ਤਾਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਸ਼ਾਖਾਂ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋ ਵਿਲੋਕਯਨ੍। ਅਥਾਤ੍ਰਂ ਲਮ੍ਬਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਧੋਮੁਖਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲ ਟੋੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ऋषਯੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਲਮ੍ਬਨ੍ਤੇ ਨ ਹਨ੍ਯਾਮਿਤਿ ਤਾਨृषੀਨ੍। ਤਪੋਰਤਾਂਲ੍ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀਨਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਤਪ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇਤਾਨ੍ਸਂਪਤਨ੍ਤੀ ਸ਼ਾਖੇਤ੍ਯਥ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਃ। ਨਖੈਰ੍ਦृਢਤਰਂ ਵੀਰਃ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਜਦ ਇਹ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਤਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਸਂਤ੍ਰਾਸਾਦਭਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਵਗਾਧਿਪਃ। ਸ਼ਾਖਾਮਾਸ੍ਯੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤੇषਾਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਵੈ ਮਾਲਕ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਲੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤਿਦੈਵਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਕਮ੍ਪਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਖਗੇ
ਉਸ ਦਾ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਆਮ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯੋਡ੍ਡੀਨ ਏष ਵਿਹਙ੍ਗਮਃ। ਗਰੁਡਸ੍ਤੁ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ
ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ ਪਰ੍ਯਪਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍। ਏਵਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪਤਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਸਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਦਯਾਰ੍ਥਂ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਨਮਵਿਨ੍ਦਤ। ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮਞ੍ਜਸਾ
ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ, ਉਹ ਕੋਈ ਢੁਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਪਿਤਾ ਚਾਪਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਹਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ; ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਦੇਖਿਆ।
ਤੇਜੋਵੀਰ੍ਯਬਲੋਪੇਤਂ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਮ੍। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ ਜਿਹਾ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਨਭਿਧ੍ਯੇਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਭਯਂਕਰਮ੍। ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਧਰਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਗ੍ਨਿਮਿਵੋਦ੍ਯਤਮ੍
ਉਹ ਅਕਲ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ।
ਅਪ੍ਰਧृष੍ਯਮਜੇਯਂ ਚ ਦੇਵਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਭੇਤ੍ਤਾਰਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਜਲਸ਼ੋषਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜੈਯ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਲੋਕਸਂਲੋਡਨਂ ਘੋਰਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਤਦਾ। ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਸ੍ਯਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮਾ ਸਦ੍ਯੋ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਯਥਾਮ੍। ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਦਹੇਯੁਃ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲਟ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ; ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਦੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੜ ਨਾ ਜਾਵੇਂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾਂਸ੍ਤਪਸਾ ਹਤਕਲ੍ਮषਾਨ੍
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਵਾਲਖਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਾਰ੍ਥਮਾਰਮ੍ਭੋ ਗਰੁਡਸ੍ਯ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਖਾਂ ਗਿਰਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਨ੍ਤ ਤਪੋऽਰ੍ਥਿਨਃ
ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹਿਮਵੰਤ ਵੱਲ ਤਪ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਪਯਾਤੇषੁ ਪਿਤਰਂ ਵਿਨਤਾਸੁਤਃ। ਸ਼ਾਖਾਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਦਨਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਕਸ਼੍ਯਪਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਵ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਤਰੋਃ ਸ਼ਾਖਾਮਿਮਾਮਹਮ੍। ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਦੇਸ਼ਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਮ
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਹੋਣ।
ਤਤੋ ਨਿਃਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੈਲਂ ਹਿਮਸਂਰੁਦ੍ਧਕਨ੍ਦਰਮ੍। ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਸ੍ਤਸ੍ਯਾਚਖ੍ਯੌ ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਃ
ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।
ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਮਹਾਕੁਕ੍ਸ਼ਿਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਸ ਮਹਾਖਗਃ। ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਸ਼ਾਖਾਗਜਕਚ੍ਛਪਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਸੋਚ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਉਡੀਕ ਕੇ, ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਡ ਗਿਆ।
ਨ ਤਾਂ ਵਧ੍ਰੀ ਪਰਿਣਹੇਚ੍ਛਤਚਰ੍ਮਾ ਮਹਾਤਨੁਮ੍। ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਯਾਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਯਯੌ ਖਗਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਆਦਮੀ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪੰਛੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਫੜ ਕੇ ਉਡਾਰੀ ਲਾ ਲਈ।
ਸ ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨ੍ਤਰਮਾਗਤਃ। ਕਾਲੇਨ ਨਾਤਿਮਹਤਾ ਗਰੁਡਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਲਗਾ ਕੇ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰੀ ਤੈਅ ਕਰ ਲਈ।
ਸ ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤੁਃ। ਅਮੁਞ੍ਚਨ੍ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਸਸ੍ਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਖੇਚਰਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦਾ ਪੰਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ਾਨਿਲਹਤਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਕਮ੍ਪਤ ਸ ਸ਼ੈਲਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਚ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸਮਾਗਲਿਤਪਾਦਪ
ਉਸਦੇ ਪੰਛਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ।
ਸ਼ਾਖਿਨੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ਾਖਯਾऽਭਿਹਤਾਸ੍ਤਯਾ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਭਾਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਵਨ੍ਤ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਃ
ਉਹ ਡਾਲੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਹੋਏ ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਤੇ ਹੇਮਵਿਕਚਾ ਭੂਮੌ ਯੁਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਧਾਤੁਭਿਃ। ਵ੍ਯਰਾਜਞ੍ਛਾਖਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਪ੍ਰਤਿਰਞ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ ਖਗੋਤ੍ਤਮਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਗਰੁਡਸ੍ਤਾਵੁਭੌ ਗਜਕਚ੍ਛਪੌ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਗਰੁੜ ਨੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਦੋਵੇਂ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਾਵੁਭੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੂਰ੍ਮਕੁਞ੍ਜਰੌ। ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਾਗ੍ਰਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਜਵਃ
ਕਛੂਆ ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੋਵੇਂ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼ੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।