ਸੁਧਾਪਾਣ੍ਡਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਰਤ੍ਨਸਾਨੁਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ?
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਹਰ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਨਿਰ੍ਯੂਹੈਃ ਸਪਞ੍ਜ੍ਅਰੈਃ। ਸਯਨ੍ਤ੍ਰਗृਹਸਂਬਾਧੈਃ ਸਧਾਤੁਭਿਰਿਵਾਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਮਹਲਾਂ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਛੱਤਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਪੰਜਰਿਆਂ, ਤੇ ਮਕੈਨਿਕਲ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ।
ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭ੍ੴਐਸ਼੍ਚ ਸੁਧਾਮृष੍ਟਤਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਰ੍ਗਲੈਃ
ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਅੰਬਰ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਫਰਸ਼, ਜਾਮਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੇ ਵਿਡੂਰਿਆ ਮਣੀ ਦੇ ਕਿਵਾੜ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਸਂਸ੍ਯਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਧਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਰਮ੍ਯਸਾਨੁਗृਹੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਘਰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਤੁਲ੍ਯੈਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਹ੍ਰਾਦੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ
ਭੋਗਵਤੀ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਰਸਾਤ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਸਨ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਧ੍ਵਜੋਪਵਾਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਯੁਧਰੋਹਿਤੈਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਜਾਕੁਲੈਃ
ਕਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੈਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਜਨ੍ਯੈਰ੍ਗृਹਮੇਘੈਰਲਙ੍ਕृਤਾ। ਦਦृਸ਼ੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾऽਤੀਵ ਮੇਘੈਰ੍ਦ੍ਯੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਰਜਨਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ-ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਾਸ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ।
ਤਾਵਦੇਵ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ।
ਯਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਾਸਵਚੋਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹੇਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੋਜਨਾਯਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ, ਜੋ ਮਹਾਂਭਾਗ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ।
ਮੇਰੋਰਿਵ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਲਯਮ੍। ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਾਸੋ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਾਸ ਬਣਾਇਆ।
ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਪੁਨਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਦਾ ਵਸਤਿ ਪਾਣ੍ਡਰਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਣਿਸੋਪਾਨਂ ਯਂ ਵਿਦੁਃ ਸ਼ੀਤਵਾਨਿਤਿ
ਸਤਯਭਾਮਾ ਦਾ ਮਹਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੱਟਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਅਜਬ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਸ਼ੀਤਵਾਨ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਲਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭਿਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਵ੍ਯਕ੍ਤਬਦ੍ਧਂ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਮਹਾਧ੍ਵਜਮ੍
ਸਾਫ਼ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੌਦਾਂ ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਖ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਪ੍ਰਭਾਯਾ ਜृਮ੍ਭਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਵ ਭਾਸਯਨ੍
ਇਥੇ, ਮੁੱਖ ਮਹਲ ਜਾਮਬਵਤੀ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਰਵਰ੍ਣਾਭਸ੍ਤਯੋਰਨ੍ਤਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਕਰੋਦੇਨਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਜ੍ਵਲਨੋਪਮਃ। ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮੋऽਤਿष੍ਠਨ੍ਮੇਰੁਰਿਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਜਾਮਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੜੀ, 'ਮੇਰੂ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਕੁਲਸ਼ਾਲਿਨੀ। ਸੁਕੇਸ਼ੀ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕੁਲਵੰਤ ਕੁੜੀ, ਸੁਕੇਸ਼ੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵਸਾਈ।
ਪਦ੍ਮਕੂਟ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ। ਸੁਪ੍ਰਭਾਯਾ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਾਸਃ ਸ ਪਰਮੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਪਦਮਕੂਟਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਰਹਾਇਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭੋ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਾ
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਸੂਰਯਪ੍ਰਭਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਰਵਰ੍ਣਾਭਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦੋ ਹਰਿਤਪ੍ਰਭਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਜਾਲਾ ਹਿ ਯਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰੈਵ ਚ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਵੈਡੂਰੀਆ ਰਤਨ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਲ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਵੇਤਜਾਲਾ ਵੀ ਵਸਾਈ ਗਈ।
ਯਂ ਵਿਦੁਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਹਰਿਰਿਤ੍ਯੇਵ ਭਾਰਤ। ਸੁਮਿਤ੍ਰਵਿਜਯਾਵਾਸੋ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਪੂਜਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਵਿਜਯਾ ਦਾ ਵਾਸ, ਦੇਵਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਮਹਿष੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੂषਣਂ ਸਰ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮਨਾਮ੍। ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਖ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਇਥੇ ਮੁੱਖ ਮਹਲ, ਜੋ ਸਭ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਿष੍ਯਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੇਤੁਮਾਨਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵਿਰਜੋ ਨਾਮ ਵਿਰਜਸ੍ਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕੇਤੁਮਾਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਿਰਜਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ।
ਉਪਸ੍ਥਾਨਗृਹਂ ਤਾਤ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੁਖ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਯਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਦਰਬਾਰ ਹਾਲ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਲ ਹੈ, ਉਹ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਯੋਜਨਾਯਤਵਿष੍ਕਮ੍ਭਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਵਿਭੋਃ। ਤੇषਾਂ ਤੁ ਵਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡਾਃ ਪਤਾਕਿਨਃ
ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਯੋਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੂਰਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸਦਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸਞ੍ਜਨਨਾ ਧ੍ਵਜਾਃ। ਘਣ੍ਟਾਜਾਲਾਨਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਲਟਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਹृਤ੍ਯ ਯਦੁਸਿਂਹੇਨ ਵੈਜਯਨ੍ਤਚ੍ਛਲੋ ਮਹਾਤ੍। ਹਂਸਕੂਟਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛ੍ਰਙ੍ਗਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਰੋ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਯਾਦਵ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਥੇ ਵੈਜਯੰਤ ਛਤਰੀ, ਹੰਸਕੂਟ ਦਾ ਵੱਡਾ ਚੋਟੀ, ਤੇ ਇੰਦਰਦੁਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
षष੍ਟਿਤਾਲਸਮੁਤ੍ਸੇਧਮਰ੍ਧਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍। ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹਾਨਾਦਂ ਤਦਪ੍ਯਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਹ ਚੋਟੀ ਸੱਠ ਤਾਲ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਦੀ ਵਾਜਾ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਮਾਪ ਰੌਣਕ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੂਟਦੀ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਆਦਿਤ੍ਯਪਥਗਂ ਯਤ੍ਤਨ੍ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤਦਪ੍ਯੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕੁਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮਾਹृਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖੀ ਗਈ।