ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਂ ਗਤਃ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਪਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਜਾਲਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਲੋਕਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਰਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸਦ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਾਵਰੁਹ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਦਿਤੇਃ ਪਾਦਾਵਰ੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦਕਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦਿਤੇਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਦਦਾਵਥ ਤਦਾ ਵਿਭੁਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ ਚ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਣਿ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਦਿਤਿਰ੍ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਰਾਮਂ ਚ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿਤੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਚੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਤਦਾ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਤੁ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਅਦਿਤ੍ਯੈ ਸਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਸ਼ਚੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾਃ ਕृष੍ਣਾਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਸਤ੍ਯਾਯੈ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਰਾਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭੇ ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ। ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਗੁਣੋਪੇਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਜਦ ਤਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣ ਹੋਣਗੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵੈ ਪੌਲੋਮੀਂ ਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸ਼ਚ੍ਯਾਪਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਯਯੌ ਕृष੍ਣਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਤਭਾਮਾ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਲੋਕਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਦੇਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੀਰ੍ਘਮਧ੍ਵਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਵਰ੍ਘਮਾਨਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਾਸਸਾਦ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਲੰਮੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਾਂ ਪੁਰੀ ਦ੍ਵਾਰਕੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਭੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ। ਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼षਣ੍ਡਾਂਸ਼੍ਚ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਜਨਾਨ੍ਵਹੂਨ੍। ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁਹਣੇ ਤੇ ਰਮਣੀਕ ਸਨ।
ਅਰ੍ਕਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਮੇਰੁਕੂਟਨਿਭੈਰ੍ਗृਹੈਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਵृਤਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ।
ਪਦ੍ਮषਣ੍ਡਾਕੁਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਹਂਸਸੇਵਿਤਵਾਰਿਭਿਃ। ਗਙ੍ਗਾਸਿਨ੍ਧੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਭਿਃ ਪਰਿਘਾਭਿਰਲਙ੍ਕृਤਾਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਕਾਂਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੰਸ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਖਾਈਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਰਕਿਰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੇਣਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡਰੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍। ਵਿਯਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨਿਵਿष੍ਟੇਨ ਦ੍ਯਾਮਿਵਾਭ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍
ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਪਰਕਿਰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁਰਗ।
ਨਨ੍ਦਨਪ੍ਰਤਿਮੈਸ਼੍ਵਾਪਿ ਮਿਸ਼੍ਰਕਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਵਨੈਃ। ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਵਿਹਿਤਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਗਰੀ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਖੁਦ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੈਰ੍ਮਣਿਸੋਪਾਨੈਰੁਪੇਤਾ ਜਨਹਰ੍षਿਣੀ। ਗੀਤਘੋषਮਹਾਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸਾਦਪ੍ਰਵਰੈਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰਵਾਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਨੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਜਹृषੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਾਕ-ਵਧੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਪਤਾਕਾਨਿ ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਨਿਭਾਨਿ ਚ। ਕਾਞ੍ਚਨਾਭਾਨਿ ਭਾਖਨ੍ਤਿ ਮੇਰੁਕੂਟਨਿਭਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਝੂਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ।
ਸੁਧਾਪਾਣ੍ਡਰਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਰਤ੍ਨਸਾਨੁਮਹਾਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ?
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਿਨਾਰਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਹਰ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਨਿਰ੍ਯੂਹੈਃ ਸਪਞ੍ਜ੍ਅਰੈਃ। ਸਯਨ੍ਤ੍ਰਗृਹਸਂਬਾਧੈਃ ਸਧਾਤੁਭਿਰਿਵਾਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਮਹਲਾਂ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਛੱਤਾਂ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਪੰਜਰਿਆਂ, ਤੇ ਮਕੈਨਿਕਲ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ।
ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭ੍ੴਐਸ਼੍ਚ ਸੁਧਾਮृष੍ਟਤਲੈਸ੍ਤਥਾ। ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਦ੍ਵਾਰੈਰ੍ਵੈਡੂਰ੍ਯਵਿਕृਤਾਰ੍ਗਲੈਃ
ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਅੰਬਰ ਨਾਲ ਧੋਏ ਹੋਏ ਫਰਸ਼, ਜਾਮਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਤੇ ਵਿਡੂਰਿਆ ਮਣੀ ਦੇ ਕਿਵਾੜ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਖਸਂਸ੍ਯਰ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਧਨਪਰਿਚ੍ਛਦੈਃ। ਰਮ੍ਯਸਾਨੁਗृਹੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰਿਵ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਘਰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਸਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸਮਪ੍ਰਭੈਃ। ਤੁਲ੍ਯੈਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषੈਰ੍ਹ੍ਰਾਦੈਰ੍ਭੋਗਵਤੀ ਯਥਾ
ਭੋਗਵਤੀ ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਰਸਾਤ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਸਨ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਧ੍ਵਜੋਪਵਾਹ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਯੁਧਰੋਹਿਤੈਃ। ਵृष੍ਣਿਵੀਰਮਯੂਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਜਾਕੁਲੈਃ
ਕਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੈਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਜਨ੍ਯੈਰ੍ਗृਹਮੇਘੈਰਲਙ੍ਕृਤਾ। ਦਦृਸ਼ੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾऽਤੀਵ ਮੇਘੈਰ੍ਦ੍ਯੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਪਰਜਨਿਆ ਦੇ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ-ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਗਵਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਵਾਸ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ।
ਤਾਵਦੇਵ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਹਾਧਨੈਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ।
ਯਂ ਚਕਾਰ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਾਸਵਚੋਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਂ ਹੇਮਨਾਭਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੋਜਨਾਯਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ, ਜੋ ਮਹਾਂਭਾਗ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ।