ਸਬਾਲਾਃ ਸਹਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਵृष੍ਣਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੌਰਾਣਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਇਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਾਰਤ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਵਿਹਾਰਵਾਨ੍। ਜਗਾਮ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਃ ਸਦਨਂ ਪੁਨਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਏष ਤਾਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਜਯਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਜਨ੍ਮਾਹੁਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ। ਸਾਵਸਵੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਬਾਣੋ ਨਾਮਾऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਬਲੇਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਚ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਬਾਣਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਤ੍ਵੇਨ ਮਨਸਾ ਨृਪ। ਰੁਦ੍ਰਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਬਾਣਃ ਸਮਾ ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਹੁਵਰਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਬਾਣੋ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਸੁਰੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਤੇ; ਤੇ ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਲਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਸਨ।
ਸ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੀ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਹ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਬਾਣਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਸ਼ਾਸਤ ਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਭਾਰਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁषਾ ਨਾਮ ਬਾਣਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਯਥਾ। ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਾਣ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ਼ਾ ਸੀ। ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਸ੍ਤਾਮੁषਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਹ। ਅਥ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਬਾਣ ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ—
ਤਂ ਗृਹ੍ਯਨਿਲਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਂ ਸੁਤਯਾ ਤਦਾ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸ੍ਤੁਂ ਕਾਰਾਗृਹੇ ਬਲਾਤ੍
ਜਦ ਬਾਣ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖਾਰ੍ਹੋऽਥ ਤਦਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਬਾਮੇਨ ਘਾਤਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਹ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृष੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦੂਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨ। ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨੋऽਤ੍ਰ ਬਾਣੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੌਤਾ ਇੱਥੇ ਬਾਣ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਵੈ ਸ਼ੇਤੇ ਕਾਰਾਗृਹੇ ਸਦਾ। ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਿਰ੍ਵੈ ਬਾਣਸ੍ਯਾਥ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਜਾਹੂਯ ਬਲਦੇਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤਃ ਸੁਪਰ੍ਣਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਯਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀ ਚਿੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕ੍ਰੁਧਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਬਾਣਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤੇ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮ੍ਰਪ੍ਰਾਕਾਰਸਙ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਹੇਮਪ੍ਰਾਸਾਦਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ
ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਬਾਣਪੁਰਸ੍ਯਾਸਨ੍ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਦਾ। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਗੁਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਵਿਨਾਯਕਃ
ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ: ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੁਹਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਾਜ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ—
ਆਸਸਾਦੋਤ੍ਤਰਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉੱਤਰ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਿਨਾਕਂ ਸਸ਼ਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਮਾਗਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਣ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾਸੁਦੇਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰੌ। ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਘੋਰਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ, ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਤੌ ਤਤਕ੍ਸ਼ਾਤੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਣੌ। ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤੌ ਦੇਵੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਮੁਮੁਚਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ। ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ; ਹੋਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।