ਤਤ੍ਰਾਹੂਤਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਨੀਥਪ੍ਰਮੁਖਾ ਗਣਾਃ. ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸੁਨੀਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਹਣਮ੍। ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਨਿष੍ਕਰ੍षਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦਾਤ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਪੁਰਾਬਭੌ। ਆਮਿषਾਦਪਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਿਹਾਨਾਮਿਵ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚੀਤੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ, ਚਾਰਾ ਦੇ ਲਾਲਚ 'ਚ, ਇਕੱਠੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਂ ਬਲੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸਾਗਾਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹجوم, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾਗਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਸਂਵਰ੍ਤਵਾਤਾਭਿਹਤਂ ਭੀਮਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਮਾਹ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਇਵਾਰਿਹਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਇਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਸੌ ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਾਗਰਃ। ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਨ ਵਿਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼੍ਵਾ ਸਿਂਹਂ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਸ਼ਿਵਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸੁਨੀਤੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਤਰਂ ਵृਤਃ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ; ਕੁੱਤਾ ਚਾਹਵੇ ਕਿ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਇੱਥੇ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਨੀਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੇ ਹਿ ਯਥਾ ਸਿਂਹੇ ਸ਼੍ਵਾਨਸ੍ਤਾਤ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਭषੇਯੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥੇਮੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।
ਵृष੍ਣਿਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤਥਾऽਮੀ ਪ੍ਰਮੁਕੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭषਨ੍ਤੇ ਤਾਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼੍ਵਾਨਃ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਖੜੇ ਹਨ।
ਨ ਹਿ ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸੁਪ੍ਤਃ ਸਿਂਹ ਇਵਾਚ੍ਯੁਤਃ। ` ਤਦਿਦਂ ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਵ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ'। ਤੇਨ ਸਿਂਹੀਕਰੋਤ੍ਯੇਤਾਨਸਿਂਹਸ਼੍ਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਅਚੂਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤਾ ਸਿੰਘ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਿੰਘ, ਜਾਗ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੰਘ ਬਣਾ ਦੇਵੇ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋऽਲ੍ਪਚੇਤਨਃ। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤਾਤ ਨੇਤੁਕਾਮੋ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਨੂਨਮੇਤਤ੍ਸਮਾਦਾਤੁਂ ਪੁਨਰਿਚ੍ਛਤ੍ਯਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ। ਯਦਸ੍ਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਈ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਲੁਤਾ ਚਾਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰ। ਚੇਦਿਰਾਜਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਕੌਂਤੇਯਾ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਈ ਹੈ।
ਆਦਾਤੁਂ ਚ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਯਂ ਯਮਿਚ੍ਛਤ੍ਯਯਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਲਵਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇਵਂ ਚੇਦਿਪਤੇਰ੍ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮਾਧਵਃ। ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਧਨਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਧਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤਿਰ੍ਨृਪਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਵਾਚਃ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਬਿਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਭੀषਯਨ੍ਭੀष੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਨ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਸੇ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਤ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੌ ਵਰ੍ਤਤਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਵਕ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਕੁਰੂਤ੍ਤਮਃ
ਤੂੰ ਤੀਜੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।
ਨਾਵਿ ਨੌਰਿਵ ਸਮ੍ਬਦ੍ਧਾ ਯਥਾਨ੍ਧੋ ਵਾਨ੍ਧਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍। ਤਥਾਭੂਤਾ ਹਿ ਕੌਰਵ੍ਯਾ ਯੇषਾਂ ਭੀष੍ਮ ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਣੀਃ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਅੰਨ੍ਹਾ ਦੂਜੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕ ਨੌਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਕੌਰਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪੂਤਨਾਘਾਤਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਕੀਰ੍ਤਯਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ
ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੱਸ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ। ਕਥਂ ਭੀष੍ਮ ਨ ਤੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧੇਯਂ ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਮਾਣੀ ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ?
ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਾ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੀष੍ਮ ਬਾਲਤਰੈਰ੍ਨਰੈਃ। ਤਮਿਮਂ ਜ੍ਞਾਨਵृਦ੍ਧਃ ਸਨ੍ਗੋਪਂ ਸਂਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਹਤਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਤ੍ਰ ਕਿਮ੍। ਤੌ ਵਾऽਸ਼੍ਵਵृषਭੌ ਭੀष੍ਣ ਯੌ ਨ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਜਾਂ ਉਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਸਨ?
ਚੇਤਨਾਰਹਿਤਂ ਕਾष੍ਠਂ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍। ਪਾਦੇਨ ਸ਼ਕਟਂ ਭੀष੍ਣ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਕृਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਥ ਉਲਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਭੀਸ਼ਮ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਅਰ੍ਕਪ੍ਰਮਾਣੌ ਤੌ ਵृਕ੍ਸ਼ੌ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤੌ। ' ਨਾਗਸ਼੍ਚ ਦਮਿਤੋऽਨੇਨ ਤਤ੍ਰ ਕੋ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਕृਤਃ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਵਲ੍ਮੀਕਮਾਤ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਧृਤੋऽਚਲਃ। ਤਦਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਭੀष੍ਮ ਨ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਤਂ ਮਮ
ਜੇ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਚਿਊਂਟੀ ਦੇ ਟਿਲ੍ਹੇ ਜਿੰਨਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਗੋਵਰਧਨ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।