ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭਾਤਾਨਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਵਰਵਾਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਮੁਖਾਡਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤਮਿਵਾਸਕृਤ੍। ਹੈਮਯਨ੍ਤ੍ਰਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਵਿषਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਫੁਟਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਤਰ, ਵੱਡੀ ਪੱਟੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਮਨੋਹਰਕੁਥਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਰੁਤਮਦਸ੍ਰਾਵਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਿਸ਼ਾਗਜਂ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਜਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਜ੍ਮਯਂ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਮ੍। ਯਯੌ ਬਲਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਵਕੇਨ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਕਰੇਣੁਗਜਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਗ੍ਰਹਾਃ
ਮਰੁਤ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸ ਵਾਯੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਂ ਗਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਪਥਂ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਹਵਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਾਹੁਕਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਾਣੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚ ਪਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤਾ। ਸਤ੍ਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਚੋਭੇ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਪਿ ਚ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੇਵਤੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਚਾਪਿ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਕੇਤੁਮਾ ਤਥਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਮਹਿष੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਕੇਤੁਮਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈਆਂ।
ਵਿਭੂਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨਸਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਭਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਲੋਕਯਿਤੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਸਰ੍ਵਦੇਵੀਨਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਮਾਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਲਭृਤਾ ਸਹ
ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਵਕੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯਵਾਦਯਤਾਂ ਦੇਵੌ ਦੇਵਕੀਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਹਿਨੀ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍। ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਮਾਤੇਵ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਲਦ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਾ ਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਭਯਾऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ।
ਏਕਾਨਙ੍ਗੇਤਿ ਯਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਯਤ੍ਕृਤੇ ਸਗਣਂ ਕਂਸਂ ਜਘਾਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ 'ਏਕਾਂਗਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਾਮੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਮਿਨਾਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੋਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਸਖੀਮਿਮਾਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਪਿਰਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਖੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਭਗਿਨੀਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ। ਰੁਕ੍ਮਪਦ੍ਮਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਸ਼੍ਰੀਮਿਵੋਤ੍ਤਮਨਾਭਯੋਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਤਮਹਾਵष੍ਟ੍ਯਾ ਲਾਜਪੁष੍ਪਘृਤੈਰਪਿ। ਵृष੍ਣਯੋऽਵਾਕਿਰਨ੍ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।
ਸਬਾਲਾਃ ਸਹਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜ੍ਞਾਤਿਕੁਲਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾ ਵृष੍ਣਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਲੋਕ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੌਰਾਣਾਂ ਰਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਸੁਖੀ ਸੁਖਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਇਆ; ਤੇ ਫਿਰ, ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਾਰਤ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗੇਹੇ ਗੇਹੇ ਵਿਹਾਰਵਾਨ੍। ਜਗਾਮ ਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਃ ਸਦਨਂ ਪੁਨਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ।
ਏष ਤਾਤ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਜਯਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਃ। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਚ ਜਨ੍ਮਾਹੁਰ੍ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਨ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਦਾਰੇषੁ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਸੁਖਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਮੁਮੋਦ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬੁਧਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ। ਸਾਵਸਵੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਬਾਣੋ ਨਾਮਾऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਬਲੇਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸੁਤੋ ਬਲੀ। ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਚ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਵਾਨ੍
ਬਾਣਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਤ੍ਵੇਨ ਮਨਸਾ ਨृਪ। ਰੁਦ੍ਰਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਸ ਚ ਬਾਣਃ ਸਮਾ ਬਹੁ
ਉਸ ਨੇ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਬਹੁਵਰਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਬਾਣੋ ਦੁਰ੍ਲਭਾਨਸੁਰੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਰ ਦਿਤੇ; ਤੇ ਬਾਣਾ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਲਏ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਸਨ।