ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਭਿਧ੍ਯੇਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਮ੍। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਧਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ।
ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਮਜੇਯਂ ਚ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭੇਤ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਲਸ਼ੋषਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜੈਯ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਲੋਕਸਂਲੋਡਨਂ ਘੋਰਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਸਦ੍ਯੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਥਾਮ੍। ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਯੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ; ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭੋ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤ ਤਪੋऽਰ੍ਥਿਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵੰਤ ਵੱਲ ਤਪ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਪਯਾਤੇषੁ ਪਿਤਰਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਸ਼ਾਖਾਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਦਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਵ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾਮਿਮਾਮਹਮ੍। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਦੇਸ਼ਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਹੋਣ।
ਤਤੋ ਨਿਃਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਸਂਰੁਦ੍ਧਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਹਾਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਮਹਾਖਗਃ। ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਾਖਾਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਉਡੀਕ ਕੇ, ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਡ ਗਿਆ।
ਨ ਤਾਂ ਵਧ੍ਰੀ ਪਰਿਣਹੇਚ੍ਛਤਚਰ੍ਮਾ ਮਹਾਤਨੁਮ੍। ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਯਯੌ ਖਗਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਫੜ ਕੇ ਉਡਾਰੀ ਲਾ ਲਈ।
ਸ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰਮਾਗਤਃ। ਕਾਲੇਨ ਨਾਤਿਮਹਤਾ ਗਰੁਡਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲਈ।
ਸ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤੁਃ। ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਸ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਖੇਚਰਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਪੰਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਹਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਚ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸਮਾਗਲਿਤਪਾਦਪ
ਉਸਦੇ ਪੰਛਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ।
ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਖਯਾऽਭਿਹਤਾਸ੍ਤਯਾ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਭਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤੇ ਹੇਮਵਿਕਚਾ ਭੂਮੌ ਯੁਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਧਾਤੁਭਿਃ। ਵ੍ਯਰਾਜਞ੍ਛਾਖਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਪ੍ਰਤਿਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਗਰੁੜ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਦੋਵੇਂ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮਕੁਞ੍ਜਰੌ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਗ੍ਰਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਕਛੂਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤਾਥ ਦੇਵਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਤਾ ਭਯਸ਼ਂਸਿਨਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਭਯਾਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਡਰ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਆਉਣ ਲੱਗੇ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸਧੂਮਾ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ਸਾਰ੍ਚਿਰ੍ਦਿਵੋਲ੍ਕਾ ਨਭਸਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਾ। ਤਥਾ ਵਸੂਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਉਲਕਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ; ਐਸਾ ਹੀ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਇਆ।
ਸਾਧ੍ਯਾਨਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ। ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਹਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਸਾਧਿਆਂ, ਮਰੁਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਅਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇऽਪਿ ਚ। ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਸਨਿਰ੍ਘਾਤਾਃ ਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਨਿਰਭ੍ਰਮੇਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਗਰ੍ਜ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦੇਵਃ ਸੋऽਪ੍ਯਵਰ੍षਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਰਖਣ ਲੱਗਾ।
ਮਮ੍ਲੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨੇਸ਼ੁਸ੍ਤੇਜਾਂਸਿ ਚੈਵ ਹਿ। ਉਤ੍ਪਾਤਮੇਘਾ ਰੌਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਵृषੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਬਹੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਰਖਣ ਲੱਗੇ।
ਰਜਾਂਸਿ ਮੁਕੁਟਾਨ੍ਯੇषਾਮੁਤ੍ਥਿਤਾਨਿ ਵ੍ਯਧਰ੍षਯਨ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਾਸਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ। ਉਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਧੂੜ ਉਠ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜੀ; ਫਿਰ, ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਨ੍ਘੋਰਾ ਉਤ੍ਪਾਤਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੁਧਿ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯੇਤ੍
“ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ।”
ਤਵਾਪਰਾਧਾਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ। ਤਪਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਅਪਰਾਧ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ—
ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਖੇਚਰਃ। ਹਰ੍ਤੁਂ ਸੋਮਮਭਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ਕਾਮਰੂਪਧृਕ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।