ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਦੁਸਿਂਹਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਮਸ੍ਮਾਕਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਲਦੀ ਆਵੇਗਾ।
ਸੋऽਸੁਰਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਮੁਰਮੇਵ ਚ। ਭੌਮਂ ਚ ਸਪਰੀਵਾਰਂ ਹਯਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਦਾਨਵਮ੍
ਉਹ ਨਰਕਾ ਅਸੁਰ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਮੁਰਾ, ਭੌਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਜਨਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਸੋऽਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਯੁष੍ਮਨ੍ਮੋਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਪੰਚਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਅਖੂਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗਮਦ੍ਧੀਰੋ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਤ੍ਵਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਾਃ ਸਤਤਂ ਤਪੋ ਘੋਰਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਾਲੇऽਤੀਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਮਾਧਵਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹृਦਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ। ਤਪਸ਼੍ਚਰਾਮ ਸਤਤਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਹਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਕਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘੇਗਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਖ, ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੇਠ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮਾਰੁਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਨਾਰਦੇਨਾਥ ਨ ਚਿਰਾਤ੍ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਤਾਸਾਂ ਪਰਮਨਾਰੀਣਾਮृषਭਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਗृष੍ਟੀਨਾਮਿਵ ਗੋਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਉਤਮ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਂਡ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਮਹਾਬਾਹੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ ਪੁਰਾ ਵਾਯੁਰਿਦਮਸ੍ਮਾਨਿਹਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਿਰਪਿ ਨਾਰਦਃ
ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਯੂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸਿਭृਤ੍। ਸ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾ ਵੋ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਚਨਾਦੇਵ ਸਤ੍ਯਂ ਨੋ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬਤ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮੋ ਵਯਮਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਵੇਖ ਰਹੇ ਤੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਹਿ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਜਾਤਮਨ੍ਮਥਾਃ। ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਤ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਤਸ੍ਤਾ ਗਰੁਡੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਰਤ੍ਨਧਨਸਞ੍ਚਯਾਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੋਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਕ੍ਸ਼ਿਗਣਮਾਤਙ੍ਗਂ ਸਵ੍ਯਾਲਮृਗਪਨ੍ਨਗਮ੍। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਸਪ੍ਰਸ੍ਤਰਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਨ੍ਯਙ੍ਕੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹੈਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸਪ੍ਰਪਾਤਮਹਾਸਾਨੁਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਸ਼ਿਖਿਸਙ੍ਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰ, ਕਾਲਾ, ਹਿਰਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਃ ਸ਼ੌਰਿਸ਼੍ਚਕਾਰ ਗੁਰੁਡੋਪਰਿ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਣਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਣੀ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਵਾਸਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਬਲਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ
ਉਪੇਂਦਰ, ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਂਰਾਵਂ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਗਰੁਡੋ ਵਹਨ੍। ਆਰੁਜਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਣਿ ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਗਰੁੜ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਖਾੜੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸਞ੍ਜਹਾਰ ਮਹਾਭ੍ਰਾਣਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਪਥਂ ਗਤਃ। ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਰਾਣਾਂ ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਪਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਜਾਲਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੋਸ਼੍ਚ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਲੋਕਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਰਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਸਦ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਚਾਵਰੁਹ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯਾਦਿਤੇਃ ਪਾਦਾਵਰ੍ਚਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵਤੈਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦਕਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਦਿਤੇਃ ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਦਦਾਵਥ ਤਦਾ ਵਿਭੁਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ ਚ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਾਣਿ ਰਾਮੇਣ ਸਹ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਵਯ ਕੁੰਡਲਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਦਿਤਿਰ੍ਵਾਸਵਾਨੁਜਮ੍। ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਂ ਰਾਮਂ ਚ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਉਹ ਸਭ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਦਿਤੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ ਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਚੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਿषੀ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਹਿषੀਂ ਤਦਾ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਤੁ ਸਙ੍ਗृਹ੍ਯ ਅਦਿਤ੍ਯੈ ਸਾ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਸ਼ਚੀ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਯਾਃ ਕृष੍ਣਾਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦੇਵਮਾਤਾ ਸਤ੍ਯਾਯੈ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਰਾਂ ਨ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੁਭੇ ਯਾਵਤ੍ਕृष੍ਣੋऽਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ। ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਗੁਣੋਪੇਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਜਦ ਤਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੁਣ ਹੋਣਗੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵੈ ਪੌਲੋਮੀਂ ਚ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਸ਼ਚ੍ਯਾਪਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਯਯੌ ਕृष੍ਣਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਸਤਭਾਮਾ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮਹਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਲੋਕਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।