ਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਟਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਕਸ਼ਤ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਚਕਾਰਾਥ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਭਾਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਧਾਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਮਾਨਨ੍ਦਭृਤਚੇਤਸਮ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਪਿਤਰਂ ਵਾਸਵਾਨੁਜਃ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਾਮ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਚ। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯੋऽਥ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਕੇਸ਼ਵਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਸਭਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਉਹ ਸਭਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਸਨਗਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਭਯਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਵਾਚਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨਿਹਯ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਾਲਵਿਵਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਚ੍ਚ ਨਾਧਿਗਤਂ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਬਲਿਸ਼ਮ੍ਬਰੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਸ਼ੌਰਿਣਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਭਵਤਾਮਿਹ
ਜੋ ਪਹਲਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ ਜਾਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਾਸ਼ਂ ਮੁਰਮਾਕ੍ਰਮਯ੍ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ਿਲਾਸਙ੍ਘਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਗਣੋ ਹਤਃ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੁਰ ਨੂੰ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵੋ ਨਿਹਤੋ ਬਲੀ। ਮਥਿਤਸ਼੍ਚ ਮृਧੇ ਭੌਮਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਹृਤੇ ਪੁਨਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੌਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁੰਡਲ ਮੁੜ ਲੈ ਆਏ।
ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਵਧੇ ਸ਼ੌਰਿਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ। ਮਨ੍ਮੁਖਾ ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬਾਣ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਰੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆ ਮੇਰੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਨਨਿਰੂਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਰਣਮ੍। ਬਭ੍ਰੁਂ ਝਲ੍ਲਿਂ ਗਦਂ ਭਾਨੁਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਰਣ, ਭਭਰੂ, ਝੱਲੀ, ਗਦਾ, ਭਾਨੂ ਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਾਰਣਾਕ੍ਰੂਰੌ ਪੁਨਰਾਭਾष੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਵृष੍ਣਿਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਕੁਕੁਰਾਧਿਪਮ੍। ਭੋਜਂ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਣਾਣਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦਕਵृष੍ਣਿषੁ
ਸਾਰਣ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਟਯਕੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਦ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਗਜਮੈਰਾਵਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭਾਤਾਨਾਮਾਰੁਰੋਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਿਵਂ ਚ ਵਰਵਾਰਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ।
ਮੁਖਾਡਮ੍ਬਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤਮਿਵਾਸਕृਤ੍। ਹੈਮਯਨ੍ਤ੍ਰਮਹਾਕਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਵਿषਾਣਿਨਮ੍
ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਫੁਟਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਤਰ, ਵੱਡੀ ਪੱਟੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦ ਸਨ।
ਮਨੋਹਰਕੁਥਾਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਰੁਤਮਦਸ੍ਰਾਵਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਵਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਦਿਸ਼ਾਗਜਂ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਜਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਬਭੌ ਮਨ੍ਦਰਾਗ੍ਰਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਭਾਨੁਮਾਨਿਵ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਜ੍ਮਯਂ ਭੀਮਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਮ੍। ਯਯੌ ਬਲਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਵਕੇਨ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਕਰੇਣੁਗਜਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਗ੍ਰਹਾਃ
ਮਰੁਤ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸ ਵਾਯੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਂ ਗਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਪਥਂ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਹਵਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਥੇ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਾਹੁਕਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਮਹਿषੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇ ਨੰਦ ਦੇ ਰਾਣੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚ ਪਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤਾ। ਸਤ੍ਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਚੋਭੇ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਪਿ ਚ
ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੇਵਤੀ, ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਸਤਿਆ, ਜਾਮਬਵਤੀ, ਦੋਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ਚਾਪਿ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਕੇਤੁਮਾ ਤਥਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਮਹਿष੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਕੇਤੁਮਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈਆਂ।