ਯਦਰ੍ਥਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨਿਹਯ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਾਲਵਿਵਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਚ੍ਚ ਨਾਧਿਗਤਂ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਬਲਿਸ਼ਮ੍ਬਰੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਸ਼ੌਰਿਣਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਭਵਤਾਮਿਹ
ਜੋ ਪਹਲਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ ਜਾਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਾਸ਼ਂ ਮੁਰਮਾਕ੍ਰਮਯ੍ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ਿਲਾਸਙ੍ਘਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਗਣੋ ਹਤਃ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੁਰ ਨੂੰ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵੋ ਨਿਹਤੋ ਬਲੀ। ਮਥਿਤਸ਼੍ਚ ਮृਧੇ ਭੌਮਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਹृਤੇ ਪੁਨਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੌਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁੰਡਲ ਮੁੜ ਲੈ ਆਏ।
ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਵਧੇ ਸ਼ੌਰਿਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ। ਮਨ੍ਮੁਖਾ ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬਾਣ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਰੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆ ਮੇਰੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਨਨਿਰੂਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਰਣਮ੍। ਬਭ੍ਰੁਂ ਝਲ੍ਲਿਂ ਗਦਂ ਭਾਨੁਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਰਣ, ਭਭਰੂ, ਝੱਲੀ, ਗਦਾ, ਭਾਨੂ ਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਾਰਣਾਕ੍ਰੂਰੌ ਪੁਨਰਾਭਾष੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਵृष੍ਣਿਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਕੁਕੁਰਾਧਿਪਮ੍। ਭੋਜਂ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਣਾਣਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦਕਵृष੍ਣਿषੁ
ਸਾਰਣ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਟਯਕੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਦ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਗਜਮੈਰਾਵਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭਾਤਾਨਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਵਰਵਾਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਮੁਖਾਡਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤਮਿਵਾਸਕृਤ੍। ਹੈਮਯਨ੍ਤ੍ਰਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਵਿषਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਫੁਟਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਤਰ, ਵੱਡੀ ਪੱਟੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਮਨੋਹਰਕੁਥਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਰੁਤਮਦਸ੍ਰਾਵਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਿਸ਼ਾਗਜਂ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਜਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਜ੍ਮਯਂ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਮ੍। ਯਯੌ ਬਲਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਵਕੇਨ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਕਰੇਣੁਗਜਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਗ੍ਰਹਾਃ
ਮਰੁਤ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸ ਵਾਯੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਂ ਗਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਪਥਂ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਹਵਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਾਹੁਕਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਾਣੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚ ਪਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤਾ। ਸਤ੍ਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਚੋਭੇ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਪਿ ਚ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੇਵਤੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਚਾਪਿ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਕੇਤੁਮਾ ਤਥਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਮਹਿष੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਕੇਤੁਮਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈਆਂ।
ਵਿਭੂਤਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਨਸਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਭਾਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਲੋਕਯਿਤੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਸਰ੍ਵਦੇਵੀਨਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਮਾਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਹਲਭृਤਾ ਸਹ
ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇਵਕੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਹਲ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੌ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰੋਹਿਣੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਅਭ੍ਯਵਾਦਯਤਾਂ ਦੇਵੌ ਦੇਵਕੀਂ ਰਾਮਕੇਸ਼ਵੌ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਹਿਨੀ ਕੋਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਭ੍ਯਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਧਿਕਮ੍। ਦੇਵਕੀ ਦੇਵਮਾਤੇਵ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਰੁਣੇਨ ਚ
ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਬਲਦ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾਯਾ ਦੁਹਿਤਾ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ। ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਾ ਵਪੁषਾ ਪ੍ਰਭਯਾऽਤੀਵ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ।
ਏਕਾਨਙ੍ਗੇਤਿ ਯਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀਮ੍। ਯਤ੍ਕृਤੇ ਸਗਣਂ ਕਂਸਂ ਜਘਾਨ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ 'ਏਕਾਂਗਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕੰਸ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਰਾਮਸ੍ਤਾਮੁਪਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਭਾਮਿਨਾਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਸਵ੍ਯੇਨ ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਾਮ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਤਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰੋਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਮਿਵ ਸਖੀਮਿਮਾਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰਾਗ੍ਰੇਣ ਪਿਰਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਸਖੀ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀ ਉੰਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਭਗਿਨੀਂ ਰਾਮਕृष੍ਣਯੋਃ। ਰੁਕ੍ਮਪਦ੍ਮਸ਼ਾਂ ਪਦ੍ਮਸ਼੍ਰੀਮਿਵੋਤ੍ਤਮਨਾਭਯੋਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥਾਕ੍ਸ਼ਤਮਹਾਵष੍ਟ੍ਯਾ ਲਾਜਪੁष੍ਪਘृਤੈਰਪਿ। ਵृष੍ਣਯੋऽਵਾਕਿਰਨ੍ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਜਨਾਰ੍ਦਨੌ
ਫਿਰ, ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ।