ਆਰੁਰੋਹ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਯਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚਿੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਰੁਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਾਣਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮ੍ਰਪ੍ਰਾਕਾਰਸਙ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਬਾਣਪੁਰਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਦਾ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਗੁਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਵਿਨਾਯਕਃ
ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ: ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੁਹਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ—
ਆਸਸਾਦੋਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਿਨਾਕਂ ਸਸ਼ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੌ ਦੇਵੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਮੁਮੁਚਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੋਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਬਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਤਤ੍ਰਾਥ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਨਾਰਦਨ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਬਾਣੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵੇ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬਾਣ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਬਾਹੁਭਿਃ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਃ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਬਾਣ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਕृਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਬਾਣੇਨ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਨ੍ਨਗੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਭਾਰਤਾ, ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰੋषਾਦ੍ਵੈ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਂ ਤਤਃ। ਸਹਸ੍ਰਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ — ਚਕਰ — ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਾਣ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤੋ ਬਾਣੋ ਮਹਾਰਾਜ ਕृष੍ਣੇਨ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ। ਭਿਨ੍ਨਬਾਹੁਃ ਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਵਿਸ਼ਾਖ ਇਵ ਪਾਦਪਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਫਿਰ ਬਾਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਖਾ ਰੁੱਖ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਬਾਣਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜਗृਹਾਤ੍ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਣ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਂ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਬਾਣਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਜਹਾਰ ਸਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਛੁਡਾ ਕੇ, ਬਾਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਣਗਿਣਤ ਖਜਾਨੇ ਲੈ ਲਏ।
ਗੋਧਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸ ਬਾਣਸ੍ਯਾਲਯੇ ਬਲਾਤ੍। ਜਹਾਰ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਯਦੂਨਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਨੇ ਬਾਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਦੌਲਤ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਈ।
ਤਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਹृਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਗਰੁਡੋਪਰਿ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਲੋਡ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਰਯਾऽਥ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਬਲਦੇਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਾਦੁਮ੍ਨਿਂ ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਤੁਰੰਤ, ਕੌਂਤਿਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ, ਮਹਾਵੀਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਮਹਾਚਮਕ ਅਨਿਰੁੱਧ,
ਉषਾਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਰਾਜਨ੍ਭृਤ੍ਯਦਾਰਗਣੈਃ ਸਹ। ਸਰ੍ਵਾਨੇਤਾਨ੍ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਰੁਡੋਪਰਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਰਾਜਾ, ਸੁੰਦਰ ਉਸ਼ਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ-ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ।
ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਬਲੀ। ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਮਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ਙ੍ਕਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮੁਦਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ
ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਤੇਜ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਨੋਖਾ ਰੂਪ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਦਾ।
ਸੂਦਿਤਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਨਰਕੌ ਹਤੌ। ਕृਤਕ੍ਸ਼ੇਮਃ ਪੁਨਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਰਕਾ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਰਸਤਾ ਮੁੜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ।
ਸ਼ੌਰਿਣਾ ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਧਨੁषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੌਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਘਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਭਿਸਂਵृਤਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਿਣਂ ਤ੍ਰਾਸਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੱਖਣੀ ਯੋਧਿਆਂ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰੁਕਮੀ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਘੋषੇਣ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਉਵਾਹ ਮਹਿषੀਂ ਭੋਜ੍ਯਾਮੇष ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਫਿਰ, ਤੂਫਾਨ ਵਰਗੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਚ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਭੋਜਿਆ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਜਾਰੂਥ੍ਯ ਆਹृਤਕ੍ਰੋਧਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਃ। ਵਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ; ਵਕ੍ਰਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਹਤਃ ਕੋਪਾਦ੍ਯਵਨਸ਼੍ਚ ਕਸ਼ੇਰੁਕਃ। ਹਤਃ ਸੌਭਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਸ਼੍ਚ ਕृਤਧਨ੍ਵਨਾ
ਇੰਦਰਦੁਮਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਯਵਨ ਅਤੇ ਕਸ਼ੇਰੁਕ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਸੌਭ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਵੀ ਕ੍ਰਿਤਧਨਵ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇਣ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਵਿਭਜ੍ਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਮਪੋਥਯਤ੍
ਪੁੰਡਰੀਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਕਰੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਦਿਉਮਤ ਸੇਨਾ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।