ਪ੍ਰਮੁਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭषਨ੍ਤੇ ਤਾਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੜੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸੁਪ੍ਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਾਚ੍ਯੁਤਃ। ` ਤਦਿਦਂ ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਵ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ'। ਤੇਨ ਸਿਂਹੀਕਰੋਤ੍ਯੇਤਾਨਸਿਂਹਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਅਚੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਸਿੰਘ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੰਘ, ਜਾਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੰਘ ਬਣਾ ਦੇਵੇ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋऽਲ੍ਪਚੇਤਨਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਨੇਤੁਕਾਮੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨੂਨਮੇਤਤ੍ਸਮਾਦਾਤੁਂ ਪੁਨਰਿਚ੍ਛਤ੍ਯਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ। ਯਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਲੁਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰ। ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ।
ਆਦਾਤੁਂ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਂ ਯਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਯਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਲਵਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਂ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਾਧਵਃ। ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਧਨਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਧਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬਿਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਭੀषਯਨ੍ਭੀष੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਵਰ੍ਤਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਕ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਕੁਰੂਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਤੀਜੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਨਾਵਿ ਨੌਰਿਵ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾ ਯਥਾਨ੍ਧੋ ਵਾਨ੍ਧਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍। ਤਥਾਭੂਤਾ ਹਿ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਯੇषਾਂ ਭੀष੍ਮ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਣੀਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਦੂਜੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਨੌਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਕੌਰਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪੂਤਨਾਘਾਤਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਕਥਂ ਭੀष੍ਮ ਨ ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧੇਯਂ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਮਾਣੀ ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ?
ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮ ਬਾਲਤਰੈਰ੍ਨਰੈਃ। ਤਮਿਮਂ ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਗੋਪਂ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਹਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਤ੍ਰ ਕਿਮ੍। ਤੌ ਵਾऽਸ਼੍ਵਵृषਭੌ ਭੀष੍ਣ ਯੌ ਨ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਸਨ?
ਚੇਤਨਾਰਹਿਤਂ ਕਾष੍ਠਂ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪਾਦੇਨ ਸ਼ਕਟਂ ਭੀष੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕृਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਅਰ੍ਕਪ੍ਰਮਾਣੌ ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ੌ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ' ਨਾਗਸ਼੍ਚ ਦਮਿਤੋऽਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕृਤਃ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਵਲ੍ਮੀਕਮਾਤ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਧृਤੋऽਚਲਃ। ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਭੀष੍ਮ ਨ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਚਿਊਂਟੀ ਦੇ ਟਿਲ੍ਹੇ ਜਿੰਨਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਗੋਵਰਧਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਭੁਕ੍ਤਮੇਤੇਨ ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਂ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਨਗਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਇਤਿ ਤੇ ਭੀष੍ਣ ਸ਼ृਣ੍ਵਾਨਾਃ ਪਰੇ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਇਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ਬਹੁਤ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ—ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭੀਸ਼ਮ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਚਾਨੇਨ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਭੁਕ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਬਲੀਯਸਃ। ਸ ਚਾਨੇਨ ਹਤਃ ਕਂਸ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤੁ ਬਲੀਯਸਃ
ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਬਾਰੇ।
ਸ ਚਾਨੇਨ ਹਤਃ ਕਂਸ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤੁ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍।। ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮਿਦਂ ਭੀष੍ਮ ਨੂਨਂ ਕਥਯਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਧਮ।। ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਗੋषੁ ਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਤਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ
ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਲੰਕ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ: ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਇਤਿ ਸਨ੍ਤੋऽਨੁਸ਼ਾਸਨ੍ਤਿ ਸਞ੍ਜਨਾ ਧਰ੍ਮਿਣਃ ਸਦਾ। ਭੀष੍ਮ ਲੋਕੇ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਥਂ ਤ੍ਵਯਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਝੂਠਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਂ ਚ ਭੂਯਾਂਸਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਮਮ। ਅਜਾਨਤ ਇਵਾਖ੍ਯਾਸਿ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਕੌਰਵਾਧਮ
ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਜਿਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਕਲੰਕ।
ਗੋਘ੍ਰਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਭੀष੍ਮ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਦਿ ਪੂਜ੍ਯਤੇ। ਏਵਮ੍ਭੂਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਭੀष੍ਮ ਕਥਂ ਸਂਸ੍ਤਵਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ ਗਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਸਕੀਦਾ?
ਅਸੌ ਮਤਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯ ਏष ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮ੍ਭਾਵਯਤਿ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਚ੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਏਵਮੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਥਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਹ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾऽऽਧਾਤੁਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਕਾਮਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਭੀष੍ਮ ਕਥਂ ਸਾਧ੍ਵਿਵ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਰੀਏ ਟਿਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤਾਂ ਜਦ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾ ਹੈ?
ਨ ਗਾਥਾ ਗਾਥਿਨਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਬਹੁਚੇਦਪਿ ਗਾਯਤਿ। ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਕੁਲਿਙ੍ਗਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਯਥਾ
ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਗੀਤ ਗਾ ਲਏ, ਗੀਤ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ।