ਤਾਲਾਃ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾ ਵਕੁਲਾਃ ਪਿਣ੍ਡਿਕਾ ਬੀਜਪੂਰਕਾਃ। ਦ੍ਰੁਤਾਮਲਕਖਰ੍ਜੂਰਾ ਮਹਿਤਾ ਜਮ੍ਬੁਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਤਾਲ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਵਕੁਲ, ਪਿੰਡੀਕਾ, ਬੀਜਪੂਰਕ, ਤੇਜ਼ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਆਂਵਲੇ ਤੇ ਖਜੂਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਜੰਬੂਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਥੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਆਮ੍ਰਾਃ ਪਨਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕਾਸ੍ਤਿਲਤਿਨ੍ਦੁਕਾਃ। ਲਿਕੁਚਾਮृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਕਾ ਕਰ੍ਣਿਕਾ ਤਥਾ
ਅੰਬ, ਜੈਕਫਲ, ਚੰਪਾ, ਤਿਲਕ, ਤਿੰਦੂ, ਲਿਕੁਚ ਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਨਾਲ ਹੀ ਖੀਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਨਾਲਿਕੇਰੇਙ੍ਗੁਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਉਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਕਵਨਾਨਿ ਚ। ਕਦਲੀ ਜਾਤਮਲ੍ਲੀ ਚ ਪਾਟਲੀ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਪਲਾਃ
ਨਾਰੀਅਲ, ਇੰਗੁਦ, ਉਤਕ੍ਰੋਸ਼ਕ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਕੇਲਾ, ਜਾਤਮਾਂਸੀ, ਪਾਟਲੀ, ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਉਥੇ ਵੱਧ ਕੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਕਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵਾਪ੍ਯਃ ਕੂਪਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ਾਕਕਪਿਤ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਤੈਸ੍ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਜੀਵਕਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਾਕ ਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੇ ਬੰਧੁਜੀਵ ਦੇ ਜੰਗਲ ਉਥੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪ੍ਰਿਯਾਲਾਸ਼ੋਕਵਾਦਿਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਿਯਙ੍ਗੁਬਦਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਯਵੈਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਚਨ੍ਦਨੈਃ
ਪ੍ਰਿਆਲਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਵਾਦੀਰਿਆ ਤੇ ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰੁੱਖ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਬੇਰੀ, ਜੌ, ਸਯੰਦਨ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸ਼ਚੀਪੀਲੁਪਲਾਸ਼੍ਚੈਸ਼੍ਚ ਪਲਾਸ਼ਵਧਪਿਪ੍ਲੈਃ। ਉਦੁਮ੍ਬਰੈਸ਼੍ਚ ਬਿਲ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਾਲਾਸ਼ੈਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰਕੈਃ
ਸ਼ਚੀ, ਪੀਲੂ, ਪਲਾਸ਼, ਵਧਪੀਪਲ, ਉਦੁੰਬਰ, ਬੈਲ, ਪਲਾਸ਼ ਤੇ ਪਾਰਿਭਦਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਜੁਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚਿਰਬਿਲ੍ਵਕੈਃ। ਭੌਮਗਞ੍ਜਨਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਭਲ੍ਲਾਭੈਰਸ਼੍ਵਸਾਹ੍ਵਯੈਃ
ਇੰਦਰਵ੍ਰਿਕਸ਼, ਅਰਜੁਨ, ਅਸ਼ਵੱਥ, ਚਿਰਬੈਲ, ਭੌਮਗੰਜਨ, ਭੱਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਸਾਹਵ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸਜ੍ਜੈਸ੍ਤਾਮ੍ਬੂਲਵਲ੍ਲੀਭਿਰ੍ਲਵਙ੍ਗੈਃ ਕ੍ਰਮੁਕੈਸ੍ਤਥਾ। ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰੋਪਿਤੈਃ
ਸੱਜਾ, ਤਾਂਬੂਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ, ਲਵੰਗ, ਕਰਮੁਕ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ ਉਥੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯੇ ਚ ਨਨ੍ਦਨਜਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਚ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਵਨੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਯਦੁਨਾਥੇਨ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਰੋਪਿਤਾਃ
ਜੋ ਰੁੱਖ ਨੰਦਨਵਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸਮਾਹਿਤਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਃ ਪੀਤਲੋਹਿਤਵਾਲੁਕਾਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹਵਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਣਿਸ਼ਕ੍ਰਸਵਾਲੁਕਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇ ਲਾਲ ਰੇਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੇਤ ਮਣਕਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੇਤ ਹੋਵੇ।
ਮਤ੍ਤਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਾਸ਼੍ਚ ਕੋਕਿਲਾਸ਼੍ਚ ਮਦਾਵਹਾਃ। ਬਭੂਵੁਃ ਪਰਮੋਪੇਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਉਥੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਜਯੂਥਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਗੋਮਹਿषਾਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਾਹਾ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂ ਤੇ ਮਹੀਂਦੇ ਵੀ ਸਨ। ਸੂਰ, ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਠਿਕਾਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤਃ ਸ਼ੈਲਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਕਿष੍ਕੁਸ਼ਤੋਦ੍ਯਾਮਃ ਸੁਧਾਰਸਸਮਪ੍ਰਭਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੇ ਚਾਰੀਂ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਪਹਾੜੀ ਕੰਧ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਕਿਸ਼ਕੁ ਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤੇਨ ਤੇ ਚ ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਕੰਧ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਸਾਰੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਏਵਮਾਲੋਕਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਮृषਭਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਬਲਦੇਵੌ ਚ ਵਾਸਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ—ਉਪਿੰਦਰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੰਦਰ—ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਰਂ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ। ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਮੁਪਾਧ੍ਮਾਸੀਦ੍ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਚਿੱਟੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸਾਰਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਰਰਾਸ ਚ ਨਭਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਹਿਲ ਗਈ, ਸਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਜੀਬ ਸੀ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਦਕਾਃ। ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਏ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਵੇਣੁਸ਼ਙ੍ਖਰਵੈਃ ਸਹ। ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਂਗੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਨਨ੍ਦਿਤੁਂ ਪਰ੍ਯਚਨ੍ਸ੍ਵੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਦੇਵਕੀ। ਰੋਹਿਣੀ ਚ ਯਯੌ ਦੇਸ਼ਮਾਹੁਕਸ੍ਯ ਚ ਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਗਈ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੀ।
ਹਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਟਃ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਕਸ਼ਤ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍। ਚਕਾਰਾਥ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋ ਧਨਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਭਾਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਨਿਧਾਯ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਧਨ ਤੇ ਰਤਨ ਸਭਾ ਵਿਚ ਰੱਖ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਦੀਪਿਨਿਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਪਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤਥਾऽਸ਼੍ਰੁਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਮਾਨਨ੍ਦਭृਤਚੇਤਸਮ੍
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਪਿਤਰਂ ਵਾਸਵਾਨੁਜਃ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤਃ ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਾਮ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ
ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਕੋਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਸਭ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਾਨਿ ਚ। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ਤਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯੋऽਥ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਯਦੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸਾ ਕੇਸ਼ਵਮਹਾਮਾਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੈਃ ਸਭਾ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਵृष੍ਣਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੈਃ ਸਿਂਹੈਰਿਵ ਗਿਰੇਰ੍ਗੁਹਾ
ਉਹ ਸਭਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥਾਸਨਗਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੁਵਾਚ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ। ਸ਼ੁਭਯਾ ਹਰ੍षਯਨ੍ਵਾਚਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਮੁਖ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਤਂ ਚ ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਬੈਠਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।