ਮਤ੍ਤਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਕੋਕਿਲਾਸ਼੍ਚ ਮਦਾਵਹਾਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਉਥੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਜਯੂਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਗੋਮਹਿषਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਹਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂ ਤੇ ਮਹੀਂਦੇ ਵੀ ਸਨ। ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਠਿਕਾਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਕਿष੍ਕੁਸ਼ਤੋਦ੍ਯਾਮਃ ਸੁਧਾਰਸਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਪਹਾੜੀ ਕੰਧ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਕਿਸ਼ਕੁ ਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤੇਨ ਤੇ ਚ ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਕੰਧ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਸਾਰੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਵਮਾਲੋਕਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਮृषਭਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਦੇਵੌ ਚ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਉਪਿੰਦਰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੰਦਰ—ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ। ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਾਰਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਰਾਸ ਚ ਨਭਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਹਿਲ ਗਈ, ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਦਕਾਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੇਣੁਸ਼ਙ੍ਖਰਵੈਃ ਸਹ। ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਂਗੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਨਨ੍ਦਿਤੁਂ ਪਰ੍ਯਚਨ੍ਸ੍ਵੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਦੇਵਕੀ। ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਯਯੌ ਦੇਸ਼ਮਾਹੁਕਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ।
ਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਟਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਕਸ਼ਤ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਚਕਾਰਾਥ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਭਾਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਧਾਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਮਾਨਨ੍ਦਭृਤਚੇਤਸਮ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਪਿਤਰਂ ਵਾਸਵਾਨੁਜਃ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਾਮ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਚ। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯੋऽਥ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਕੇਸ਼ਵਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਸਭਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਉਹ ਸਭਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਸਨਗਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਭਯਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਵਾਚਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯਦਰ੍ਥਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਅਯਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵਾਨਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਨਿਹਯ੍ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਾਲਵਿਵਰਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਚ੍ਚ ਨਾਧਿਗਤਂ ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਬਲਿਸ਼ਮ੍ਬਰੈਃ। ਤਦਿਦਂ ਸ਼ੌਰਿਣਾ ਵਿਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤਂ ਭਵਤਾਮਿਹ
ਜੋ ਪਹਲਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ ਜਾਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਾਸ਼ਂ ਮੁਰਮਾਕ੍ਰਮਯ੍ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਚ ਧੀਮਤਾ। ਸ਼ਿਲਾਸਙ੍ਘਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸਗਣੋ ਹਤਃ
ਸਿਆਣੇ ਨੇ ਮੁਰ ਨੂੰ ਫਾਹੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਯਗ੍ਰੀਵਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦਾਨਵੋ ਨਿਹਤੋ ਬਲੀ। ਮਥਿਤਸ਼੍ਚ ਮृਧੇ ਭੌਮਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚਾਹृਤੇ ਪੁਨਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਭੌਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੁੰਡਲ ਮੁੜ ਲੈ ਆਏ।
ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਵਧੇ ਸ਼ੌਰਿਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ। ਮਨ੍ਮੁਖਾ ਆਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਬਾਣ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਰੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆ ਮੇਰੇ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਮਧੁਸੂਦਨ ਕੋਲ ਆਉਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਨ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਵਾਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਮੁਖਾਨਨਿਰੂਦ੍ਧਂ ਚ ਸਾਰਣਮ੍। ਬਭ੍ਰੁਂ ਝਲ੍ਲਿਂ ਗਦਂ ਭਾਨੁਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਰਣ, ਭਭਰੂ, ਝੱਲੀ, ਗਦਾ, ਭਾਨੂ ਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਾਰਣਾਕ੍ਰੂਰੌ ਪੁਨਰਾਭਾष੍ਯ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍। ਸਸ੍ਵਜੇ ਵृष੍ਣਿਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਕੁਕੁਰਾਧਿਪਮ੍। ਭੋਜਂ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਣਾਣਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦਕਵृष੍ਣਿषੁ
ਸਾਰਣ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਟਯਕੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਦ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਦੇਵਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵਾਸਵੋ ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਚਲਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਗਜਮੈਰਾਵਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸਵ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।