ਸੁਰਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਨਾਭੂਨ੍ਨ ਭਵਿਤਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਸ੍ਤਾਮਧ੍ਯਵਸਦ੍ਰਾਜਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਧੁਸੂਦਨਾਤ੍
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਵੱਸਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਸੇਗਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥਾਃ। ਤੇਜਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਾਕਪृष੍ਟਂ ਗਤਾਸਵਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਮਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਗੇ।
ਏਵਮੇਵ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਵਿਧਾਯ ਵਿਧਿਨਾ ਵਿਧਿਮ੍। ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਯਕੀਨਨ ਆਪਣੇ ਸਦੀਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯੋऽਨਿਯੋਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਗਮੋ ਵਸ਼ੀ। ਮੋਦਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਾਨਕੈਰਿਵ
ਉਹ ਅਣਗਣਿਆ, ਅਣਬੰਧਾ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਨੈष ਗਰ੍ਭਤ੍ਵਮਾਪੇਦੇ ਨ ਯੋਨ੍ਯਾਮਾਵਸਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤੇਜਸਾ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਗਤਿਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਬੁਦ੍ਬੁਦ ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ। ਚਰਾਚਰਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੇ ਸਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਲਬੁਲਾ ਉੱਠ ਕੇ ਉਸੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਪ੍ਰਮਾਤੁਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਭਾਰਤ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਪਰਂ ਹਿ ਪਰਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਨ੍ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵਾ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭੀष੍ਣੋ ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਵ੍ਯਾਜਹਾਰੋਤ੍ਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਸਹਦੇਵੋऽਰ੍ਥਵਦ੍ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਉਚਿਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਸ਼ਵਂ ਕੇਸ਼ਿਹਨ੍ਤਾਰਮਪ੍ਰਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾ ਯੋ ਵਃ ਕृष੍ਣਂ ਨ ਸਹਤੇ ਨृਪਾਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਣਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਸਹਿਣੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ—
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਯੇਦਂ ਨਿਹਿਤਂ ਪਦਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਗੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਤੁ ਸਃ
—ਸਭ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਹਿ ਦੇਵੇ।
ਸ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਮਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਦਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਰਯ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ—
ਅਰ੍ਚ੍ਯਮਰ੍ਚਿਤਮਰ੍ਘਾਰ੍ਹਮਨੁਜਾਨਨ੍ਤੁ ਤੇ ਨृਪਾਃ। ਤਤੋ ਨ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰੈषਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸਤਾਮ੍
—ਜੋ ਰਾਜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਪੂਜਦੇ ਅਤੇ ਯੋਗ ਅਰਘਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਮਾਨਿਨਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵੈ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਪਦੇ। ਤਤੋऽਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਸਹਦੇਵਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੈਰ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਰੂਪਾ ਵਾਚਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਬ੍ਰੁਵਨ੍ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ। ਅਵਿਧ੍ਯਦਜਿਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਭੂਤਜਲ੍ਪਨਃ
ਅਦਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਵਾਣੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਜਿਨਾ ਚਮੜਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਸਂਸ਼ਯਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਤਾ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਤ੍। ਉਵਾਚਾਖਿਲਭੂਤਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਪष੍ਟਤਰਂ ਵਚਃ
ਨਾਰਦ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਬੋਲਿਆ।
ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਚਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਜੀਵਨ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਸਭਾष੍ਯਾਃ ਕਦਾਚਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਮਝੇ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪੂਜਾਰ੍ਹਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਸ਼ੇषਵਿਤ੍। ਸਹਦੇਵੋ ਨृਣਾਂ ਦੇਵਃ ਸਮਾਪਯਤ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਜੋ ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਕृष੍ਣੇ ਸੁਨੀਥਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍षਣਃ। ਅਤਿਤਾਮ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਕੋਪਾਦੁਵਾਚ ਮਨੁਜਾਧਿਪਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਸੁਨੀਥ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਯੋऽਹਂ ਮਨ੍ਵਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍। ਯੁਧਿ ਤਿष੍ਠਾਮ ਸਨ੍ਨਹ੍ਯ ਸਮੇਤਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਵਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਂਸ਼ਅਚੇਦਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਯਜ੍ਞੋਪਘਾਤਾਯ ਤਤਃ ਸੋऽਮਨ੍ਤ੍ਰਤਯ ਰਾਜਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਹੂਤਾਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਨੀਥਪ੍ਰਮੁਖਾ ਗਣਾਃ. ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਸੁਨੀਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੂੰਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਹਣਮ੍। ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਨਿष੍ਕਰ੍षਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਾਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦਾਤ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲੇ 'ਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਹਿ ਵਪੁਰਾਬਭੌ। ਆਮਿषਾਦਪਕृष੍ਟਾਨਾਂ ਸਿਹਾਨਾਮਿਵ ਗਰ੍ਜਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੂਰਤ ਐਸੇ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਚੀਤੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ, ਚਾਰਾ ਦੇ ਲਾਲਚ 'ਚ, ਇਕੱਠੇ ਗੱਜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਤਂ ਬਲੌਘਮਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਜਸਾਗਾਰਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਸਮਯਂ ਕृष੍ਣੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅੰਤਹੀਨ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹجوم, ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਾਗਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਤਿਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਸਂਵਰ੍ਤਵਾਤਾਭਿਹਤਂ ਭੀਮਂ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਿਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਮਾਹ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀष੍ਮਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਇਵਾਰਿਹਾ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਇਹ ਸਭ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜਸਵੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਸੌ ਰੋषਾਤ੍ਪ੍ਰਚਲਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਾਗਰਃ। ਅਤ੍ਰ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਚ ਨ ਵਿਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਹਿਤਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਥਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਅੱਜ ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਚੋ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਤਃ ਕੁਰੁਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।