ਵਿਭੂਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨਸਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਭਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਲੋਕਯਿਤੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਸਰ੍ਵਦੇਵੀਨਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਮਾਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਲਭृਤਾ ਸਹ
ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਵਕੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯਵਾਦਯਤਾਂ ਦੇਵੌ ਦੇਵਕੀਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਹਿਨੀ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍। ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਮਾਤੇਵ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਲਦ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਾ ਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਭਯਾऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ।
ਏਕਾਨਙ੍ਗੇਤਿ ਯਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਯਤ੍ਕृਤੇ ਸਗਣਂ ਕਂਸਂ ਜਘਾਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ 'ਏਕਾਂਗਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਾਮੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਮਿਨਾਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੋਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਸਖੀਮਿਮਾਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਪਿਰਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਖੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਭਗਿਨੀਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ। ਰੁਕ੍ਮਪਦ੍ਮਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਸ਼੍ਰੀਮਿਵੋਤ੍ਤਮਨਾਭਯੋਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਤਮਹਾਵष੍ਟ੍ਯਾ ਲਾਜਪੁष੍ਪਘृਤੈਰਪਿ। ਵृष੍ਣਯੋऽਵਾਕਿਰਨ੍ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।
ਸਬਾਲਾਃ ਸਹਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਵृष੍ਣਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੌਰਾਣਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਇਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਾਰਤ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਵਿਹਾਰਵਾਨ੍। ਜਗਾਮ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਃ ਸਦਨਂ ਪੁਨਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਏष ਤਾਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਜਯਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਜਨ੍ਮਾਹੁਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ। ਸਾਵਸਵੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਬਾਣੋ ਨਾਮਾऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਬਲੇਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਚ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਬਾਣਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਤ੍ਵੇਨ ਮਨਸਾ ਨृਪ। ਰੁਦ੍ਰਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਬਾਣਃ ਸਮਾ ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਹੁਵਰਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਬਾਣੋ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਸੁਰੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਤੇ; ਤੇ ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਲਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਸਨ।
ਸ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਬਲੀ। ਤ੍ਰਾਸਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਉਹ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਬਾਣਾ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ, ਪਾਂਡਵ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਬਾਣਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਸ਼ਾਸਤ ਮਹਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਬੇਰ ਇਵ ਭਾਰਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਕੁਬੇਰ ਵਾਂਗ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁषਾ ਨਾਮ ਬਾਣਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਯਥਾ। ਯੇਨੋਪਾਯੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਾਣ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸ਼ਾ ਸੀ। ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਸ੍ਤਾਮੁषਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਹ। ਅਥ ਬਾਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਬਾਣ ਜੋ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ—
ਤਂ ਗृਹ੍ਯਨਿਲਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਂ ਸੁਤਯਾ ਤਦਾ। ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸ੍ਤੁਂ ਕਾਰਾਗृਹੇ ਬਲਾਤ੍
ਜਦ ਬਾਣ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਖਾਰ੍ਹੋऽਥ ਤਦਾ ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਬਾਮੇਨ ਘਾਤਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਨਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਮੁਮੋਹ ਚ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਬਾਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਕृष੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਦਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦੂਨਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨ। ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨੋऽਤ੍ਰ ਬਾਣੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੌਤਾ ਇੱਥੇ ਬਾਣ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਵੈ ਸ਼ੇਤੇ ਕਾਰਾਗृਹੇ ਸਦਾ। ਏਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਿਰ੍ਵੈ ਬਾਣਸ੍ਯਾਥ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਬਾਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਜਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਜਾਹੂਯ ਬਲਦੇਵਂ ਹਿ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।